Uzasadnienie
Ł. O. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] stycznia 2017 r. (nr [...]), którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2016 r. (nr [...]) o ustaleniu kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu.
Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych i przyjętych przez organy administracji z podstawę rozstrzygnięcia wynika, że Prezydent [...] decyzją z [...] lutego 2016 r., wydaną na podstawie art. 130a ust. 2a, ust. 10h, ust. 10j oraz ust. 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) ustalił skarżącemu oraz S. i H. O. solidarnie koszty w wysokości 478 zł., w związku z wydaniem przez strażnika miejskiego w dniu [...] października 2013 r. dyspozycji usunięcia pojazdu (marki Fiat o nr rejestracyjnym [...]) zaparkowanego przy ul. B. w W., w miejscu obowiązywania znaku [...] z tabliczką [...], wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela i wezwał do ich zapłaty w terminie 30 dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
W uzasadnieniu decyzji organ podał m. in., że z notatki urzędowej strażnika miejskiego z [...] października 2013 r. wynika, że Ł. O. był kierującym pojazdem i dysponował nim na podstawie innego tytułu prawnego niż własność. W związku z tym zachodziły podstawy do ustalenia kosztów wydania dyspozycji według zasad określonych w uchwale nr [...] Rady [...] z [...] grudnia 2012 r. (załącznik nr 2) i obciążenia nimi solidarnie H. O., S. O. (współwłaścicieli pojazdu) oraz skarżącego, który władał samochodem w chwili jego usunięcia (art. 130 a ust. 10i ustawy).
W odwołaniu z [...] lutego 2016r. od tej decyzji (zatytułowanym: "zapytanie") Ł. O. podniósł m. in., że nie jest właścicielem ani współwłaścicielem nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu i nie zaparkował samochodu w dniu [...] października 2013 r. w niedozwolonym miejscu. Odwołujący się wyjaśnił, że dysponował samochodem w chwili jego usunięcia, ale nie był kierującym pojazdem (nie parkował samochodu w niedozwolonym miejscu). W związku z tym, jego zdaniem, obowiązanym do poniesienia kosztów powinna być ("przynajmniej solidarnie") osoba, która dopuściła się wykroczenia a więc "znajomy rodziny".
Odwołanie nie zostało przez odwołującego się podpisane.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] stycznia 2017 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie i podkreślił, że wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów. Organ dodał, że wysokość opłaty jest niezależna od okoliczności faktycznych (takich jak czas, który upłynął od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do odstąpienia od jego usunięcia i pokonanej odległości). Innymi słowy, nie ma znaczenia rzeczywista wysokość kosztów związanych z dyspozycją usunięcia pojazdu.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że nie on zaparkował samochód w niedozwolonym miejscu, a tylko odjeżdżał z miejsca zdarzenia, organ odwoławczy stwierdził z notatki służbowej funkcjonariusza straży miejskiej wynika, że był on sprawcą wykroczenia. Jeżeli odwołujący się kwestionuje prawidłowość tego oświadczenia, powinien to zgłosić odpowiednim organom.
Ł. O. w skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powtórzył stanowisko zaprezentowane w odwołaniu. Skarżący podkreślił, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy istniały podstawy prawne do obciążenia kosztami związanymi z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu osoby, która "spowodowała powstanie kosztów". Ł. O. podniósł ponadto, że zaskarżona decyzja została wydana "po przekroczeniu ustawowych terminów", a organ nie podał jaka była rzeczywista wysokość poniesionych kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, choć z innych powodów, niż w niej podniesione.
Z przepisu art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że w ramach kontroli zaskarżonego aktu Sąd jest obowiązany do badania jego zgodności z prawem w pełnym zakresie, nie ograniczając się do zarzutów skargi. Uwzględnia więc z urzędu naruszenia prawa, których nie podnosi strona wnosząca skargę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.
Zaskarżona do Sądu decyzja Kolegium została wydana po rozpoznaniu przez organ odwoławczy odwołania skarżącego z [...] lutego 2016 r. od decyzji Prezydenta [...] z [...] lutego 2016 r. o ustaleniu kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu.
Organ odwoławczy nie dostrzegł, że odwołanie skarżącego od tej decyzji, sporządzone w całości na komputerze nie zostało przez niego własnoręcznie podpisane. Nie spełnia więc jednego z wymogów pisma procesowego, wymienionych w art. 63 § 3 k.p.a.
W tej sytuacji organ odwoławczy wydał decyzję z rażącym naruszeniem art. 63 § 3 p.p.s.a., co oznacza, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą kwalifikowaną wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 30 czerwca 2017 r., II SA/Wa 207/17, dostępne w CBOSA i powołane tam orzecznictwo).
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Ustalenie, że kontrolowany akt został wydany bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), sprawia że nie ma potrzeby badania przez sąd, czy ponadto akt ten zawiera ewentualnie inne jeszcze uchybienia, gdyż już ta przyczyna prowadzi do jego nieważności (por. wyrok WSA z 4 lutego 2004 r., I SA 1521/02, CBOSA). Stwierdzenie zaś nieważności powoduje, że nie jest dopuszczalne merytoryczna ocena zarzutów zawartych w skardze.
Z powyższego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W..
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy wezwie odwołującego się do podpisania odwołania i dopiero po ewentualnym podpisaniu tego pisma rozpozna sprawę merytorycznie i wyda decyzję.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.