Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez K. G. jest postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] grudnia 2011 r. znak: [...], utrzymujące w mocy -na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.)- postanowienie własne z [...] listopada 2011 r. znak: [...] Zaskarżone orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] października 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał decyzję, którą na podstawie art. 29 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), w pkt 1 zabezpieczył wyroby wycofane z obrotu na podstawie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. znak: [...] przez ich odebranie, zgodnie z protokółem sporządzonym w dniu [...] października 2010 r. w sklepie [...] ul. [...]. W pkt 2, decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Orzeczenie to skierował do K. G., a w jego pouczeniu podał, że stronie przysługuje odwołanie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego.
Stosując się do wskazanego pouczenia, pismem z 18 października 2010 r. K. G. wniósł odwołanie od ww. decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił m. in. naruszenie art. 154 ust. 1 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 167 ust. 2 tej ustawy. W uzasadnieniu podania podniósł m. in. brak wskazania przepisów, które zastosowano dokonując zabezpieczenia, brak odniesienia się do podstaw zabezpieczenia wynikających z przepisów ww. ustawy egzekucyjnej oraz zastosowanie środka zabezpieczenia w oderwaniu od interesów stron i tym samym obciążenie ponad przeciętną miarę.
Postanowieniem z [...] listopada 2010 r. znak: [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. i art. 20 § 1 pkt 4 w zw. z art. 156 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przekazał zarzuty K. G. na ww. decyzję z [...] października 2010 r. według właściwości Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...]. W uzasadnieniu wskazał, że wydana przez organ powiatowy w dniu [...] października 2010 r. decyzja jest w istocie aktem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym, tj. zarządzeniem zabezpieczenia wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, o którym mowa w art. 156 ustawy egzekucyjnej. Na tego rodzaju zarządzenie służą zobowiązanemu zarzuty, o których mowa w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego też zasadnym jest potraktowanie odwołania od decyzji o zabezpieczeniu jako wniesienie zarzutów na zarządzenie zabezpieczenia i przekazanie sprawy do załatwienia do właściwego organu, to jest do organu egzekucyjnego czyli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...].
Postanowieniem z [...] listopada 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] orzekł o oddaleniu zarzutów w przedmiocie postępowania egzekucyjnego z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. znak [...], po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na ww. orzeczenie z [...] listopada 2010 r., zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. G., wyrokiem z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 105/11 uchylił ww. postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] grudnia 2010 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji z [...] listopada 2010 r. Sąd wskazał w wydanym orzeczeniu w szczególności na przepis art. 112 k.p.a. i podniósł, iż błędne pouczenie co do środka zaskarżenia zawarte w zaskarżonej decyzji nie może szkodzić stronie, która się do tego pouczenia zastosowała.
Następnie, postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] znak: [...] na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 156 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji orzekł o oddaleniu zarzutów zgłoszonych przez K. G. a zawartych w piśmie z 18 października 2010 r. w sprawie [...]. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, iż podstawy zarzutów wymienia art. 33 ustawy egzekucyjnej, a żadna z nich nie została przywołana przez skarżącego. Wobec natomiast stanu zagrożenia stwierdzonego przez Ministra Zdrowia i Głównego Inspektora Sanitarnego obowiązkiem tych służb było natychmiastowe usunięcie szkodliwych dla życia i zdrowia wyrobów z obrotu.
Postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. znak: [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] (działając w sprawie na skutek wniesionego przez skarżącego zażalenia), uchylił ww. postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z [...] czerwca 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał m. in. na to, że decyzja z [...] października 2010 r. w przedmiocie zabezpieczenia wyrobów wycofanych z obrotu na podstawie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. poprzez ich odebranie, będąca w istocie zarządzeniem zabezpieczenia wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, została wydana bez wymaganego przepisami art. 155a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wniosku wierzyciela, którym w tym przypadku jest Główny Inspektor Sanitarny. Organ wskazał też, że w każdym przypadku gdy przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymagają uprzedniego wniosku lub zajęcia stanowiska przez wierzyciela organ egzekucyjny winien je uzyskać.
I dalej, pismem z 26 sierpnia 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] zwrócił się do Głównego Inspektora Sanitarnego jako wierzyciela o zajęcie stanowiska co do zgłoszonych zarzutów.
