Uzasadnienie
A. L. po doręczeniu mu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego złożył wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z nastoletnim synem. Wnioskodawca utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 2650 zł miesięcznie. Wskazał, że posiada dom o powierzchni 185 m² w stanie surowym i nieruchomość rolną o pow. 1,9 ha.
Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2012 r. referendarz sądowy odmówił przyznania A. L. przyznania prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.
Skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia z dnia 27 kwietnia 2012 r. Z treści sprzeciwu wynika, że skarżący nie zgadza się z przyjętą kwalifikacją prawną stanowiącą podstawę zarządzenia z dnia 29 lutego 2012 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
W myśl art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje usunięcie z obrotu prawnego orzeczenia referendarza sądowego, tj. postanowienia z dnia 27 kwietnia 2012 r. Jest ono traktowane – pod względem skutków prawnych – jako nieistniejące.
Przechodząc do oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy należy podkreślić, że występująca w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucja "prawa pomocy" stanowi odstępstwo od zasady, że to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy może mieć zatem miejsce w przypadkach wyjątkowych, kiedy to spełnione zostaną przesłanki określone w art. 246 p.p.s.a.
Zgodnie z § 1 tegoż artykułu Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udzielenie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu Państwa i powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe.
W ocenie Sądu zarówno z treści wniosku jak i sprzeciwu nie wynika, że skarżący znajduje się w sytuacji finansowej, która uniemożliwia mu poniesienie kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Skarżący dysponuje stałym miesięcznym dochodem i ma na utrzymaniu jednego syna. Biorąc pod uwagę sytuację materialną skarżącego oraz wysokość wpisu, który w niniejszej sprawie wynosi 200 zł i może pozostać jedynym kosztem do poniesienia, nie można uznać, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania.
Instytucja prawa pomocy może mieć zastosowanie jedynie wobec osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej uniemożliwiającej zaspokojenie bieżących potrzeb. Instytucja ta nie może być nadużywana w sytuacji gdy, strona posiada stałe dochody, ma możliwość poczynienia oszczędności i pokrycia kosztów postępowania sądowego.
Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji