Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 maja 2008 r. W. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu podniósł, iż przesyłkę z wezwaniem do uiszczenia wpisu odebrał podczas jego nieobecności syn, a następnie zapomniał o niej i zabrał ze sobą, w związku z czym wiadomość o obowiązku uiszczenia wpisu powziął dopiero w momencie doręczenia mu postanowienia o odrzuceniu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Sąd może na wniosek przywrócić termin stronie, która bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Kryterium braku winy, jako przesłanki przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej, można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć.
Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zobacz postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.).
W. S. w złożonym wniosku powołuje się na okoliczność, iż wezwanie odebrał jego syn, który był w domu przypadkiem i nie był uprawniony do odbioru korespondencji.
Zgodnie z art. 72 w/w ustawy jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi.
W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu doręczone zostało dorosłemu synowi skarżącego przebywającemu w jego domu, który przyjmując pismo podjął się oddania go adresatowi.
W postanowieniu NSA z dnia 28 lutego 1996 r., Sąd wyraził pogląd, że osoba ta (dorosły domownik) nie musi pozostawać we wspólnym gospodarstwie domowym z adresatem, a adresat nie musi wyrażać zgody na odbieranie przez nią korespondencji (sygnatura akt SA/Ka 2074/95, niepubl.)
Oceniając w tym kontekście podany we wniosku argument braku umocowania syna do odbioru korespondencji stwierdzić należy, iż nie jest on przesłanką wyłączającą winę strony w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej.
Strona skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna, istniała cały czas aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, to jest, że powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie, aż do wystąpienia z wnioskiem.
Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do dokonania czynności, wyłącza to możliwość przywrócenia terminu.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 1 cytowanej ustawy orzekł jak w sentencji.