Postanowieniem z [...] listopada 2011 r. Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 34 § 1 i 2 w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpatrzeniu zarzutów zobowiązanego zawartych w piśmie z 18 października 2010 r., zarzuty te zgłoszone wobec decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] października 2010 r. uznał za niedopuszczalne. W uzasadnieniu wskazał, że decyzji z [...] października 2010 r. nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, co powodowało konieczność podjęcia natychmiastowych działań przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Działania te, których celem było egzekwowanie obowiązków, miały charakter czynności egzekucyjnych i były podejmowane w oparciu o art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, który przewiduje, iż w przypadkach wymienionych w art. 27-28 państwowi inspektorzy sanitarni są uprawnieni do zabezpieczenia pomieszczeń, środków transportu, maszyn i innych urządzeń, środków spożywczych, przedmiotów użytku, materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, kosmetyków, detergentów, substancji chemicznych, ich mieszanin, a także innych wyrobów mogących mieć wpływ na zdrowi ludzi.
Do postępowania zabezpieczającego stosuje się przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z powyższego przepisu wynika więc uprawnienie dla organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej do podjęcia działań mających na celu ochronę bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi. Nadto, organ podał, iż rozpatrując zgłoszone zarzuty należało także uwzględnić, iż bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi stanowi wartość nadrzędną co w pełni uzasadniało podjęcie działań mających na celu ochronę tej wartości, nawet kosztem interesu indywidualnego. W końcu, organ stwierdził, że zgłoszone zarzuty nie znajdują uzasadnienia w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] listopada 2011 r. skarżący wniósł o uchylenie skarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu podniósł, iż kwestionowana decyzja z [...] października 2010 r. o zabezpieczeniu produktów, wydana została z pominięciem procedury określonej w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazał w tym zakresie na naruszenie art. 154, art. 155a, art. 156 i art. 157 ustawy egzekucyjnej. Wskazał też, że zgodnie z przepisem art. 34 ust. 1a ustawy egzekucyjnej jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.
W niniejszej zaś sprawie postanowienie takiej treści zapadło, pomimo braku ku temu podstaw prawnych. Nadto, skarżący podniósł, że w jego odwołaniu od decyzji z [...] października 2010 r. znalazły się zarzuty określone w art. 33 ustawy egzekucyjnej, na przykład zarzut dotyczący zastosowania zbyt uciążliwego środka, o którym mowa w pkt 8.
Postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie własne z [...] listopada 2011 r. zawierające stanowisko wierzyciela co do zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym zarzutów. W uzasadnieniu wskazał, że po analizie pism kierowanych przez skarżącego należało uznać, iż mają one charakter zarzutów, o których mowa w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie podniósł, że żadne z pism skarżącego nie zawiera podstaw zarzutów, o których mowa w ww. przepisie. Zarzuty te w rzeczywistości odnoszą się do decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. W związku zaś z tym, iż skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji w dniu [...] października 2010 r. i sprawa była już rozpatrywana, należało uznać, że wyczerpuje to zapis art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. To zaś oznacza zasadność postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] grudnia 2011 r. skarżący – K. G. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o jego uchylenie i uchylenie postanowienia go poprzedzającego oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., art. 156 § 1 i art. 155 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy postanowienia o uznaniu zarzutów skarżącego za niedopuszczalne w sytuacji braku odniesienia się do powołanych w zarzutach zastrzeżeń skarżącego, polegających na wykazaniu naruszeń przepisów art. 33, art. 155a, art. 156 ustawy egzekucyjnej przez organ stosujący zabezpieczenie, oraz do faktu wydania aktu zwanego zarządzeniem zabezpieczenia w oparciu o protokół zajętych produktów sporządzony dzień po wydaniu decyzji o zabezpieczeniu i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, iż wszystkie zarzucane przez skarżącego kwestie zostały już rozpatrzone w wyniku ponownego rozpoznania sprawy i zasadne jest uznanie zarzutów skarżącego za niedopuszczalne.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż ocena przedstawiona w zaskarżonym postanowieniu jest błędna, albowiem w żaden sposób nie zostało wykazane, iż istniały kryteria do zastosowania postępowania zabezpieczającego i wydania zarządzenia zabezpieczenia. Nadto podniósł, iż organ stosujący zabezpieczenie nie wykazał zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 ustawy egzekucyjnej, tj. przesłanki polegającej na wykazaniu, iż brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję. Skarżący podniósł też, że w sprawie nie zostało wydane zarządzenie zabezpieczenia, które odpowiadałoby wymogom określonym w ustawie oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541), pomimo tego organ odebrał produkty. I dalej, skarżący zauważył, że konsekwencją wadliwego działania w sprawie organu jest naruszenie również art. 157 § 1 ustawy egzekucyjnej, który stanowi, że jeżeli zarządzenie zabezpieczenia nie zawiera treści określonej w art. 156 § 1, organ egzekucyjny nie przystępuje do zabezpieczenia.
