Uzasadnienie
Decyzją dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...][...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 104; art. 105 § 1 k.p.a. po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej udrożnienia drogi [...] we wsi [...] Gmina [...] – umorzył postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.
W uzasadnieniu wyjaśnił, ze na wniosek B. K., A.K. i M. P. zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w sprawie wybudowania ogrodzenia na terenie działek [...] i [...] oraz braku możliwości udrożnienia projektowanej drogi [...] we wsi [...].
Podczas kontroli stwierdzono istnienie od strony ulicy [...] ogrodzeń działek [...] i [...] jak również istnienie ogrodzenia pomiędzy tymi nieruchomościami.
Według przedłożonego wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] zatwierdzonego uchwała nr [...] Rady miejskiej w [...] z dnia [...] maja 1998 r. pomiędzy działkami ewid. Nr [...] i [...] przewidziana została budowa drogi gminnej z Komunikacyjnym Układem Drogowym.
Na ternie działek [...] i [...] nie urządzono jeszcze drogi publicznej. Droga jest dopiero w fazie projektowania, nie została jeszcze na podstawie uchwały rady gminy zaliczona do kategorii dróg gminnych.
Z tych względów organ I instancji stwierdził, że nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego, a zatem postępowanie jest bezprzedmiotowe.
Decyzja z dnia [...] października 2006 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania B. K. i M. P. – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji wprawdzie słusznie uznał, ze teren działek ew. nr [...] i [...] nie może stanowić drogi publicznej dopóki nie nastąpi wydzieleni tego gruntu pod drogę odpowiednią decyzją innego organu administracyjnego.
Nie wyjaśnił jednak czy tego rodzaju procedura miała miejsce i czy w jej wyniku grunt ten przeszedł na własność gminy jako droga gminna (w aktach sprawy znajduje się jedynie projekt podziału terenu).
Z akt sprawy wynika także, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie rozważył legalności wybudowania ogrodzenia działek ew. nr [...] i [...].
Protokół oględzin z dnia [...] września 2003 r. wskazuje, że ogrodzenie powstało nie tylko pomiędzy tymi działkami, ale również od strony ulicy [...] na co wymagane jest zgodnie z prawem budowlanym dokonanie zgłoszenia. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że sprawę należy rozpoznać ponownie, bowiem zaskarżona decyzja zapadła z obrazą przepisu art. 7 k.p.a. wobec braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i art. 107 k.p.a. gdyż uzasadnienie decyzji nie zawiera właściwej analizy materiału dowodowego i wykładni przepisów prawa.
Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wniósł W. W. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 77, art. 86 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez pominiecie przy ocenie zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego i dowodów w postaci wyjaśnień złożonych przez strony postępowania.
W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasadzenia kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art.145 § 1 pkt 1 w/w ustawy).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec, czego skarga podlega oddaleniu.
Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawidłowa.
Jak wynika z treści art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Z powyższego wynika więc obowiązek organu administracji, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do państwa (wyrok NSA OZ w Lublinie z 7 października 1983 r., SA/Lu 240/83, niepubl.). Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego.
Oznacza to, iż organ narusza prawo nie tylko w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego.
Natomiast art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Organ I instancji nie przeprowadził pełnego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie. Przede wszystkim nie zbadał czy B. K., A.K. i M. P. są stronami postępowania.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie sprawdził również czy ogrodzenie wybudowane od strony drogi publicznej tj. od ul. [...] zostało zgłoszone do organu zgodnie z wymogami art. 30 ust. 1 pkt. 3 ustawy prawo budowlane. A w przypadku braku takiego zgłoszenia nie rozważył czy nie należałoby nakazać rozbiórkę tego obiektu.
W/w organ nie wskazał także na jakiej podstawie wszczął postępowanie w niniejszej sprawie, czy zrobił to z urzędu, czy na wniosek
Należy pamiętać, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja kasatoryjna wydana w trybie art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy uchyla zaskarżona decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
Organ odwoławczy ograniczony jest do rozpatrzenia sprawy w zakresie, w jakim uczynił to przed nim organ pierwszej instancji oraz do orzekania tylko o mocy prawnej zaskarżonej decyzji. Jeżeli organ pierwszoinstancyjny nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle albo rozstrzygnął sprawę na podstawie postępowania dowodowego podjętego w nieznacznej części lub przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów procesowych, organ odwoławczy (stwierdzając podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia), wydaje decyzję kasacyjną i przekazuje sprawę do rozpoznania w pierwszej instancji (por. art. 138 § 2 kpa - konstrukcja tzw. decyzji kasacyjnej). Gdyby organ II instancyjny chciał ponownie rozstrzygnąć sprawę (co z zasady winien zrobić) musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości lub w znacznej części, czego mu właśnie czynić nie wolno, bo oznaczałoby to przeprowadzenie postępowania tylko w jednej instancji (w drugiej), a nie w dwóch, który to wymóg wynika z zasady ogólnej dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Ponownie rozpoznając sprawę organ ten będzie więc miał na uwadze, że w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie - stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona, z wymienieniem m.in. materiału dowodowego, na którym oparto podjęte w sprawie rozstrzygnięcie i precyzyjną jego analizą, dokonaną w świetle mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało skargę oddalić.