Uzasadnienie
Spółka [...] sp. z o.o. w [...] wniosła skargę z dnia 16 lipca 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na decyzję Wojewody [...]z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zmieniającej decyzję w sprawie pozwolenia na budowę oraz na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]maja 2020 r., znak [...] w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia 17 listopada 2020 r. oddalił skargę na decyzję Wojewody [...]z dnia [...]czerwca 2020 r.
Zarządzeniem z dnia 18 listopada 2020 r. sędzia sprawozdawca wezwał stronę skarżącą do wyjaśnienia i sprecyzowania, czy powyższa skarga na decyzję Wojewody [...]jest również skargą na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na co wskazywałaby treść petitum skargi, czy też jest to skarga na bezczynność Wojewody [...] lub na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ, jak wynikałoby to z uzasadnienia skargi. Pismem z dnia 2 grudnia 2020 r. pełnomocnik spółki wskazał, że przedmiotem skargi jest również postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2020 r.
Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] (sygn. akt II SA/Gl 1527/20) przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargę [...]sp. z o.o. w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2020 r., znak [...].
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Organ wskazał, iż zaskarżonym postanowieniem, po rozpoznaniu zażalenia spółki z dnia [...] stycznia 2020 r. na niezałatwienie przez Wojewodę [...]w terminie jej odwołania z dnia [...] lutego 2017 r. od decyzji Starosty [...]z [...] lutego 2017 r. odmawiającej uchylenia decyzji Starosty [...]z [...]sierpnia 2014 r., zmieniającej decyzję Starosty [...]z [...]maja 2013 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę Zakładu Uzdatniania Stłuczki Szklanej na działce o nr ew. [...], przy ul. [...], wyznaczył Wojewodzie [...]dodatkowy trzydziestodniowy termin do rozpatrzenia odwołania, zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz stwierdził, że niezałatwienie sprawy w terminie nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.
Organ wyjaśnił, iż w analizowanej sprawie zastosowanie miał art. 37 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), tj. przed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 16 ustawy zmieniającej instytucja ponaglenia nie znajduje zastosowania do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Odwołanie w tej sprawie wpłynęło do [...]Urzędu Wojewódzkiego w dniu 7 marca 2017 r., tj. przed dniem wejścia w życie tej ustawy.
Organ wskazał, iż postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a., jak również postanowienie, o którym mowa w art. 37 § 6 k.p.a., nie należą do katalogu określonego w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., tj. nie są postanowieniami wydanymi w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowieniami rozstrzygającymi sprawę co do istoty. Tym samym przedmiotowa skarga powinna podlegać odrzuceniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny, rozpoznając wniesioną skargę, powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Katalog aktów oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 tej ustawy skarga przysługuje na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Przedmiotem skargi w tej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2020 r. wydane po rozpoznaniu zażalenia spółki wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. dotyczącego niezałatwienia w terminie odwołania spółki od decyzji Starosty [...]z [...] lutego 2017 r. Zgodnie z art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.
W związku z tym, że postępowanie odwoławcze zostało wszczęte przed wejściem w życie wskazanej nowelizacji, w tej sprawie zastosowanie miał art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., który stanowił, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 37 § 2 k.p.a. organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Postępowanie wywołane wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. (które obecnie zostało zastąpione ponagleniem) nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. Stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to postanowienie wydane w postępowaniu mającym na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (art. 52 p.p.s.a.). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również żadne z postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., a więc postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednolicie, że postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Postępowanie prowadzone w trybie art. 37 k.p.a. ma charakter jedynie incydentalny w stosunku do przedmiotu postępowania administracyjnego. Postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie służy na nie zażalenie, gdyż k.p.a. tego nie przewiduje (art. 141 § 1 k.p.a.) Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (postanowienia NSA: z 17 stycznia 2006 r., I OSK 306/05; z 31 marca 2009 r. II OSK 469/09, z 22 czerwca 2017 r., II OSK 1392/17, z 10 marca 2021 r., III OSK 3948/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku z tym, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego określonym w art. 3 § 2-3 p.p.s.a., skarga na to postanowienie polega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli zainicjowana tą skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.