Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej "kpa"/, po rozpatrzeniu wniosku W.K. w sprawie wykonywania, na podstawie zgłoszenia z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, robót budowlanych, których inwestorem jest Gmina [...], polegających na budowie przyłączy wodociągowych do działek nr ew. [...] i [...] w m. B., gm. [...] – umorzył postępowanie.
W uzasadnieniu organ podał, iż według oświadczenia W.K. obydwa przyłącza, zarówno do działki nr [...], jak i [...], wykonano niezgodnie z warunkami zgłoszenia, co potwierdziła inwentaryzacja geodezyjna. W dniu 22 maja 2007 r. Wójt Gminy [...] przedłożył opinię techniczną do zmiany trasy sieci wodociągowej i przyłączy do posesji nr [...] i [...], z której wynika, że zmiana trasy przyłączy w stosunku do projektu przez Wójta Gminy [...] nastąpiła w wyniku pozytywnego załatwienia wniosków zainteresowanych właścicieli tychże działek, w czasie wykonywania robót. Przesunięcie trasy przyłącza w działce nr [...] /której właścicielką jest W.K./ mieści się w granicach tej samej działki, natomiast w działce nr [...] /której właścicielem jest R.E./ przesunięcie nastąpiło na drogę dojazdową, którą dojeżdża R.E. Z opinii wynika, że z punktu widzenia technicznego zmiana trasy przyłączy, jaka nastąpiła na życzenie i odpowiedzialność samych zainteresowanych, w obrębie posesji, którymi władają – nie narusza zasad i spełnia wymagania określone w art. 5 Prawa budowlanego w zakresie projektowania i użytkowania. Nie została też ograniczona możliwość rozbudowy żadnej posesji i nie powstały żadne szkody materialne.
Podsumowując organ wskazał, iż biorąc pod uwagę przedłożoną opinię techniczną, nie można uznać, że zmiana trasy przyłączy wodociągowych powoduje jakiś uszczerbek interesu indywidualnego, wobec czego postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła W.K.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania – uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego – nałożył na Gminę [...] obowiązek wykonania określonych prac w celu doprowadzenia robót budowlanych, polegających na przebudowie przyłączy wodociągowych do działek nr ew. [...] i [...] w m. B.: w przyłączu do budynku na działce nr [...] zainstalować zawór główny odcinający; zaś w przyłączu do budynku na działce [...] zainstalować zawór zwrotny antyskażeniowy z możliwością nadzoru. Wszystkie prace wykonać pod nadzorem, w trakcie eksploatacji, bez przerywania dostawy wody.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż decyzja ta zapadła w wyniku przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie zgodności usytuowanie i wykonania przyłączy wodociągowych z Polską Normą PZ-92/B-01706, i zmieniającą ją Polską Normą PN-92/B 01706/Az1:1999.
Organ odwoławczy stwierdził, że nie można uznać, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż z przedłożonej opinii technicznej dotyczącej zgodności wykonanych przyłączy wodociągowych z Polską Normą wynika, że w celu spełnienia wymagań zawartych w postanowieniach norm PN-92/B-01706 i PN-EN 1717:2003 zastępujących normę PN-92/B-01706/Azl:1999 należy wykonać ściśle określone prace. Obecny stan techniczny spornych przyłączy nie spełnia bowiem warunków określonych we wskazanej Polskiej Normie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła W.K.
Zdaniem skarżącej przyłącza wodociągowe wykonano z naruszeniem prawa – poprzez zmianę przebiegu ich trasy. Skarżąca podkreśliła stanowczo, iż nigdy nie wyrażała zgody, jak to wskazuje organ, na zmianę trasy tych przyłączy wodociągowych.
Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga W.K. nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm./, kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a./ Sąd rozstrzyga nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, uwzględnienie zaś skargi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
W zaskarżonej decyzji tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.
Bezspornym jest w niniejszej sprawie fakt, iż W.K. wyrażała zgodę na zmianę trasy przyłącza wodociągowego na swojej nieruchomości, na potwierdzenie czego w aktach administracyjnych sprawy znajduje się owa zgoda z dnia 13 sierpnia 2004 r. podpisana przez skarżącą.
