Uzasadnienie
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G., decyzją z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na prowadzenie obrotu piwem (z możliwością konsumpcji na miejscu) w barze sezonowym "U." we W. ul. [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, iż z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wystąpiła L. Z., zarzucając jednocześnie naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez brak wskazania adresata decyzji.
Po rozpatrzeniu sprawy organ I instancji uznał, iż zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. jest bezpodstawny ponieważ w aktach sprawy znajduje się upoważnienie D. i M. O. dla ich syna do reprezentowania ich przed organami administracji publicznej. Ponadto w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie o wpisie K. O. do ewidencji działalności gospodarczej w zakresie działalności gastronomicznej. Zatem w ocenie organu decyzja była skierowania do K. O. i zawierała wszystkie niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła L. Z. Zarzuciła decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
Wskazała, iż z decyzji nie wynika kto jest stroną postępowania. Ponadto, pomieszczenie w którym odbywać się ma konsumpcja ma charakter garażu i, jak wynika z ustaleń Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jest w ten sposób użytkowane.
Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji powtarzając w głównych motywach rozstrzygnięcia uzasadnienie decyzji tegoż organu.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie wniosła L. Z. Zarzuciła decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji mimo tego, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 107 k.p.a. oraz rażącym naruszeniem art. 7 k.p.a. w związku z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane.
W uzasadnieniu podniosła, iż przepisy ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia nie przewidują wydania decyzji w stosunku do określonego obiektu. Z decyzji nie wynika natomiast kto ma prowadzić działalność polegającą na obrocie piwem.
Ponadto decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego rażąco narusza art. 7 k.p.a., organ wydając bowiem decyzję nie może aprobować samowoli budowlanej.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Stosownie zaś do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta ogranicza się, więc do badania, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W ocenie Sądu kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja zapadła z oczywistym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa, co w konsekwencji mogło doprowadzić do naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji wszczynając na podstawie art. 156 k.p.a. postępowanie nieważnościowe ma obowiązek, niezależnie od zakresu zarzutów ujętych we wniosku strony, z urzędu zbadać, czy decyzja co do której wszczęto postępowanie nie zawiera wad określonych w art. 156 k.p.a. Postępowanie w tym zakresie ogranicza się wprawdzie do zbadania przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., zatem jego zakres jest ograniczony, jednakże brak pełnej analizy przesądza o naruszeniu ww. zasad procedury administracyjnej.
W szczególności organ powinien ustalić czy decyzja nie narusza w sposób rażący Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych w zakładach produkujących lub wprowadzających do obrotu środki spożywcze (Dz.U. z 2004r., Nr 104, poz.1096) w związku z art. 27 i 33 ustawy z dnia 11 maja 200lr. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz.U. z 2001r., Nr 63, poz.634 z późn.zm.). Takich ustaleń organ w ogóle nie poczynił. Brak akt sprawy w tym zakresie uniemożliwił Sądowi ocenę prawidłowości kontrolowanych decyzji.
Ponadto z decyzji PPIS w P. z dnia [...] lutego 2005r. wynika, iż niewątpliwie kierowana była ona do D. i M. O. Niezrozumiałe są zatem rozważania organu co do zgody wyrażonej K. O. K. O. działał jedynie jako pełnomocnik D. i M. O., w ich imieniu i na ich rzecz. Jeżeli natomiast, w ocenie organu, kwestia ta jest sporna, winien dokonać oceny co do możliwości naruszenia w tym zakresie art. 107 k.p.a., jak również rozważyć czy takie naruszenie winno być kwalifikowane jako rażące.
Mając na względzie wskazane wyżej rozważania i uchybienia, Sąd uznał, że ze względu na swój charakter miały istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 200 ww. ustawy.