Uzasadnienie
Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2007r., Nr [...] działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu jednostronnego nośnika reklamowego typu [...] o wymiarach ekranu ekspozycyjnego 6,0 m x 3,0 m na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu podniósł, iż z analizy projektu budowlanego załączonego przez Spółkę Akcyjną "A." z siedzibą w P. do zgłoszenia z dnia [...] listopada 2007r. wynika, że przedmiotem zgłoszenia jest budowa konstrukcji wsporczej dla gotowej tablicy reklamowej o wymiarach zewnętrznych 6,16 m x 3, 16 m oraz posadowienie słupa na stopie fundamentowej trwale związanej z gruntem.
W ocenie organu konstrukcja wsporcza stanowiąca przedmiot zgłoszenia jest zaliczana do kategorii budowli o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
Prezydent [...] stwierdził, iż "w przedmiotowej sprawie urządzenie reklamowe, które będzie wykonywane w określonym miejscu, w sposób trwale związany z gruntem (usytuowane na fundamencie wkopanym w ziemię, a nie ustawione na gruncie) należy zatem zaliczyć do kategorii obiektów budowlanych będących budowlą wymagającą uzyskania decyzji o pozwoleniu na wykonywanie robót budowlanych".
Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania Spółki Akcyjnej "A." z siedzibą w P., decyzją z dnia [...] stycznia 2008r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie kwalifikacji przedmiotowego urządzenia reklamowego do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
W ocenie organu odwoławczego w omawianej sprawie nie ma zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, który dotyczy instalowania urządzeń reklamowych wolnostojących nie związanych trwale z gruntem oraz instalowanych na istniejących obiektach budowlanych.
Wojewoda [...] stwierdził również braki formalne zgłoszenia polegające na załączeniu niekompletnego projektu budowlanego w którym brak jest oznaczenia granic działki i zaznaczenia odległości posadowień urządzenia reklamowego od tych granic.
Ponadto, do zgłoszenia nie załączono kontekstu urbanistycznego tj. wizualizacji projektowanych tablic reklamowych na terenie wskazanym w zgłoszeniu.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółka Akcyjna A. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie przez organ odwoławczy wniesienia sprzeciwu po upływie 30 dni od dokonanego zgłoszenia
- 2) art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane przez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6
- 3) art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 107 § 1 kpa poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonanego zgłoszenia stanowił, iż " pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym".
Treść art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jest jasna i wyłącza ze zgłoszenia tylko reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Komentowany przepis dotyczy instalowania tablic i urządzeń reklamowych na budynkach jak też instalowanych jako samodzielne obiekty.
Wynika to wyraźnie ze zmiany pierwotnego brzmienia art. 29 ust. 2 pkt 2, który odpowiadał swemu czasu obecnemu art. 29 ust. 2 pkt 6, mówiącego o instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych wykonanych na istniejących obiektach budowlanych, dokonanej ustawą z dnia 22 sierpnia 1997r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 726 ze zm.), podczas której usunięto z tego przepisu wzmiankę
|o istniejących obiektach budowlanych.
Z treści art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonanego zgłoszenia wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w tym przepisie, ani od wielkości urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to urządzenia trwale związane z gruntem.
W ocenie sądu organ odwoławczy wadliwie zakwalifikował przedmiotowe urządzenie reklamowe jako urządzenie wymagające pozwolenia na budowę.
Tak więc, zainstalowanie urządzenia reklamowego przez skarżącą spółkę na terenie przy ul. [...] w W. wymagało zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane, a nie uzyskania pozwolenia na budowę.
Objęcie zamiaru montażu urządzenia reklamowego obowiązkiem zgłoszenia nie pozbawia jednakże organu skorzystania z dyspozycji art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego.
W sytuacji kiedy zdaniem organu realizacja zgłoszonych robót może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia właściwy organ może nałożyć w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.
W związku z powyższym, Wojewoda [...] powinien rozpatrzyć sprawę w świetle art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego.
Organ odwoławczy nie wyjaśnił zarzutu naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez wniesienie sprzeciwu po upływie 30 dni od dokonanego zgłoszenia.
Wady kontrolowanej przez Sąd zaskarżonej decyzji, uzasadniają w konsekwencji jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy.
O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w/w ustawy.