Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] stycznia 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania M. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nr [...] wydanej dnia [...] listopada 2007r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ podał, że po uzyskaniu informacji z Wydziału Architektury Urzędu Miasta w P. o budowie przez inwestora M. B. właściciela Przedsiębiorstwa Wielobranżowego – M. B. z siedzibą w P. zadaszenia nad przejściem wzdłuż pawilonów handlowych zlokalizowanych na działkach nr [...] – przy ul. [...] i nr [...] przy ul. [...] w P. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził wizję, a następnie postanowieniem nr [...] wydanym dnia [...] sierpnia 2006r. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wstrzymał wykonywanie robót budowlanych i nakazał przedłożenie inwentaryzacji wykonanych robót i ekspertyzy tych robót pod względem zagrożenia bezpieczeństwa.
Po wykonaniu przez inwestora nałożonego obowiązku, decyzją nr [...] wydaną dnia [...] listopada 2007r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1999r. – Prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał M. B. – właścicielowi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego M. B. z siedzibą w P. – jak inwestorowi:
- 1) dokonać w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się decyzji, rozbiórki samowolnie wykonanego zadaszenia nad przejściami pieszymi wzdłuż pawilonów handlowych, które w sposób realny stwarza bezpośrednie zagrożenie dla ludzi i mienia, zlokalizowanego na nieruchomościach nr [...] przy ul. [...] i nr [...] przy ul. [...] - pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane.
- 2) przedstawić w siedzibie inspektoratu harmonogram (projekt) robót rozbiórkowych, sporządzony przez osobę uprawnioną w branży budowlanej, (niezwłocznie przed przystąpieniem do rozbiórki).
- 3) roboty rozbiórkowe wykonać ściśle wg dostarczonego harmonogramu (z uwzględnieniem bezpieczeństwa).
- 4) uporządkować teren po rozbiórce:
w uzasadnieniu podając, że inwestor wykonał roboty budowlane w warunkach samowoli budowlanej, nadto, że na terenie położenia inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania, a inwestor nie posiada decyzji o warunkach zabudowy, co powoduje brak możliwości zalegalizowania inwestycji.
Organ powołał też wnioski złożonej przez inwestora ekspertyzy, z których wynika, że nośność konstrukcji zadaszenia jest niewystarczająca dla przeniesienia obciążeń przewidzianych normami, podkreślając, że chodzi w szczególności o obciążenie zadaszenia śniegiem.
Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego, bowiem uznając, że nastąpiło nie dające się usunąć naruszenie prawa, był zobligowany wydać decyzję zakazującą prowadzenie dalszych robót budowlanych, bądź orzec rozbiórkę obiektu lub jego części, a w przypadku szczególnym organ mógł nakazać przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego.
Organ odwoławczy podkreślił, że jak wynika ze złożonej ekspertyzy konstrukcji stalowej zadaszenia, wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, konstrukcja posiadała szereg usterek wynikających z niestarannego wykonania. Zastrzeżenia m. in. budził sposób wykonania spoin łączących elementy składowe. Zakończenia elementów nie były dopasowane do kształtu elementów sąsiednich, a spoiny były wykonane niestarannie. Ponieważ grubości były w wielu przypadkach bardzo małe, należy szczególną uwagę zwrócić na ich wykonanie i zapewnienie należytej kontroli.
Następną bardzo poważną wadą był brak powtarzalności rozstawów konstrukcji na kierunku podłużnym.
Zdaniem organu, jak wynika tylko z części wniosków zawartych w ekspertyzie konstrukcji stalowej zadaszenia nad ciągami pieszymi na targowisku został ono wykonane z naruszeniem sztuki budowlanej, stanowiąc zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Zakres nieprawidłowości jest tak szeroki, iż nakazanie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez nałożenie określonych czynności rodziłoby w efekcie konieczność rozbiórki i wykonania nowej konstrukcji spełniającej normy z zakresu prawa budowlanego, co nie może mieć miejsca w przypadku obiektu samowolnie wybudowanego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. B..
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, iż do wykonywania przedmiotowego zadaszenia wymagane było pozwolenie na budowę.
Zdaniem skarżącego zadaszenie to jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego i do jego wykonania nie było potrzebne ani pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie, a wobec tego nie wystąpiły przesłanki do wstrzymania robót budowlanych określone w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego – przepis ten dotyczy bowiem budowli w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy, a nie jakichkolwiek urządzeń.
Nadto pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 10 kpa.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji i postanowień w zakresie prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r Nr 153 poz. 1270 ze zm.).
Przedmiotem oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008r. utrzymująca w mocy decyzję powiatowego organu nadzoru budowlanego wydaną dnia [...] listopada 2007r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 21 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakazującą rozbiórkę samowolnie wykonanego zadaszenia nad przejściami pieszymi wzdłuż pawilonów handlowych.
Kontrolowana decyzja jest zgodna z prawem wobec czego skargę należało uznać za niezasadną.
Przede wszystkim należy podkreślić, że przedmiotowe zadaszenie nad przejściami pieszymi wzdłuż pawilonów handlowych składające się z konstrukcji nośnej wykonanej jako rama z rur i kątownika z pokryciem z blachy trapezowej lub płyt poliwęglanu jest niewątpliwie obiektem budowlanym obejmującym konstrukcję metalową połączoną z dachem - a nie jak wskazywał skarżący urządzeniem budowlanym którego zadaniem zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego – jest zapewnienie możliwości użytkowania określonego obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem.
Wobec tego, organ po ustaleniu, iż inwestor wykonuje roboty budowlane przy budowie zadaszenia w warunkach samowoli budowlanej – prawidłowo na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wstrzymał ich wykonywanie i rozpoczął postępowanie mające na celu ewentualną legalizację tych robót (art. 51 w/w ustawy).
Następnie zaś organ, po zapoznaniu się z ekspertyzą techniczną wykonanych robót – sporządzoną na zlecenie inwestora i przez niego przedłożoną organowi podjął rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy.
W ocenie Sądu, wobec ustaleń osoby posiadającej uprawnienia budowlane upoważniające do oceny wykonanych robót, iż dla doprowadzenia wykonanej wadliwie konstrukcji zadaszenia do stanu zgodnego z prawem konieczna jest jej wymiana w całości, organ prawidłowo uznał, że brak jest możliwości legalizacji obiektu i wydał decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł ja w sentencji wyroku.