Niezrozumiały jest więc główny zarzut skargi, jakoby skarżąca nigdy takiej zgody nie wyrażała.
Podnoszone zaś w toku całego postępowania administracyjnego kwestie dotyczące przebiegu granic pomiędzy nieruchomościami skarżącej i sąsiadującymi z nimi nieruchomościami wyjaśniać należy przed sądem powszechnym, gdyż do kompetencji tych sądów należy rozstrzyganie sporów w takim zakresie.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zgodnie z przysługującymi mu kompetencjami uchylił decyzję Powiatowego inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2007 r. umarzającą postępowanie w sprawie wykonywania przez Gminę [...] robót budowlanych polegających na przebudowie przyłączy wodociągowych do działek o nr ew. [...] i [...] w m. B. i w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego orzekł o nałożeniu na inwestora określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
W niniejszej sprawie podlegająca kontroli sądu decyzja organu odwoławczego wydana została prawidłowo w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikającą z art. 15 k.p.a. organ odwoławczy rozpatruje ponownie sprawę, co do jej istoty. To z kolei oznacza, że w sprawie, w której wniesiono odwołanie, organ odwoławczy powtórnie ocenia materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji. Istotą postępowania odwoławczego nie jest wyłącznie kasacyjna kontrola zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, ale ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Kompetencje organu odwoławczego obejmują zatem zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu pierwszej instancji polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. W przypadku więc odmiennego rozstrzygnięcia sprawy organ odwoławczy ma kompetencje merytoryczno – reformacyjne.
Może bowiem wydać decyzję uchylającą w całości lub części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, w sytuacji gdy uznał, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest nieprawidłowe z uwagi na niezgodność z przepisami prawa lub z punktu widzenia celowości. /vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3119/05, Lex nr 212187/; por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 818/06, Lex nr 236427/.
Nadto wskazać należy, iż organ odwoławczy rozstrzygając sprawę na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. rozstrzyga ponownie sprawę jednak w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dacie wydania decyzji ostatecznej. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżąca złożyła odwołanie od decyzji, która nie rozstrzygała w kwestii uprawnień i obowiązków, to organ odwoławczy rozpoznając decyzją sprawę ponownie miał obowiązek te kwestie rozstrzygnąć.
W niniejszej sprawie organ odwoławczy przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające i w oparciu o przedłożone dokumenty, w tym sporządzoną przez uprawnioną do tego osobę opinię techniczną, prawidłowo stwierdził, iż postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, gdyż wykonane przyłącza wodociągowe do działek o nr ew. [...] i [...] nie odpowiadają obowiązującym przepisom Polskich Norm: PN-92/B-01706 i PN-EN 1717:2003 zastępujących normę PN-92/B-01706/Azl:1999. Dlatego też decyzję organu pierwszej instancji umarzającą postępowanie w sprawie prawidłowo uchylił i zgodnie z przepisami aktualnie obowiązujących Polskich Norm oraz w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązki doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie specjalistycznych zaworów, gdyż obecny stan techniczny wykonanych przyłączy nie spełnia tych warunków.
Organ drugiej instancji odniósł się także szczegółowo do argumentacji strony skarżącej podniesionej w odwołaniu wskazując, iż zmiana trasy przyłączy na działce o nr ew. [...], jak i na działce o nr ew. [...], których właścicielami są odpowiednio W.K. i R.E. nastąpiła wyłącznie na wniosek właścicieli tych działek, w czasie wykonywania robót.
Organ odwoławczy uchylając decyzję w całości i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy, odpowiednio uzasadnił swoje stanowisko, wskazując zarówno przyczyny uchylenia decyzji, jak i przedstawiając pełną argumentację potwierdzającą zasadność rozstrzygnięcia w kwestii nałożenia obowiązków na inwestora. Zaskarżona decyzja jest zatem zgodna z prawem i pozostaje w obrocie prawnym.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł, jak sentencji wyroku.