Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 stycznia 2008 r. Z. P. wniósł do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. o wszczęcie postępowania w sprawie uznania u niego za chorobę zawodową: toksycznego, alergicznego, kontaktowego zapalenia skóry z odbarwieniami oraz nadżerek i zanikowego zapalenia błon śluzowych; zatrucia ostrego i przewlekłego wraz z jego następstwami wynikłymi po związkach ołowiu, ołowiu, benzenu, węglowodorów alifatycznych i alicyklicznych, benzyn, czteroetylku ołowiu, nafty, olejów przepracowanych, smarów, spalin i innych rozpuszczalników organicznych; choroby wywołanej działaniem promieniowania jonizującego w postaci przewlekłego zapalenia skóry oraz nowotworu złośliwego skóry (spawanie, cięcie np. w pracach likwidacyjno - montażowych);nowotworu złośliwego w następstwie działania czynników chemiczno - fizycznych występujących w środowisku pracy;
przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci przewlekłego zapalenia okołostawowego barku prawego; przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci zespołu cieśni nadgarstka prawego oraz zespołu rowka nerwu łokciowego; ustronnego trwałego ubytku słuchu spowodowanego hałasem (hamownia silnikowa); choroby układu wzrokowego wywołanej czynnikami chemiczno - fizycznymi; przewlekłej choroby obwodowego i ośrodkowego układu nerwowego w postaci schorzeń psychoneurologicznych i ruchowych po toksycznym, alergicznym, kontaktowym zapaleniu skóry;
* przewlekłej niewydolności żylnej z zakrzepicą na tle toksycznego, kontaktowego zapalenia skóry w wyniku działania czynników chemiczno - fizycznych oraz sposobu wykonywania pracy (stojąca),
* schorzeń internistycznych powstałych na tle toksycznego, kontaktowego zapalenia skóry,
- - schorzeń wynikłych po przebytej chorobie nowotworowej utrwalających i pogłębiających dolegliwości w wyniku odbytej chemioterapii a powstałych na tle toksycznego, kontaktowego zapalenia skóry i w związku z wykonywana pracą.
W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że w dniu 17 lipca 1991 r. będąc
Sygn. akt VII SA/Wa 474/09 pracownikiem Centrali Produktów Naftowych w Ł. na stanowisku ślusarza narzędziowego podczas wykonywania czynności legalizacji podzespołów na stacji prób uległ w wyniku awarii urządzenia całkowitemu oblaniu mieszaniną benzyn etylizowanych, nafty i innych produktów ropopochodnych. Wskazał, że z tego względu wystąpił u niego silny odczyn alergiczny i ogólny organizmu dlatego został skierowany przez lekarza zakładowego do Instytutu Medycyny Pracy, który rozpoznał toksyczne, kontaktowe, alergiczne zapalenie skóry i skierowany został na dalsze leczenie do szpitala dermatologicznego. Systematyczne leczenie nie dawało jednak zadowalających wyników. Pojawiła się kopropiryna i ołów w organizmie. Zaczęły też występować nowe schorzenia i związane z nimi dolegliwości. Wnioskodawca wskazał, że prace wykonywał w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy przy naprawie aparatów, urządzeń, zbiorników, legalizacji, magazynowaniu i złomowaniu urządzeń po produktach toksycznych.
Dodał, że cała jego praca zawodowa rozpoczęta w 1971 r. wykonywana była w warunkach szkodliwych dla zdrowia z uwagi na bezpośredni kontakt z czynnikami chemiczno - fizycznymi łącznie ze spalinami, dużym hałasem i wysiłkiem fizycznym.
W odpowiedzi na ww. pismo Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, zwany dalej PWIS w Ł. poinformował Z.P., że decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...] organ nie stwierdził choroby zawodowej nowotwór złośliwy skóry. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który po rozpoznaniu sprawy wydał wyrok w dniu 15 grudnia 2005 r. oddalający skargę (sygn. akt III S.A./Ld 676/05). W wyniku wniesionej przez wnioskodawcę kasacji Naczelny Sąd Administracyjny po rozprawie w dniu 6 października 2006 r. wydał wyrok oddalający skargę kasacyjną (wyrok WSA z dnia 6.10.2006 r. sygn. akt II OSK 529/06), a zatem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 grudnia 2005 r. stało się prawomocne i co z kolei uprawomocniło decyzję nr [...] PWIS w Ł. i stała się ona ostateczna.
W związku z powyższym podejmowanie ponownych działań ukierunkowanych na wszczęcie postępowania w przedmiocie choroby zawodowej ze schorzeń wymienionych w przedmiotowej decyzji nie ma podstaw prawnych i staje się bezcelowe. Zgodnie bowiem z przepisem art. 156 § 1 pkt 3 kpa nieważna jest decyzja, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Toteż każda kolejna decyzja jaka byłaby wydana w zakresie objętym decyzją PPIS w Ł. z dnia [...] znak: [...] dotknięta byłaby wadą prawną skutkującą jej
nieważnością.
Zażalenie na powyższe pismo z dnia 15 lutego 2008r. PWIS wniósł pismem z dnia 18 sierpnia 2008 r. Z. P. nazywając je postanowieniem uznał je za bezpodstawne, oparte na nieprawidłowej analizie jego pisma z dnia 21 stycznia 2008 r. Wyjaśnił, że jego wniosek dotyczy wszczęcia nowego postępowania oraz wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Dotyczy także różnych schorzeń opartych na nowych czynnikach, tle i bazie ich powstania.
