Uzasadnienie
E. K., G. K., M. K. oraz Z. P. ("skarżący") pismem z [...] lutego 2020 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] stycznia 2020 r., znak: [...] w sprawie dotyczącej wpisu zabytku do rejestru zabytków.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z 6 marca 2020 r. wezwano E. K. i Z. P. do usunięcia braków formalnych sprzeciwu poprzez wskazanie numerów PESEL, natomiast G. K. i M. K. - poprzez podpisanie sprzeciwu lub nadesłanie sprzeciwu własnoręcznie podpisanego, a także wskazanie numerów PESEL – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
Nadto zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z 6 marca 2020 r. wezwano G. K. i M. K. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od sprzeciwu – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Takie samo wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych sprzeciwu zostało skierowane do E. K. i Z. P. Wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych sprzeciwu zostały doręczone G. K. i M. K. 18 marca 2020 r., zaś E. K. i Z. P. 2 kwietnia 2020 r., w trybie zastępczym przewidzianym w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej "p.p.s.a.").
Po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych ustalono, że do 20 maja 2020 r. nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy tytułem wpisu sądowego od sprzeciwu. Nadto, do akt sądowych nie wpłynęła żadna korespondencja od skarżących mająca stanowić o usunięciu braków formalnych sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, "p.p.s.a."), do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do treści art. 64b § 2 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określa art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Zatem, zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sprzeciw powinien zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jako pierwsze pismo w sprawie, stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., powinien także zawierać numer PESEL strony wnoszącej sprzeciw.
Należy też wskazać, że zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zważyć też trzeba, że na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 tej ustawy, sprzeciw, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Dostrzegając powyższe Sąd stwierdza, że sprzeciw E. K., Z. P., G. K. i M. K. zawierał braki formalne i fiskalne, a wobec tego zachodziła podstawa do jego uzupełnienia. W tym celu Sąd, kierując się art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem, wezwał skarżących do jego uzupełnienia (w odpowiednim zakresie). Pouczył przy tym o rygorze z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, z uwagi na to, że przepis ten stosuje się odpowiednio do sprzeciwu.
Sąd wezwał także skarżących do uiszczenia stosownych wpisów, zgodnie z ww. art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie uzupełnili braków formalnych i fiskalnych sprzeciwu. Wezwania do uzupełnienia braków skierowane do G. K. oraz M. K. zostały im doręczone 18 marca 2020 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków upłynął zaś bezskutecznie 25 marca 2020 r. Natomiast wezwania do uzupełnienia braków skierowane do E. K. oraz Z. P. zostały doręczone 2 kwietnia 2020 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków dla tych skarżących upływał więc 9 kwietnia 2020 r., ale i w tym przypadku termin ten upłynął bezskutecznie; braki formalne sprzeciwu nie zostały uzupełnione w ustawowym terminie, w żadnym zakresie. To też musiało skutkować odrzuceniem przez Sąd wniesionego sprzeciwu.
Na koniec Sąd wyjaśnia, że w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania (obowiązujący w dacie biegu terminów do uzupełnienia sprzeciwu) art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm. – dalej "ustawa o COVID-19"), zgodnie z którym w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Z art. 15zzs ust. 2 w zw. z art. 14a ust. 5 ustawy o COVID wynikało bowiem, że wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminów nie dotyczy terminów w sprawach pilnych, a więc takich, w przypadku których ustawa określa termin ich rozpatrzenia przez sąd.
Do takich spraw zalicza się rozpoznanie przez sąd administracyjny sprzeciwu od decyzji wydanej przez organ w trybie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postepowania administracyjnego, gdyż w myśl art. 64d p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprzeciw na posiedzeniu niejawnym w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.