Uzasadnienie
VII S.A./Wa 559/04
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. z 2000r, Nr 106, poz. 1126), nakazał M. L. - inwestorowi, dokonać rozbiórki samowolnie wybudowanych obiektów- dwóch silosów, węzła betoniarskiego i kosza zasypowego na terenie działki nr ew. [...] położonej w m. [...] gmina [...].
Organ w trakcie przeprowadzonej wizji lokalnej ustalił, iż od 2002r. na terenie działki inwestor prowadzi zakład produkcji materiałów budowlanych i usytuował na działce węzeł betoniarski z silosem na cement i silosem na kruszywo i piasek oraz koszem zasypowym.
Ponadto, wybetonowany został podjazd od ogrodzenia do silosów o wymiarach 16 x 7m, a przy ogrodzeniu usytuowany został kontener magazynowy stalowy o wymiarach 6 x 2,60m oraz kontener biurowo-socjalny o wymiarach 4,80 x 6m.
M. L. nie posiadał pozwolenia na budowę dotyczącą wszystkich zlokalizowanych na działce obiektów
Zdaniem organu pierwszej instancji, "przedmiotowe wolno stojące instalacje przemysłowe należy zakwalifikować do budowli, a zatem stanowią one obiekty budowlane i ich budowa powinna być poprzedzona decyzją o pozwoleniu na budowę".
Budowle te zostały wykonane samowolnie w związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego był zobligowany do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego i orzeczenia ich rozbiórki.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania M. L., decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2004r na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł na podstawie art. 48 ust 1 nakazując inwestorowi dokonać rozbiórki dwóch silosów, węzła betoniarskiego i kosza zasypowego na terenie działki nr ew, [...] położonej w m. [...] gm. [...].
Organ odwoławczy uznał, iż możliwość prowadzenia procedury legalizacyjnej w świetle znowelizowanego art.48 Prawa budowlanego nie jest możliwa z uwagi na naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z tym planem działka, na której zrealizowana została przedmiotowa inwestycja przeznaczona jest na teren powierzchniowej eksploatacji i teren pod poszerzenie istniejącej drogi, ponadto obowiązuje zakaz budowy obiektów niezwiązanych z eksploatacją żwiru
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. L..
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 48 ust, 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U z 2003r, Nr 207, poz. 2016), przez przyjęcie, że, "wykonane dwa silosy, węzeł betoniarski i kosz zasypowy nie są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" oraz nie wyjaśnienie czy na terenie przeznaczonym pod poszerzenie istniejącej drogi znajdują się wymienione obiekty.
Skarżący podnosi, iż działkę użytkuje zgodnie z jej przeznaczeniem eksploatując żwir i obiekty usytuowane są w części powierzchniowej działki na terenie PE, a nie na terenie K przeznaczonym pod poszerzenie istniejącej drogi.
Zdaniem skarżącego, organ powinien zastosować art. 48 ust 3 Prawa budowlanego warunkujący dalszą procedurę legalizacyjną obiektów.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W sprawie bezspornym jest, iż skarżący w 2002r. samowolnie wybudował dwa silosy, węzeł betoniarski i kosz zasypowy na działce nr ew. [...] położonej w m. [...] gm. [...].
Z uwagi na brak decyzji pozwalającej na budowę przedmiotowych obiektów, prawidłowo organ pierwszej instancji nakazał ich rozbiórkę w trybie art. 48 Prawa budowlanego.
W dacie rozpatrywania odwołania obowiązywał art. 48 zmieniony ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), który pozwalał na legalizację samowoli budowlanej pod warunkiem, iż budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.
Jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] lutego 2003r. działka o nr ew. [...] na której pobudowane zostały silosy, węzeł betoniarski i kosz zasypowy przeznaczona jest na teren powierzchniowej eksploatacji (dyspozycja planu PE) i teren pod poszerzenie istniejącej drogi (dyspozycja planu K).
W związku z powyższym na działce Nr [...] obowiązuje zakaz realizacji obiektów nie związanych z eksploatacją żwiru.
W świetle zapisów zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego prawidłowo organ odwoławczy ustalił, iż pobudowanie przedmiotowych obiektów będących częścią zakładu – wytwórni betonów jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Nie można podzielić stanowiska skarżącego odnośnie użytkowania działki zgodnie z jej przeznaczeniem.
Skarżący jest właścicielem zakładu produkcji materiałów budowlanych co wynika z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.
Na terenie działki zbudował węzeł betoniarski z silosem na cement i silosem na kruszywo i piasek oraz koszem zasypowym.
Skarżący zajmuje się produkcją betonu według opracowanej technologii i działalności tej nie można uznać za działalność związaną z eksploatacją żwiru
Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikają zasady i warunki zagospodarowania terenu PE - powierzchniowej eksploatacji żwiru, których nie spełnia działalność prowadzona przez skarżącego.
Urząd Miejski w [...] w piśmie z dnia [...] marca 2004r. również potwierdził, iż prowadzona przez skarżącego działalność nie jest wprost zgodna z zapisem miejscowego planu zakazującego budowy obiektów nie związanych z eksploatacją żwiru.
Z uwagi na sprzeczność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak było możliwości legalizacji samowolnie postawionych kontenerów dlatego prawidłowo organ odwoławczy nakazał ich rozbiórkę.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.