Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. ([...]) Prezydent Miasta [...] przyjmując za podstawę prawną tego rozstrzygnięcia art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na ogrodzeniu parkingu zlokalizowanego na działce nr. [...] znajdującej się w [...] przy ul. [...].
W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że Prezes Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] przy ul. [...] zgłosił w dniu 26 listopada 2009 r. zamiar wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu ogrodzenia na działce, o której wyżej mowa.
Rozpatrując sprawę ustalono jednak, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych polegających na budowie parkingu samochodowego wraz z ogrodzeniami i bramą wjazdową na działce, której dotyczył wniosek z dnia 26 listopada 2009 r. W ocenie organu I instancji to ostatnie postępowanie uzasadniało umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr. [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] ([...]).
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że inwestor do zgłoszenia z dnia 26 listopada 2009 r. załączył m.in. opis i szkic projektowanego ogrodzenia, wycinek mapy zasadniczej i ewidencyjnej miasta [...] z zaznaczonym planowanym ogrodzeniem oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Zdaniem organu odwoławczego z wycinka obu map wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa zamierza ogrodzić fragment terenu w szczycie własnego budynku mieszkalnego od strony innego budynku znajdującego się przy ul. [...]. Ze zgłoszenia nie wynika, iż pozostawiane są tam samochody. Wnioskodawca wskazuje jedynie na zabezpieczenie posesji przed wandalizmem. Wycinek mapy ewidencyjnej miasta [...] oraz wypis z ewidencji gruntów ujawniają natomiast istnienie w sąsiedztwie działki o numerze [...] działki budowlanej oznaczonej numerem [...] stanowiącej własność miasta [...] a nie działki drogowej.
Oznacza to, że projektowane ogrodzenie nie przylega do drogi a jest ogrodzeniem między działkami. Ogrodzenie to ani ze względu na położenie, ani ze względu na wysokość nie podlega procedurze zgłoszeniowej oraz uregulowaniu przepisami Prawa budowlanego.
W związku z tym zasadne było umorzenie postępowania przez organ I instancji jako bezprzedmiotowego. Tenże organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyraźnie wskazał czyje zgłoszenie i w jakim przedmiocie sprawy rozpoznał decyzją z dnia [...] listopada 2009 r.
Skargę na decyzję Wojewody [...] wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...].
Zaskarżając decyzję w całości zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania w szczególności art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zgłoszenie dokonane przez skarżącego jest bezprzedmiotowe oraz art. 7,8,10 i 105 § 1 kpa.
Podnosząc powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozważania dotyczące kwestionowanego rozstrzygnięcia muszą być poprzedzone uwagami o charakterze porządkującym zważywszy na:
- 1) lakoniczność uzasadnienia decyzji organu I instancji,
- 2) chaotyczność i niejasność argumentacji przytoczonej w odwołaniu,
- 3) niespójność wywodów przedstawionych w uzasadnieniu skargi.
Przede wszystkim zauważyć należy, że Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" wystąpił z dwoma wnioskami (zgłoszeniami).
Pierwszy z dnia 28 października 2009 r. dotyczył zamiaru przystąpienia do wykonania na działce nr. [...] robót polegających na ogrodzeniu parkingu bez fundamentu.
Drugi z dnia 26 listopada 2009 r. obejmował zamiar przystąpienia do wykonania na działce nr. [...] robót polegających na wykonaniu ogrodzenia wysokości 1,30 m. ma słupach o średnicy 75 mm. z siatki o oczkach 4 cm.
Organ oba ww. wnioski potraktował jako wnioski odrębne zawierające dwa różne zgłoszenia.
Pierwszego z nich dotyczy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. ([...]) uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], który umorzył postępowanie organu I instancji.
Drugiego wniosku tj. wniosku z dnia 26 listopada 2009 r. dotyczą natomiast decyzje będące przedmiotem oceny w sprawie niniejszej.
Z treści skargi wynika, że postępowania związane z obu ww. wnioskami mają różny przedmiot. Jedno z nich dotyczy parkingu usytuowanego na granicy działek o numerach [...] i [...], drugie zaś planowanych robót budowlanych związanych z innym parkingiem położonym na obszarze działki nr. [...] w miejscu graniczącym z działką nr. [...]. Jeśli istotnie tak jest to nie sposób zarzucić organowi II instancji, iż ten popełnił błąd polegający na tym, że późniejszego zgłoszenia (z dnia 26 listopada 2009 r.) nie potraktował jako uzupełnienia zgłoszenia wcześniejszego (z dnia 28 października 2009 r.). Jeśli są one przedmiotowo różne (a skarżący to potwierdza) to zasadnym było wszczęcie w związku z nimi dwóch odrębnych postępowań. Jedno z nich, a mianowicie postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczy zamiaru przystąpienia do wykonania na działce o numerze [...] robót polegających na wykonaniu ogrodzenia o wysokości 1,30 m na słupach o średnicy 75 mm. z siatki o oczkach 4 cm. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika aby ogrodzenie to miało być usytuowane od strony drogi.
Droga, której istnienie sugeruje autor skargi nie jest oznaczona na mapie ewidencyjnej sporządzonej przez Urząd Miasta [...]. Jej istnienie nie wynika również z jakiegokolwiek innego dokumentu. Jeśli jednak przy granicy działek [...] oraz [...] mieszkańcy zwyczajowo korzystają z pasa gruntu jako z ciągu komunikacyjnego to nie oznacza to, iż korzystają oni z drogi bądź z innego miejsca publicznego w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.
Obie ww. działki są własnością określonych podmiotów i zwyczajowe korzystanie z ich części choćby tolerowane przez te podmioty nie zmieniło ich statusu. Nie ograniczyło bowiem tak przysługującego prawa własności jak i charakteru wynikającego z określonego ich przeznaczenia.
W tym miejscu wypada przypomnieć, że przez pojęcie " drogi", o której mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego należy rozumieć drogę publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U Nr 19 z 2007 r., poz. 115 ze zm.) – tak m.in. WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 5 listopada 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2631/02 niepubl.
Identyczne stanowisko wyraził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 28 czerwca 2004 r. sygn. akt IV SA 10/03 – niepubl. Stwierdził bowiem, że użyte w art. 30 ust. 1 pkt 3 określenia "droga" i "ulica" należy rozumieć zgodnie z przepisami ww. ustawy o drogach publicznych.
Tą linie orzeczniczą skład orzekający w sprawie niniejszej uznaje za własną. Nie podziela natomiast poglądów wyrażanych przez część judykatury, które uznają że wymienione w ww. przepisie "drogi i ulice" muszą spełniać kryterium "miejsca publicznego" w potocznym znaczeniu tego słowa czyli być ogólnie dostępne bez względu na to czy są drogami publicznymi i ulicami w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Reasumując stwierdzić należy, że zgłoszenie będące przedmiotem oceny w sprawie niniejszej obejmuje inwestycję, która nie podlega ani pozwoleniu na budowę ani zgłoszeniu, nie podlega więc przepisom Prawa budowlanego.
W konsekwencji oznacza to, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 151 p.p.s.a.