Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015r. ([...]), po rozpoznaniu odwołania J Z, na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 kpa, art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) i art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015r., poz. 1515 ze zm.) - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2014r. nr [...] ustalającą 478 zł kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...].
Organ odwoławczy powołał art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.
Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.) i wskazał, że [...] kwietnia 2013r. wydano dyspozycję usunięcia ww. pojazdu z ul. [...] w [...] z powodu niezastosowania się do znaków B-36 z tabliczką B-24, co wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń. Usunięcia pojazdu miała dokonać firma [...] pojazdem [...] na parking przy ul. [...] w [...].
Z uwagi na fakt, iż zgłosił się właściciel pojazdu, na podstawie art. 130 a ust. 2a p.r.d odstąpiono od usunięcia pojazdu. Organ wskazał, że wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów.
Dalej podkreślił, że zgodnie z art. 130a ust. 6 p.r.d. rada powiatu ustala corocznie w drodze uchwały wysokość opłat, o których mowa w ust. 5 c i kosztów z ust. 2 a. Na podstawie art. 130a ust. 6a pkt c p.r.d ustala się maksymalną wysokość opłat za pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - za usunięcie 478 zł (uchwała nr [...] Rady [...], Dz. Urz. Woj. [...]. z 2011r., Nr [...], poz. [...]).
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że skoro strona zaparkowała pojazd w strefie obowiązywania znaków drogowych B- 36z tabliczką B-24, to były podstawy do usunięcia pojazdu. Dyspozycja została odwołana, lecz powstały koszty, które właściciel pojazdu jest zobowiązany pokryć.
Skargę na ww. decyzję złożył J Z i wnosząc o jej uchylenie zarzucił, że została wydana w abstrakcji do istoty sprawy.
Skarżący zakwestionował uprawnienie Rady [...] do określenia ryczałtowej opłaty w kwocie 478 zł za odstąpienie od holowania samochodu. Zadeklarował zapłatę rzeczywistych kosztów powstałych wskutek wszczęcia i przerwania holowania. Przepisowi wydanemu przez Radę [...], który wyznacza ryczałtową kwotę 478 zł za odstąpienie od holowania zarzucił, że został wydany niezgodnie z ustawą Prawo drogowe. Skarżący wskazał, że ustawa upoważnia do pobierania opłaty za przerwane holowanie samochodu w wysokości kosztów, jakie w związku z tym powstały. Nie ma w niej mowy o pobieraniu ryczałtowych w określonej przez Radę Miasta wysokości. Zarzucił Radzie [...] przekroczenie uprawnienia przy wydawaniu przepisu o opłacie za odstąpienie od holowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa w zw. z art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2014r. ustalającą wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, od której to dyspozycji odstąpiono.
Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d. pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia w miejscu, gdzie jest to zabronione, utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel 2 pojazdu (art. 130 a ust. 2a p.r.d.). Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10 d i 10 i (art 130 a ust. 10 h ustawy).
Z przytoczonych regulacji wynika, że warunkiem koniecznym wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu obowiązku zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, jest ustalenie, że koszty te rzeczywiście powstały. Oczywiste jest zatem, że z uzasadnienia decyzji powinno jednoznacznie wynikać jakie koszty zostały wygenerowane w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, od którego następnie odstąpiono. Brak jest podstaw aby przyjąć, że samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu stanowi podstawę do wydania decyzji, w zw. z art. 130a ust. 2a ustawy. Obowiązek taki powstaje dopiero wówczas, gdy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu, następnie cofniętej, spowodowało powstanie określonych kosztów.
W takim też zakresie winno zostać przeprowadzone postępowanie poprzedzające wydanie decyzji w omawianym przedmiocie. Nie można w tej materii stosować swego rodzaju automatyzmu, tj. przyjmować, że skoro wydano dyspozycję, to choć została ona cofnięta, wywołała określone koszty.
Sąd w pełni podziela pogląd prezentowany konsekwentnie w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż w celu wydania decyzji w zakresie nałożenia obowiązku zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, należy ustalić, czy koszty takie w istocie powstały. Tym samym organ ma obowiązek szczegółowo wyjaśnić, w jakich okolicznościach doszło do wydania dyspozycji odholowania pojazdu, odstąpienia od tej dyspozycji oraz czy wydanie ww. dyspozycji spowodowało powstanie kosztów, którymi należy obciążyć podmiot zobowiązany (zob. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2014r., sygn. akt VII SA/Wa 207/14, z dnia 13 stycznia 2016r., sygn. akt VII SA/Wa 1017/15 z dnia 20 lipca 2016r. sygn. akt VII SA/Wa 1754/15, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 października 2015r., sygn. akt III SA/Gd 441/15, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2013r. sygn. akt II SA/SZ 1255/12.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy organ stosując wskazane wyżej przepisy ustalił jedynie, że w dniu [...] kwietnia 2013r. została wydana dyspozycja usunięcia pojazdu marki [...] nr rej [...] z ulicy [...] w [...] z powodu niezastosowania się do znaku B-36 z tabliczką T-24, to jest pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Z tego zdarzenia została sporządzona przez strażnika miejskiego notatka urzędowa, z której wynika, że podczas usuwania pojazdu zgłosił się właściciel pojazdu, wobec czego na podstawie art. 130 a ust. 2 a ustawy odstąpiono od usunięcia pojazdu.
W uzasadnieniu decyzji zarówno organu II, jak i I instancji nie wyjaśniono jednak, jakie koszty powstały w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia, a następnie odwołania usunięcia pojazdu skarżącego, w szczególności jakie czynności i w jakim czasie zostały podjęte przez firmę holującą a wobec tego, czy koszty te rzeczywiście powstały, a jeśli tak to w jakiej wysokości.
Brak właściwego wyjaśnienia powyższych, kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności uzasadnia w konsekwencji postawienie organom zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, jak i art. 107 § 3 kpa w związku z art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem rozstrzygnięć organów obu instancji.
Rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem stanowiska Sądu.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. 4