Główny Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia na pismo PWIS w Ł. z dnia 15 lutego 2008 r. Organ wskazał, iż pismo PWIS w Ł. z dnia 15 lutego 2008 r. nie nosi rangi postanowienia, a zatem nie przysługuje prawo do złożenia na nie zażalenia.
Dodał, że pomimo iż postępowanie administracyjne zakończone decyzją prawomocną PWIS w Ł. z dnia [...] dotyczyło podejrzenia choroby zawodowej-nowotworu złośliwego skóry, to jednostki orzecznicze prowadzące postępowanie diagnostyczno-orzecznicze w swoich orzeczeniach wydały również opinię medyczną odnośnie innych dolegliwości na jakie uskarża się Z. P. Niemniej organ wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. powinien zweryfikować czy jednostki orzecznicze wydały opinię medyczną w stosunku do wszystkich zgłaszanych w piśmie z dnia 21 stycznia 2008 r. jednostek chorobowych.
Organ wskazał, iż zgłaszanie podejrzenia choroby zawodowej szczegółowo reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 11150) a wzory formularzy stosowanych w postępowaniu dotyczącym zgłaszania podejrzenia choroby zawodowej są ściśle określone rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 1.08.2002 r. (Dz. U. nr 132 poz. 1121).
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Z. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Skarżący podkreślił, że jego pismo z dnia 21 stycznia 2008 r. dotyczy wszczęcia nowego postępowania i wydania odrębnego rozstrzygnięcia w sprawie. Dotyczy różnych schorzeń opartych na nowych czynnikach, tle i bazie powstania. Wskazał, że dotychczasowe postępowanie zakończone decyzją PWIS w Ł. dotyczyło jedynie
Sygn. akt VII SA/Wa 474/09 nowotworu i prowadzone było pod kątem wpływu czynników chemicznych (z pominięciem fizycznych) a pozostałe schorzenia nie zostały ujęte w wydanej decyzji. Z tego względu skarżący uznał, że jego żądanie wszczęcia nowego postępowania w sprawie jest zasadne i wydanie nowej decyzji w stosunku do wszystkich wymienionych schorzeń w piśmie z dnia 21 stycznia 2008 r.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Przedmiotem kontroli sądowoadministarcyjnej w niniejszej sprawie jest zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia Z. P. na pismo Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia 15 lutego 2008 r.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. Stosownie do tej regulacji organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
Niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym, a także przedmiotowym. Z przyczyn przedmiotowych zażalenie jest niedopuszczalne w przypadku braku przedmiotu zaskarżenia oraz braku prawnej możliwości zaskarżenia kwestionowanego aktu bądź czynności administracyjnej.
Niedopuszczalność zażalenia powoduje jego bezskuteczność, co tym samym wyklucza merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu
Sygn. akt VII SA/Wa 474/09 zażaleniowym. Stąd po przekazaniu sprawy wraz z zażaleniem organ odwoławczy w pierwszej kolejności bada, czy zażalenie jest dopuszczalne. W razie zaś jego niedopuszczalności, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia (art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.) i odstępuje od jego merytorycznego rozpatrzenia.
W niniejszej sprawie skarżący złożył zażalenie na pismo Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia 15 lutego 2008 r., którym organ udzielił zainteresowanemu odpowiedzi o przyczynie braku podejmowania działań dotyczących wszczęcia postępowania administracyjnego.
Wymaga podkreślenia, iż przedmiotowe pismo zawierające informację o braku podstaw prawnych do podejmowania przez organ działań ukierunkowanych na wszczęcie postępowania w przedmiocie choroby zawodowej, nie stanowi postanowienia, o którym mowa w art. 113 § 2 k.p.a. Przewidziana tym ostatnim przepisem możliwość wyjaśnienia w drodze postanowienia wątpliwości co do treści aktu administracyjnego dotyczy bowiem wyłącznie decyzji oraz - z mocy wyraźnego odesłania zawartego w art. 126 k.p.a. - postanowień. Stąd zaskarżone w niniejszej sprawie wyjaśnienie zawarte w piśmie z dnia 15 lutego 2008r. jako nie dotyczące decyzji ani postanowienia, należy potraktować jedynie jako informacje udzieloną stronie w trybie art. 9 k.p.a., na która nie służy odrębny środek zaskarżenia, w szczególności w postaci zażalenia przewidzianego w art. 113 k.p.a.
Dodatkowo wskazać należy, jak słusznie podniósł organ, że decyzją nr [...] z dnia [...] organ nie stwierdził choroby zawodowej nowotwór złośliwy skóry. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który po rozpoznaniu sprawy wydał wyrok w dniu 15 grudnia 2005 r. oddalający skargę (sygn. akt III S.A./Ld 676/05). W wyniku wniesionej przez wnioskodawcę kasacji Naczelny Sąd Administracyjny po rozprawie w dniu 6 października 2006 r. wydał wyrok oddalający skargę kasacyjną (wyrok WSA z dnia 6.10.2006 r. sygn. akt II OSK 529/06), a zatem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 grudnia 2005 r. stało się prawomocne, co z kolei uprawomocniło decyzję nr [...] PWIS w Ł. i stała się ona ostateczna.
W związku z powyższym, jak prawidłowo wskazał organ, podejmowanie ponownych działań ukierunkowanych na wszczęcie postępowania w przedmiocie choroby zawodowej ze schorzeń wymienionych w przedmiotowej decyzji nie miało podstaw prawnych i stało się bezcelowe. Zgodnie bowiem z przepisem art. 156 § 1 pkt 3 kpa nieważna jest decyzja, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną
W świetle powyższego, stwierdzić należy, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. stwierdzając zaskarżonym postanowieniem niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez skarżącego.
Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu wobec czego należało oddalić skargę na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.