Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej k.p.a.) w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - po rozpatrzeniu wniosku Z.S. i T.M. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r, nr [...], zmieniającej decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego, przyłącza energetycznego - wlz, zbiornika na ścieki wraz z przyłączem kanalizacyjnym, wchodzących w skład projektowanego gospodarstwa rolnego w [...] na działce nr [...],[...], gmina [...], przeniesioną następnie decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...] na nowego inwestora M.S. - stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...].
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że na dzień wydawania decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004r, nr [...], na terenie objętym planowaną inwestycją - działce nr [...], we wsi [...], gmina [...], nie obowiązywały jeszcze ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego we wsi [...], podjętego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2004r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego we wsi [...] (Dz. Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2004r, Nr [...], poz. [...]). Jak wynika z § 15 powyższej uchwały wchodziła ona w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] - tj. w dniu 27 sierpnia 2004r., a zatem po wydaniu decyzji z dnia [...] lipca 2004r. W tych okolicznościach inwestor powinien dysponować decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydaną na jego rzecz oraz obejmującą zakres planowanej inwestycji.
W aktach sprawy znajduje się zaś jedynie decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. o warunkach zabudowy wydana na rzecz G.B. Wobec tego, że w aktach sprawy nie ma decyzji o warunkach zabudowy na inwestora M.S., a dodatkowo wniosek o zmianę pozwolenia na budowę został złożony w dniu 2 lipca 2004 r., tj. po upływie terminu ważności (31 maja 2003 r.) wymienionej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2001 r., organ stwierdził, że decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M.S. i G.B., decyzją z dnia [...] października 2009 r. znak [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...].
Organ odwoławczy wskazał, że w momencie wydawania decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004r., nr [...], obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi Smolec, gm. [...] uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w [...] w dniu [...] grudnia 1996r., nr [...] (Dz. Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] lutego 1997r., Nr [...], poz. [...]). Ustalenia powyższego aktu zostały zmienione uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2004r, nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego we wsi [...] (Dz. Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2004r., Nr [...], poz. [...]). Jak wynika z § 15 powyższej uchwały wchodziła ona w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] - tj. w dniu 27 sierpnia 2004r. Z tą też datą utraciły moc obowiązujące zapisy miejscowego planu zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 1996r.
Oznacza to, że w dniu 22 lipca 2004r., nieruchomość, na której realizowana była sporna inwestycja objęta była postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1996 r, co zwalniało inwestora od obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Organ II instancji podał, że z projektu zamiennego zatwierdzonego w/w decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004r, nie wynika, aby sporna inwestycja naruszała ustalenia powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] z dnia [...] grudnia 1996r. Paragraf 4 ust. 5 w/w planu określił: linie zabudowy 6m od linii rozgraniczających dróg; dopuszczalną wysokość zabudowy mieszkaniowej 1-3 kondygnacyjną z ewentualną realizacją ostatniej kondygnacji na poddaszu; kształt dachu stromy.
Organ stwierdził że decyzja z dnia 22 lipca 2004r. zatwierdziła dopuszczalny w świetle ww. planu projekt budowlany przewidujący realizację budynku parterowego, posiadającego stromy dach, znajdującego się w odległości 15m od północnej granicy działki, rozgraniczającej działkę inwestycyjną od drogi.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że weryfikowana decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004r, nr [...], nie narusza również w sposób rażący innych przepisów prawa budowlanego, nie jest dotknięta żadną z pozostałych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. złożyła Z.S. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. -poprzez jego błędne niezastosowanie, gdyż decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z mapy, projektów, ortofotomapy, art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji.
Skarżąca podniosła, że organ nie rozważył udokumentowanej okoliczności wybudowania inwestycji jeszcze przed wydaniem decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do uregulowania art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.
Biorąc pod uwagę powyższe kryteria oceny prawidłowości decyzji, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa i podlega uchyleniu.
Postępowanie nieważnościowe prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania, i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, umożliwiający wzruszenie decyzji ostatecznych. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji pod kątem wad kwalifikowanych wskazanych w przepisie art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a..
Wskazać należy, że w niniejszej sprawie postępowanie nieważnościowe wszczęte zostało z wniosku Z.S. i S.M. Dochodzący stwierdzenia nieważności wskazywali na to, że decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym zapadła z naruszeniem § 271 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.).
Podkreślić należy ponadto, że jeszcze wcześniej pismem z dnia 7 stycznia 2008 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] (znak [...]) zwrócił się do Wojewody [...] o 'sprawdzenie prawidłowości' decyzji Starosty Powiatu [...] z [...] lipca 2004r. nr [...], wskazując, że w 'projekcie' naruszone zostały przepisy § 271 ww. rozporządzenia - przepisu znajdującego się w rozdziale o usytuowaniu budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271 pkt 8 ww. rozporządzenia: najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień).
Zdaniem Sądu, w świetle powyższych okoliczności, organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji, z naruszeniem art. 77 § 3 i 107 k.p.a., nie odniósł się do zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) To uchybienie musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze ww. wskazania Sądu.
Ponadto organ rozważy zarzuty i okoliczności podnoszone w skardze. Zbada to, czy inwestor wzniósł obiekty stanowiące przedmiot inwestycji w formie przewidzianej w zamiennym projekcie budowlanym przed wydaniem decyzji, która ten projekt zatwierdzała
Mając na uwadze powyższą argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji, w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).