Uzasadnienie
Burmistrz Gminy [...] decyzją nr [...]z dnia [...] września 1998 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust 1, art. 34 ust 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę 9 budynków mieszkalnych 6-cio lokalowych oraz 14 segmentów mieszkalnych w zabudowie szeregowej położonych we wsi [...]przy ulicy [...]dla "[...]" Spółka z o.o. w [...]
W dniu 27 lipca 1999 r. Burmistrz Gminy [...] decyzją nr [...] na podstawie art. 40 prawa budowlanego i art. 104 k.p.a. przeniósł w/w pozwolenie na budowę na firmę "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...].
Starosta Powiatu [...] decyzją nr [...]z dnia [...] maja 2004 r. na podstawie art. 40 prawa budowlanego i art. 104 k.p.a. przeniósł decyzję Burmistrza Gminy [...]nr [...]dotyczą przeniesienia decyzji Burmistrza Gminy [...] nr [...]na rzecz "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...]
W dniu [...]sierpnia 2004 r. wniosek do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wznowienie postępowania oraz wstrzymanie prowadzenia prac budowlanych złożyli J. i P M, J i A B, M i D F oraz H i A D. We wniosku wskazali, że ich zdaniem nieruchomości skarżących znajdują się na obszarze oddziaływania osiedla mieszkaniowego realizowanego przez "[...]" Sp. z o.o., a tym samym skarżącym powinno przysługiwać prawo strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia.
We wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego jako przedmiot zaskarżenia wskazana została decyzja Starosty Powiatu [...] nr [...]z dnia [...] maja 2004 r., nazywając ją decyzją o pozwoleniu na budowę.
Starosta Powiatu [...]decyzją nr [...]z dnia [...] listopada 2004 r. na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Powiatu [...] nr [...]z dnia [...]maja 2004 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 40 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji.
Od powyższej decyzji, w dniu [...] listopada 2004 r. odwołnia złożyli J i P M, J i A B, M i D F oraz H i A D zarzucając jej nieważność z powodu rażącego naruszenia prawa, a konkretnie art. 104 § 2 k.p.a.
W uzasadnieniu odwołania podnieśli, iż z posiadanych przez nich akt sprawy wynikało iż decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została przez Starostę Powiatu [...] w dniu [...]maja 2004 r., z oznaczeniem nr [...]. Zdaniem odwołujących z treści złożonego wniosku jednoznacznie wynika, iż skarżącym chodziło o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę. W odwołaniu powołali się również na okoliczność, że przedmiotowa budowa została przerwana na okres ponad 2 lat, przez co wygasło pozwolenie na budowę. Dlatego też decyzja z dnia [...]maja 2004 r. była w rozumieniu odwołujących stanowi decyzję o pozwoleniu na budowę.
W dniu [...] lutego 2005 r. Wojewoda [...] wydał decyzję [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] nr [...]z dnia [...] listopada 2004 r.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wskazał, iż z wniosku z dnia [...] sierpnia 2004 r. wynika jednoznacznie, iż odwołujący wystąpili o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty Powiatu [...] nr [...]z dnia [...]maja 2004 r. W tej sytuacji Wojewoda [...] wskazał iż organ I instancji słusznie powołał się na art. 40 § 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) i odmówił odwołującym prawa do bycia stroną postępowania o przeniesieniu pozwolenia na budowę.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J i A B, M i D F, H i A D. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości a także o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego a także nieważność wynikającą z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W uzasadnieniu wskazali oni na to, iż organ administracji nie rozpatrzył istoty wniosku czyli wznowienia postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Wskazali, iż decyzja Starosty Powiatu [...] nr [...]z dnia [...] maja 2004 r. została pomyłkowo wskazana jako decyzja o pozwolenie na budowę. Natomiast organy administracji publicznej winne są w przypadku wątpliwości wezwać skarżących do uzupełnienia wniosku i wyjaśnień swoich prawdziwych intencji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa zarówno materialnego jak i procesowego.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga podlega oddaleniu.
Zgodnie z brzmieniem art. 7 w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Podstawowym celem każdego procesu jest dokładne ustalenie okoliczności faktycznych, ich prawidłowe prawne zakwalifikowanie i wydanie na tej podstawie orzeczenia.
Natomiast z brzmienia art. 9 wynika, iż organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
W skardze podobnie jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniesiony został zarzut, iż wniosek skarżących o wznowienie postępowania administracyjnego nie dotyczył decyzji nr [...]z dnia [...] maja 2004 r. (o przeniesieniu pozwolenia na budowę) lecz merytorycznej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej w 1998 r. Zdaniem skarżących organ administracyjny chcąc zbadać właściwą intencję wnioskodawców w przypadku wątpliwości co do treści wniosku winien wystąpić o wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek z dnia [...] sierpnia 2004 r. o wznowienie postępowania administracyjnego, nie nasuwa żadnych wątpliwości co do intencji wnioskodawców. Podana w nim została data i numer kwestionowanej decyzji oraz przedmiot postępowania – pozwolenie na budowę. Zauważyć należy, iż decyzja przenosząca pozwolenie na budowę dotyczy również przedmiotu postępowania jaką stanowi pozwolenie na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż organy administracji państwowej prawidłowo uznały wniosek skarżących z dnia [...] sierpnia 2004 r. za wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty Powiatu [...] nr [...]z dnia [...]maja 2004 r. Określenie bowiem zaskarżonego aktu poprzez wskazanie jego numeru, daty wydania a także organu, który ją wydał jest jego wystarczającym doprecyzowaniem.
Organ I instancji, który otrzymał wniosek o wznowienie postępowania zakończonego dokładnie wskazaną decyzją, nie mógł domniemywać, iż w istocie skarżącym chodziło o inne rozstrzygnięcie, szczególnie jeśli wniosek ten został sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika, który winien zdawać sobie sprawę z konsekwencji prawnych składanego wniosku.
Należy bowiem zauważyć, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego strona korzystająca z pomocy adwokata lub radcy prawnego powinna wykazywać wyższą od przeciętnej znajomość prawa i starannością. (por. np. wyrok NSA z 28 kwietnia 1998 r., I SA 1697/97).
Ponadto zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. - o radcach prawnych (Dz. U. 2002 r. Nr 123 poz. 1059 ze zm.) radca prawny wykonuje zawód ze starannością wynikającą z wiedzy prawniczej oraz zasad etyki radcy prawnego.
Dlatego też słusznie Starosta Powiatu [...] decyzją nr [...]z dnia [...] listopada 2004 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty Powiatu [...] nr [...]z dnia [...]maja 2004 r. argumentując to tym, iż zgodnie z art. 40 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji. A więc jedynie te podmioty mają uprawnienia do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego na przykład wznowieniowego, w sprawie przeniesienia pozwolenia na budowę.
Ze względu na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej przeniesienia pozwolenia na budowę.
Skoro zaś już sama norma prawa budowlanego pozbawia skarżących legitymacji procesowej do wszczęcia i udziału w postępowaniu o przeniesienie pozwolenia na budowę prawidłowa była decyzja wydana w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. zapadła już na etapie wstępnej oceny formalnej złożonego wniosku.
Na marginesie należy zauważyć, iż zgodnie z brzmieniem art. 146. § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) uchylenie decyzji w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia tej decyzji upłynęło pięć lat, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Tak więc nawet w przypadku gdyby organy administracyjne jak pragną obecnie skarżący uznały, iż ich wniosek dotyczył wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Gminy [...] nr [...]z dnia [...] września 1998 r. kwestionowana decyzja ta nie mogła by zostać uchylona w tym postępowaniu z uwagi na upływ czasu.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.