Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2008 r. odrzucił skargę Z. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 991/07.
Następnie po rozpoznaniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy ustanowienie radcy prawnego i ustanowienie adwokata, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2008 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego i odmówił przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 4 kwietnia 2008 r., wyznaczony w niniejszej sprawie pełnomocnik z urzędu – radca prawny P. W., wniósł o zasadzenie na podstawie art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kosztów postępowania wg norm przepisanych. Ponadto na rozprawie w dniu 19 maja 2009 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do protokołu wniósł o zasądzenie kosztów pełnomocnika ustanowionego z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie art. 250 ww. ustawy wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis art. 203 pkt 1 p.p.s.a. wskazany przez pełnomocnika z urzędu w skardze kasacyjnej nie stanowi podstawy do zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a zatem wniosek oparty na tej podstawie nie jest wnioskiem o zasądzenie wynagrodzenia o jakim mowa w art. 250 p.p.s.a. Natomiast wniosek radcy prawnego P. W. złożony do protokołu przed NSA należy uznać za wniosek o zasądzenie wynagrodzenia o jakim mowa w art. 250 p.p.s.a. Należy mieć jednak na względzie, że w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.) w § 14 ust. 2 oraz w rozdziale 5 określono zasady na jakich radcy prawnemu z urzędu przysługuje wynagrodzenie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W § 14 ust. 2 określone są stawki minimalne wynagrodzenia, natomiast w rozdziale piątym m.in. w § 16 określone są wymagania, co winien zawierać wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Zgodnie z § 16 ww. rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W niniejszej sprawie ustanowiony z urzędu radca prawny P.W. złożył wniosek o zasądzenie kosztów, który nie sprostał ww. wymaganiom.
W postanowieniu z dnia 14 października 1998 r. o sygn. akt II CKN 687/98 Sąd Najwyższy – Izba Cywilna wprost stwierdził, iż wniosek adwokata lub radcy prawnego, ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych, o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, który nie zawiera oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu, jako nieuzasadniony (publ. OSNC 1999/3 poz. 63). Stanowisko to potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 października 2005 r. o sygn. akt II FZ 625/05 (niepubl.). Ponadto Sąd Najwyższy, jak również Naczelny Sąd Administracyjny w ww. orzeczeniach wskazały, iż oświadczenie pełnomocnika z urzędu nie jest elementem formalnym wniosku, ale stanowi zasadniczy składnik uzasadnienia tego wniosku. Dlatego ww. oświadczenie nie podlega uzupełnieniu.
A więc uwzględniając ww. stanowisko judykatury, uzasadnienie przedmiotowego wniosku, winno obligatoryjnie zawierać oświadczenie pełnomocnika z urzędu, że "opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części". W przeciwnym razie sąd będzie zmuszony oddalić taki wniosek jako niekompletny.
W związku z powyższym, na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.