Uzasadnienie
G. K. działając przez pełnomocnika adw. A. T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] listopada 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Ponieważ do skargi nie zostało załączone pełnomocnictwo, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału VII z 9 stycznia 2018 r., pełnomocnik został wezwany do usunięcia tego braku skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo w tej sprawie zostało doręczone adw. A. T. 19 stycznia 2018 r. W zakreślonym w wezwaniu terminie (który upływał w dniu 29 stycznia 2018 r.) pełnomocnik nie złożył wymaganego pełnomocnictwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei według art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. że jeżeli strona nie uzupełni w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę.
Nie budzi wątpliwości, że gdy strona skarżąca jest reprezentowana przez pełnomocnika, to zgodnie z art. 37 § 1 powołanej ustawy przy pierwszej czynności procesowej dołącza on do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Znajduje to potwierdzenie w art. 46 § 3 ustawy procesowej, z którego wynika, że pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił w wyznaczonym przez Sąd terminie braku skargi.
W związku z tym wniesiona skarga nie może być rozpoznawana i podlega odrzuceniu.
Na marginesie Sąd wyjaśnia, że w świetle art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela ma charakter jedynie incydentalny. W jego następstwie zostanie bowiem wydane odrębne postanowienie organu egzekucyjnego, które podlega kontroli Sądu. W razie wniesienia skargi na postanowienie organu egzekucyjnego, sąd administracyjny podda kontroli zarówno stanowisko wierzyciela, jak i odwołujące się do tego stanowiska postanowienie organu egzekucyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1616/16).
Biorąc powyższe pod uwagę, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.