Następnie, skarżący za niezasadne uznał stwierdzenie organu, iż żadne z jego pism nie zawiera podstaw zarzutów, o których mowa w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a te stawiane odnoszą się do decyzji GIS z [...] października 2010 r. Podniósł, że wyraźnie wskazał przesłanki wynikające z ww. przepisu, tj. niedopuszczalność postępowania zabezpieczającego, zastosowanie zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego oraz niespełnienie wymogów formy i elementów, które musi zawierać zarządzenie zabezpieczenia. Konkludując, skarżący stwierdził, że w świetle ww. okoliczności nie sposób przyjąć, aby organ odniósł się do ogółu zarzutów stawianych w toku postępowania zabezpieczającego i tym samym, aby stwierdzenie Głównego Inspektora Sanitarnego, iż sprawa była już rozpatrywana było zasadne.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 217, dalej: p.p.s.a.).
Sąd zgodził się ze skarżącym, iż wobec okoliczności sprawy nie sposób przyjąć, aby organ odniósł się w innym postępowaniu do ogółu zarzutów stawianych w sprawie i tym samym, aby stwierdzenie, iż sprawa była już rozpatrywana, należało uznać za zasadne.
Przed rozwinięciem powyższego wymaga przypomnienia, iż przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] grudnia 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne tego organu z [...] listopada 2011 r. o uznaniu zarzutów skarżącego zawartych w piśmie z 18 października 2010 r. za niedopuszczalne. Postanowienia te stanowią, jak z nich wynika, stanowisko wierzyciela dotyczące zarzutów zobowiązanego, zgłoszonych w postępowaniu zabezpieczającym uruchomionym zarządzeniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] października 2010 r. (mającym formę decyzji), celem zabezpieczenia wykonania obowiązków określonych w decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. o wycofaniu z obrotu na terenie całego kraju wyrobu o nazwie "[...]" oraz wszystkich podobnych wyrobów mogących mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi i nakazaniu zaprzestania działalności obiektów służących produkcji, obrotowi hurtowemu lub detalicznemu wyrobami, o których mowa wyżej.
Zatem, dostrzec trzeba, iż kontrolowane postępowanie zakończone zaskarżonym do Sądu postanowieniem, prowadzone było w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji, a rozstrzygnięcia zapadłe w sprawie wydane zostały na podstawie art. 34 ustawy egzekucyjnej. Zauważyć też należy, iż wskazany przepis przewiduje dwa rodzaje postanowień w sprawie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 pkt 8, tj. postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów (§ 4) oraz postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów (§ 1 i 1a), przy czym od obydwu postanowień przysługuje zażalenie (§ 2 i 5). Zgodnie z omawianą regulacją zasadą jest, że postanowienie organu egzekucyjnego winno być poprzedzone ostatecznym postanowieniem wierzyciela. Wypowiedź wierzyciela przewidziana w omawianym przepisie również może być dwojakiego rodzaju, albo stanowić może o uznaniu bądź nie zgłoszonego zarzutu (§ 1), albo o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (§ 1a).
Ostatnią z wymienionych wypowiedzi wierzyciela reguluje § 1a art. 34, w myśl którego jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Z powyższego wynika, iż wierzyciel po zapoznaniu się z podniesionymi zarzutami winien w pierwszej kolejności m.in. wyjaśnić, czy nie są lub nie były one przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu.
Główny Inspektor Sanitarny zajmując stanowisko w niniejszej sprawie jako wierzyciel, zastosował ww. przepis art. 34 § 1a i orzekł o niedopuszczalności zgłoszonych przez skarżącego zarzutów. Stosując ten przepis wskazał, iż żadne z pism skarżącego, tj. ani pismo z 18 października 2010 r. kwestionujące decyzję – zarządzenie zabezpieczenia z [...] października 2010 r., ani późniejszy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] listopada 2011 r. nie zawiera podstaw zarzutów. Nadto wskazał, że oba te pisma odnoszą się do decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r., od której to niezależnie skarżący złożył środek zaskarżenia, a sprawa ta była już rozpatrywana.
Dostrzegając powyższe Sąd stwierdza, iż tak przedstawione okoliczności sprawy nie znajdują odzwierciedlenia w aktach, co więcej – akta sprawy wskazują to, że organ nie miał podstaw do zastosowania ww. art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej i na jego podstawie odstąpienia od zajęcia stanowiska w sprawie.
