Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 267 ze zm.) w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy w z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 poz. 1409 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołań R. G. i A. S. - umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r. odmawiającej uchylenia decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2012 r. ([...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę farmy wiatrowej [...] - dwóch elektrowni wiatrowych [...] (kat. XXIX) wraz z obiektami i infrastrukturą towarzyszącą: zjazd z drogi powiatowej (kat. IV), droga dojazdowa (kat. XXV), plac montażowy (kat. VIII), sieć elektroenergetyczna: linia napowietrzno - kablowa średniego napięcia, kontenerowa rozdzielnia SN, dwie kontenerowe stacje transformatorowe nN/SN, linie kablowe niskiego napięcia (kat. XXVI) w [...] gm. [...].
Organ stwierdził, że zarzuty odwołujących, iż decyzja organu I instancji dotyczy ich interesu prawnego nie znajduje podstaw w normach prawa materialnego. Następnie powołał art. 28 kpa oraz w oparciu o orzecznictwo wyjaśnił pojęcie interesu prawnego i interesu faktycznego.
Zdaniem organu z analizy materiału dowodowego nie wynika, że wnoszący odwołanie są stronami postępowania, dlatego wezwano R. G. i A. S. przymiotu strony w oparciu o art. 28 kpa. Natomiast udzielone odpowiedzi nie uzasadniają podmiotowości w prowadzonym postępowaniu, Odwołujący nie przywołali norm prawa materialnego wskazujących na ich interes prawny, nie złożyli żadnych nowych dowodów.
W związku z powyższym organ stwierdził, iż z uwagi brak interesu prawnego, zarzuty odwołań nie mogły zostać rozpatrzone, należało zatem zastosować art. 138 § 1 pkt 3 kpa.
Skargę na powyższą decyzję wniósł A. S. i domagając się jej uchylenia wraz z decyzją poprzedzającą zarzucił naruszenie:
- - art., 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz pominięcie wniosku dowodowego dotyczącego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2011 r., ([...]), zawartego w piśmie do Starosty [...],
- - art. 28 k.p.a., który miał wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że nie przysługuje skarżącemu przymiot strony postępowania.
- - art. 153 ppsa poprzez niezastosowanie się przy ponownym rozstrzyganiu sprawy do oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 kwietnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2321/13.
Skarżący stwierdził, że organy obu instancji nie przeprowadziły po raz kolejny postępowania dowodowego, do czego obligował je ww. wyrok wskutek czego decyzje są wadliwe.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga podlegała uwzględnieniu.
Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2012 r. p.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego.
Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 3 kpa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
W związku z powyższym przypomnieć należy, że stosownie do art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdy stało się ono bezprzedmiotowe.
Przytoczony przepis nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, dlatego w każdej indywidualnej sprawie przyczyn tych należy poszukiwać z uwzględnieniem treści art. 105 k.p.a.
Przyjmuje się, że bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego zachodzi wtedy, gdy strona skutecznie cofnie odwołanie (art. 137 k.p.a.), oraz wtedy, gdy organ odwoławczy w toku postępowania ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie służy stronie. Legitymację do wniesienia odwołania będzie miał zatem zawsze podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy decyzja organu I instancji.
Taką decyzją w niniejszej sprawie była niewątpliwie decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r. odmawiająca uchylenia we wznowionym – na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa – postępowaniu, decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2012 r. ([...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę opisanego zamierzenia budowlanego, skoro rozstrzygnięcie to zapadło w wyniku ustalenia, że skarżący nie może być stroną w sprawie. Decyzja organu I instancji ewidentnie dotyczyła zatem praw i obowiązków A. S., co w konsekwencji oznacza, że mógł on skutecznie złożyć odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując to stanowisko.
Tym samym organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 3 kpa, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W świetle zarzutów skargi wyjaśnić należy, że przedmiotem kontroli Sądu była decyzja organu odwoławczego o charakterze formalnym, a zatem granice sprawy sądowoadministracyjnej wyznacza wyłącznie zakwestionowane rozstrzygniecie organu wyższego stopnia.
Rzeczą organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem przedstawionej wyżej argumentacji Sądu..
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.