Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) marca 2003r. Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy (...) z dnia (...) lutego 2003r. uchylającą na podstawie art. 36a Prawa budowlanego wydane pozwolenie na rozbudowę baru gastronomicznego na działce nr (...) przy ul. (...) w (...).
Wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wnieśli inwestorzy H i W K. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) stycznia 2004r. wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdził nieważność decyzji Wojewody (...) z dnia (...) marca 2003r.
Uzasadniając swoją decyzję organ podał, iż skarżący w złożonym wniosku wskazali, ze wykonali orzeczoną przez organy nadzoru budowlanego rozbiórkę samowolnie wykonanych robót budowlanych, w związku, z czym obecny zakres robót jest zgodny z wydanym pozwoleniem na budowę. Oznacza to, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę.
Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż z akt sprawy wynika, iż decyzja organu pierwszej instancji z dnia (...) lutego 2003r. uchylająca pozwolenie na budowę mogła zostać wydana już po zakończeniu robót budowlanych.
Z brzmienia art. 36a ust. 2 i art. 37 ust. 3 Prawa budowlanego wynika zaś, że zastosowanie instytucji uchylenia pozwolenia na budowę może mieć miejsce jedynie w trakcie trwania robót budowlanych.
Ponieważ Wojewoda (...) nie wyjaśnił powyższych okoliczności organ odwoławczy uznał, iż kontrolowana decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnieśli A i K B wskazując, iż sporna inwestycja nie została zakończona. Inwestor wzniósł jedynie dwie ściany o wysokości 3m, z których jedna usytuowana jest w południowo-zachodniej części działki i objęta jest postępowaniem organów nadzoru budowlanego.
Decyzją z dnia (...) marca 2004r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa po rozpatrzeniu wniosku uchylił w całości własną decyzję z dnia 12 stycznia 2004r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) marca 2003r.
W uzasadnieniu podał, iż odpadła przesłanka stanowiąca przyczynę stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...).
W sprawie ustalono, bowiem, że budowa obiektu objętego pozwoleniem na budowę nie została zakończona. Dodatkowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż przepis art. 36 ust. 2 Prawa budowlanego obliguje organ do uchylenia pozwolenia na budowę w przypadku stwierdzenia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Samowolne zwiększenie powierzchni zabudowy o 247,5m2 jest bez wątpienia istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli H i W K. Skarżący podnoszą, iż zaskarżona decyzja wykonana została bez analizy stanu prawnego i faktycznego sprawy.
Przyznali, że dokonali istotnego odstępstwa od zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę projektu budowlanego. Konsekwencją tego była decyzja nakazująca rozbiórkę obiektów samowolnie wykonanych wydana w dniu (...) grudnia 2001r. Celem tej decyzji było doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Po wykonaniu orzeczonej rozbiórki powinni móc kontynuować budowę na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę. Organ nie powinien uchylić tej decyzji, gdyż w dacie wydania decyzji o uchyleniu pozwolenia na budowę tj. (...)lutego 2003r. nastąpiło już doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem.
Zdaniem skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając skarżoną decyzję nie zapoznał się z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organy nadzoru budowlanego ograniczając się do dokumentacji organów architektury.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na ocenie ich zgodności z prawem.
Oceniając w tym aspekcie zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa.
Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nieważnościowym, którego zakres precyzyjnie określa, art. 156 § 1 kpa. Organ administracji wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której jednakże nie orzeka, co do istoty sprawy rozstrzygniętej weryfikowaną decyzją, lecz bada czy zachodzą przesłanki do zastosowania instytucji z art. 156 § 1 kpa.
Zaskarżona decyzja dotyczy odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchylającej na podstawie art. 36a Prawa budowlanego pozwolenie na rozbudowę baru gastronomicznego.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaprezentowanym w skarżonej decyzji, ze decyzja Wojewody (...) z dnia (...) marca 2003r. utrzymująca w mocy decyzję uchylającą pozwolenie na budowę nie jest obarczona kwalifikowaną wadą rażącego naruszenia prawa.
Odnosząc się do ustaleń stanu faktycznego wynikających z akt sprawy stwierdzić należy i jest to w sprawie niesporne, że inwestorzy w trakcie budowy odstąpili od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na rozbudowę.
Zatwierdzony decyzją projekt rozbudowy baru gastronomicznego przewidywał zwiększenie powierzchni zabudowy do (...). w trakcie budowy inwestorzy samowolnie powiększyli wymiary budynku tak, ze przekroczyli o około 70% powierzchnię zabudowy zatwierdzoną decyzją.
Wskazać należy, że niezależnie od okoliczności inwestor nie ma prawa samowolnie odstąpić w trakcie budowy od warunków i ustaleń określonych przez organ w pozwoleniu na budowę.
Stwierdzenie, że roboty budowlane wykonane są w sposób istotnie odbiegający od pozwolenia na budowę obliguje organ architektoniczno-budowlany do uchylenia pozwolenia na budowę niezależnie od odrębnego postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego na podstawie art. 48 lub art. 50 i 51 Prawa budowlanego.
Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił, że dokonane odstępstwo ma charakter istotny, co skutkowało uchyleniem decyzji z dnia 4 września 2000r. udzielającej pozwolenia na budowę.
Trafne jest, zatem stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w danym stanie faktycznym sprawy brak jest podstaw do przypisania kontrolowanej decyzji cech rażącego naruszenia prawa.
O rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji, gdy określona decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawa, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono.
Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, ze treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2003r. sygn. akt IV SA 5186/02).
W świetle powyższych wywodów nie mają racji skarżący zarzucając decyzji z dnia (...) marca 2003r. nieważność spowodowaną rażącym naruszeniem prawa.
W związku z tym, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest podstaw, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.