Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2007r. Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006r. poz. 1116 ze zm.) art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r., Nr 142 poz. 1592 ze zm.)
- - wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem (jednostronnego urządzenia reklamowego o wymiarach 2,9 x 3,9 m, tj. o łącznej powierzchni 11,31 m2) w Warszawie w pasie drogowym [...] dokonanego przez A. S.A.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ podał, iż zgłoszenie dotyczące instalacji urządzenia reklamowego wpłynęło do Biura Naczelnego Architekta Miasta w dniu 2 marca 2006r.
Decyzją z dnia [...] marca 2006r., nr [...]. wniesiono sprzeciw do zgłoszenia. Decyzja ta po rozpatrzeniu wniesionego odwołania została uchylona, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia (decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006r., nr [...]).
Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent [...] uznał, że zgłoszenie z dnia [...] marca 2006r. wymaga uzupełnienia w związku z czym postanowieniem z dnia [...] maja 2007r. zobowiązał inwestora do przedłożenia wskazanych dokumentów w terminie 3 dni od doręczenia postanowienia. Ponieważ dokumentów nie uzupełniono we wskazanym terminie konieczne było wniesienie sprzeciwu.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - kodeks postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania A S.A. [.] od decyzji z dnia [...] czerwca 2007r.
- - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Wojewoda [...] ponownie zrelacjonował przebieg postępowania i wyjaśnił, odnosząc się do stanowiska skarżącego, iż zgłoszenie wpłynęło do organu I instancji w dniu 8 lutego 2006r. i od tego dnia rozpoczął się bieg terminu do zgłoszenia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.
Organ I instancji wniósł sprzeciw do zgłoszenia w dniu 3 marca 2006r. i decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi wnioskodawcy – K. W. w tym samym dniu pocztą kurierską na jego prywatny adres podany w udzielonym mu pełnomocnictwie. Potwierdza to zwrotne potwierdzenie odbioru pisma. Oznacza to, że sprzeciw został wniesiony w terminie.
Decyzja była jednak nieprawidłowa, gdyż organ I instancji uznał, że rodzaj zgłoszonych prac ze względu na skalę i charakter ([...]) należy uznać za budowę obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie instalację czy remont. Zdaniem organu budowa konstrukcji o znacznych rozmiarach, przenoszącej duże siły i momenty nie może korzystać z zapisanego w prawie budowlanym zwolnienia (będącego wyjątkiem od reguły) dotyczącego "instalowania" i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.
Obligowało to organ odwoławczy do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę zobowiązał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2007r. wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia:
- 1) projektu urządzenia reklamowego dostosowanego do lokalizacji;
- 2) projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na kopii aktualnej mapy zasadniczej do celów projektowych, wskazującego odległość urządzenia reklamowego od krawędzi jezdni, od skrzyżowania, od znaków drogowych oraz innych urządzeń reklamowych;
- 3) projekt powinien być złożony w oryginale oraz spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, tj. powinien być trwale oprawiony;
- 4) złożenia oświadczenia projektanta o bezpieczeństwie konstrukcji i zapewnieniu bezpieczeństwa osób i mienia,
- 5) wizualizacji urządzenia reklamowego - stan istniejący i projektowany,
- 6) oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa (art. 33 § 3 Kpa) oraz oryginału dowodu wpłaty opłaty skarbowej w kwocie 17,00 zł za złożenie pełnomocnictwa dotyczącego konkretnego nośnika reklamowego,
- 7) oryginału aktualnego wypisu z rejestru przedsiębiorców w celu wykazania, iż mocodawcy posiadają prawo do reprezentowania Spółki;
- 8) okazania oryginału decyzji nr [...] - celem potwierdzenia posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (data ważności decyzji), w terminie 3 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia.
Ponieważ w wyznaczonym terminie nie złożono wymaganych dokumentów zasadnie od zaskarżonej decyzji Prezydent [...] wniósł sprzeciw.
Organ odwoławczy wskazał również, iż braki w złożonej dokumentacji miały istotny wpływ na rozpoznanie sprawy bowiem uniemożliwiały oceną, czy w sprawie nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007r. wniosła A. S.A. [...].
Podnosząc zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, oraz zasądzenie kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W dalszych wywodach skargi podniesiono, iż pełnomocnik skarżącego dokonał w dniu 8 lutego 2006 r. zgłoszenia zamiaru instalacji urządzenia reklamowego na budynku [...] w W. Zgłoszenie zawierało m.in. informację o urządzeniu reklamowym, które miało zostać zamontowane, wskazanie lokalizacji, projekt konstrukcji urządzenia reklamowego, uzasadnienie prawne, oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podkład geodezyjny z zaznaczonymi lokalizacjami reklam, pełnomocnictwo oraz odpis KRS reprezentowanej Spółki. Tym samym do zgłoszenia załączono dokumenty wymagane art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Prezydent [...] wniósł sprzeciw decyzją nr [...]., która w wyniku odwołania skarżącej została uchylona decyzją Wojewody z dnia [...] lipca 2006r. Organ I instancji, który ponownie miał rozpatrzyć sprawę otrzymał akta spawy od Wojewody w dniu 28 marca 2007r. (co wynika z uzasadnienia zaskarżonej wcześniej decyzji Prezydenta [...] nr [...].) tak więc od tej daty należało ponownie liczyć termin do wniesienia sprzeciwu.
Dnia [...] czerwca 2007r. organ I instancji doręczył pełnomocnikowi skarżącego postanowienie Nr [...], w którym nałożył obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, co w opinii skarżącej nastąpiło bez uzasadnienia prawnego i faktycznego. Ponieważ, organ żądał uzupełnienia zgłoszenia bez podstawy faktycznej i prawnej skarżąca nie uzupełniła zgłoszenia, gdyż nie posiadało ono żadnych braków i spełniało wszelkie wymogi z art. 30 ust 3 Prawa budowlanego. W dniu [...] czerwca 2007r. Prezydent [...] wydał sprzeciw, który został doręczony pełnomocnikowi skarżącej dnia 16 lipca 2007r. Decyzja ta wydana została po upływie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia zamiaru instalacji urządzenia reklamowego z dnia 8 lutego 2006r., jak również po upływie 30 dni od dnia, w którym organ I instancji otrzymał od Wojewody akta sprawy.
Wniesienie sprzeciwu po upływie terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych.
Skarżący podkreślił, iż decyzja wnosząca sprzeciw musi być doręczona inwestorowi przed upływem 30 dni od dokonania zgłoszenia, gdyż tylko wtedy może odnieść zamierzony przez organ skutek.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlega oddaleniu.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2007r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na montażu jednostronnego urządzenia reklamowego.
Materialnoprawną podstawą prawną wniesienia sprzeciwu był przepis art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że "(...) W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw, w drodze decyzji".
Oznacza to, że zaskarżona decyzja o sprzeciwie wydana została wobec niewykonania przez inwestora postanowienia z dnia 31 maja 2007r.
Przechodząc do oceny zasadności żądania przez organ uzupełnienia zgłoszenia o wskazane w postanowieniu dokumenty Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż nastąpiło ono "bez podstawy faktycznej i prawnej".
Nałożenie obowiązku uzupełnienia dokumentacji m. in. o przedłożenie projektu zagospodarowania terenu wskazującego odległość projektowanego urządzenia reklamowego od krawędzi jezdni, skrzyżowania, od znaków drogowych i innych urządzeń reklamowych uzasadnione było koniecznością wyjaśnienia czy nie wystąpi zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. W tym kontekście zasadne było również żądanie przedłożenia oświadczenia projektanta o bezpieczeństwie konstrukcji.
Niewykonanie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów obligowało organ do wydania decyzji o sprzeciwie. Obowiązek taki wynika wprost z brzmienia przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, co przesądza o prawidłowości zaskarżonej decyzji.
W skardze podniesiono także zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego z uwagi na upływ terminu do wniesienia sprzeciwu. W ocenie sądu zarzut ten jest bezzasadny gdyż żaden z przepisów ustawy Prawo budowlane nie pozbawia organu I instancji możliwości wniesienia sprzeciwu w sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy po uchylenia wcześniej wydanej decyzji o sprzeciwie i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego "(...) Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu, w drodze decyzji (...)".
Taka konstrukcja przepisu wskazuje, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, że 30 dniowy termin nie wiąże organu I instancji po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia na skutek decyzji kasacyjnej organu odwoławczego. Niewątpliwie organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę ma obowiązek jej załatwienia bez zbędnej zwłoki, w terminach określonych w art. 35 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże, ich upływ nie pozbawia organu administracyjnego zdolności do orzekania w sprawie. Wynika to z procesowego charakteru terminów określonych w art. 35 § 3 kpa. Przekroczenie terminu powoduje skutki procesowe w postaci nowych obowiązków organu administracji publicznej oraz powstanie szeregu procesowych uprawnień strony służących zwalczaniu bezczynność organu administracji nie jest natomiast równoznaczne z naruszeniem prawa materialnego (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 1998r., OPS 13/98, ONSA 1999, Nr 2, poz. 46)
Zgodzić się należy z twierdzeniami skarżącego, iż w niniejszej sprawie doszło do przewlekłości postępowania.
Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006r. uchylająca decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2006r. przekazana została wraz z aktami sprawy do Biura Naczelnego Architekta Miasta [...] przy piśmie z dnia [...] marca 2007r. i wpłynęła do organu w dniu 28 marca 2007r., natomiast organ ponownie wydał decyzję wnosząca sprzeciw w dniu [...] czerwca 2007r.
Doszło więc niewątpliwie do naruszenia przez organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, przepisów postępowania, określających terminy załatwienia sprawy jednakże nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego wiąże bowiem początek biegu 30 dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu z dniem doręczenia zgłoszenia organowi administracji publicznej i w niniejszej sprawie termin ten nie został przekroczony.
Zważywszy na powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.