Uzasadnienie
W dniu 28 kwietnia 2008r. do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy K. A., w którym wnosi o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Przyznanie prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest odstępstwem od zasady ponoszenia kosztów sądowych przez strony postępowania. Intencją wprowadzenia tego przepisu było stworzenie możliwości dochodzenia swych praw przed sądem osobom, które znajdując się w wyjątkowo trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, jakiego domaga się skarżący następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżący podał, że utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytułu emerytury w wysokości 1.200,00 złotych miesięcznie.
W uzasadnieniu wniosku skarżący zaznaczył, że oprócz otrzymywanej emerytury prowadzi działalność gospodarczą polegającą na obsłudze ruchu turystycznego (mała gastronomia, informacja turystyczna). Wnioskodawca wyjaśnił, że w roku 2007 nie przepracował żadnego dnia jak również w roku 2008 dotychczas nie pracował.
Skarżący podał, że posiada zadłużenie w bankach na kwotę 14.000,00 złotych. Ponadto wnioskodawca wskazał, że posiada 14-letni samochód o wartości 3.000,00 złotych. Skarżący zakreślił, że posiada mieszkanie o pow. 120 m ².
Oceniając sytuacją finansową wnioskodawcy w świetle powyższych danych uznano, że nie kwalifikuje się on do przyznania prawa pomocy, w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.
Podkreślić należy, że na tle dotychczasowych uregulowań w orzecznictwie i doktrynie ugruntowany został pogląd, iż zasadność wniosku o udzielenie prawa pomocy powinna być rozpatrywana zarówno pod kątem obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnej sprawie, jak i pod kątem możliwości finansowych strony. W odniesieniu do tego drugiego aspektu w grę wchodzić będą nie tylko okoliczności dotyczące bieżących dochodów strony, ale ocena realnych możliwości finansowych wnioskodawcy.
Uwzględniając powyższe zważono, iż w rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, iż wnioskodawca oprócz stałego źródła dochodu uzyskiwanego z tytułu emerytury, prowadzi sezonową działalność gospodarczą w miesiącach od maja do października. Zatem ma realną możliwość uzyskiwania z tego tytułu dochodu.
Mając powyższe na względzie uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się jedynie do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, gdyż jest w stanie opłacić w całości koszty sądowe, które na obecnym etapie postępowania wynoszą 200,00 złotych. W kwestii ustanowienia radcy prawnego zważono, że poniesienie tego wydatku wykracza poza możliwości finansowe wnioskodawcy i z tego względu ustanowiono pełnomocnika z urzędu.
Podkreślić bowiem należy, że przyznanie prawa pomocy nie może być nadużywane w sytuacji, gdy strona uzyskuje stały dochód, prowadzi działalność gospodarczą, posiada środki majątkowe tj. dom o pow. 120 m ², samochód osobowy.
Z powyższych względów na podstawie 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.