W ramach zarzutów od zarządzenia zabezpieczenia skarżący wbrew twierdzeniom organu nie wskazał na wadliwość decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. znak: [...], ale poddał krytyce decyzję stanowiącą zarządzenie zabezpieczenia wydaną w dniu [...] października 2010 r. Zarówno odwołanie z 18 października 2010 r. (złożone zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji z [...] października 2010 r.), mające stanowić w istocie zarzuty na zarządzenie zabezpieczenia, jak i późniejsze pisma skarżącego złożone w tym trybie, kwestionują wyraźnie wskazany akt z [...] października 2010 r. Skarżący konsekwentnie podnosił w sprawie naruszenie procedury wydawania zarządzenia zabezpieczenia. Wskazywał na pominięcie przesłanek z art. 154 ust. 1 ustawy egzekucyjnej, zlekceważenie treści art. 155a tej ustawy, naruszenie art. 156 i art. 157 ustawy egzekucyjnej. W kontekście zaś art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji formułował wyraźnie m. in. zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8), a pamiętać trzeba, że sprawa dotyczy zobowiązania o charakterze niepieniężnym, jak również, to że skarżący nie został prawidłowo pouczony o przysługującym mu środku zaskarżenia (v. pouczenie w decyzji z [...] października 2010 r.).
Dlatego też, zdaniem Sądu, treść przywołanych pism nie pozwalała na zastosowanie w sprawie cyt. powyżej regulacji prawnej, tj. art. 34 § 1a. Nieprawdą jest bowiem, aby pisma skarżącego nie formułowały żadnego zarzuty określonego w art. 33, jak również, aby pisma te -odnoszące się do aktu z [...] października 2010 r.- zawierały te same zarzuty zobowiązanego, które są lub były przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu. Wprawdzie zobowiązany zakwestionował także decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r., ale uczynił to odrębnie, znajdującym się w aktach sprawy wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją, a z treści tego wniosku nie wynika, aby zawierał on zarzuty zbieżne z tymi, prezentowanymi w niniejszej sprawie. We wniosku tym skarżący zakwestionował decyzję z [...] października 2010 r. podnosząc, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów procesowych regulujących postępowanie dowodowe i z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Nie odnosił się na tym etapie sprawy do zarządzenia zabezpieczenia. Wskazał natomiast wyraźnie na to, że w decyzji z [...] października 2010 r. nie zawarto ani w sentencji, ani w uzasadnieniu wyjaśnienia, o jakie wyroby rozprowadzane przez wnioskującego chodzi i jakich uchybień dopuścił się wnioskujący przy prowadzeniu działalności, które to uzasadniałyby wydanie takiej decyzji. Zupełnie innego rodzaju zarzuty znalazły się zaś w pismach dotyczących zarządzenia zabezpieczenia z [...] października 2010 r.
Okoliczności te są istotne z uwagi na brzmienie ww. art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej, nie zostały zaś na żadnym etapie postępowania należycie przeanalizowane przez wierzyciela. Brak prawidłowej analizy Głównego Inspektora Sanitarnego w tym zakresie stanowił w konsekwencji o wadliwym procedowaniu tego organu w sprawie. Skoro bowiem w ramach zarzutów na zarządzenie zabezpieczenia podniesiono zupełnie inne kwestie, niż te które będą lub były już rozpatrywane w innym postępowaniu, to zarzuty te wymagały analizy Głównego Inspektora Sanitarnego w niniejszej sprawie (w ramach zajmowania stanowiska przez wierzyciela). W takiej sytuacji obowiązujące przepisy wyraźnie stanowią bowiem jakiego typu wypowiedzi winien udzielić wierzyciel co do zgłoszonych zarzutów. Wyraźnie przewidują w takim przypadku wydanie postanowienia merytorycznie odnoszącego się do tych zarzutów i stwierdzającego ich zasadności, bądź wręcz przeciwnie.
Konkludując, zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z [...] listopada 2011 r. nie mogły pozostać w obrocie prawnym. Zostały one wydane na podstawie art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej wadliwie w okolicznościach sprawy zastosowanego. Zastosowanie tego przepisu i uznanie zgłoszonych zarzutów przez wierzyciela za niedopuszczalne, nie było bowiem możliwe, skoro nie są one tożsame z tymi, które -także z inicjatywy skarżącego- były przedmiotem rozpatrywania w innym postępowaniu, tj. w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Głównego Inspektora Sanitarnego (zakończonym decyzją z [...] października 2011 r.).
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 ww. ustawy.