Uzasadnienie
VII S.A./Wa 565/04
Uzasadnienie
Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003r na podstawie art. 30 ust 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r, Nr 106, poz. 1126 z późn. zm), po otrzymaniu w dniu 10 grudnia 2003r zgłoszenia inwestora Spółki z o.o. [...] dotyczącego zamiaru rozpoczęcia realizacji inwestycji " ustawienia urządzenia reklamowego" w pasie drogowym ulicy [...] w rej ul. [...]wniósł sprzeciw do zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych określonych w zgłoszeniu.
Organ pierwszej instancji ustalił, iż obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania składa się z konstrukcji nośnej, którą stanowi fundament (prefabrykat), słupa, konstrukcji wsporczej mocującej tablicę do słupa oraz z tablicy reklamowej.
Zdaniem Prezydenta [...], zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego rodzaj zgłoszonych prac należy uznać za budowę, bowiem nośnik reklamy trwale związany jest z gruntem z uwagi na posadowienie obiektu na ubitej pospółce gr. 30 cm, po usunięciu, którego konieczne będzie dokonanie rekultywacji gruntu
Rodzaj zgłoszonych prac budowlanych w opinii organu pierwszej instancji objęty jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, dlatego należało wnieść sprzeciw.
Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora, decyzją z dnia [...] marca 2004r znak: [...]Nr [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Zdaniem organu odwoławczego, " prace budowlane objęte zgłoszeniem należy uznać za budowę obiektu, ponieważ polegają one na wykonaniu nowego obiektu budowlanego (konstrukcji nośnika, na którym ma być zawieszona tablica reklamowa) w określonym miejscu, a nie tylko jego instalację, wymianę lub remont".
Zgłoszone przez inwestora urządzenie reklamowe w opinii Wojewody [...] nie spełnia przesłanek z art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego, który dotyczy instalowania reklam na istniejących już obiektach, dlatego zaskarżona decyzja jest prawidłowa.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł inwestor.
Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż przedmiotowa inwestycja budowlana wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i tym samym nie podlega wyłączeniu, o którym mowa w art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego.
Ponadto skarżący zarzuca błędne ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu niezgodnie ze stanem faktycznym, iż " planowane przez skarżącą prace budowlane zlokalizowane zostały w obszarze pasa drogi oraz mają charakter prac fundamentowych".
Zdaniem skarżącej z projektu technicznego wynika, iż " nośnik reklamowy posadowiony zostanie na ustawionym na gruncie prefabrykacie po uprzednim zdjęciu warstwy humusu tj. zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i sztuką inżynierską i słup nośnika nie będzie zakotwiczony w fundamencie", w związku, z czym nośnik nie będzie miał trwałego połączenia z gruntem, a prace budowlane nie mają charakteru prac fundamentowych.
Skarżąca podnosi, że przedmiotowa inwestycja zostanie zlokalizowana nie w pasie drogowym, lecz na terenie prywatnym, bowiem inwestor podpisał umowę dzierżawy z prywatnym właścicielem w celu lokalizacji inwestycji.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane (Dz. z 2000r, Nr 106, poz 1126 ze zm) w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonanego zgłoszenia stanowił, iż " pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym".
Treść art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego jest jasna i wyłącza ze zgłoszenia tylko " reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym".
Przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało wadliwie zakwalifikowane zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji jako urządzenie wymagające pozwolenia na budowę.
Wadliwie również organ pierwszej instancji dokonał podziału urządzenia reklamowego na konstrukcję nośną wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę i tablicę reklamową, której zamontowanie pozwolenia na budowę nie wymaga.
Urządzenie reklamowe stanowi jedną całość i niedopuszczalne jest wyodrębnienie z niego poszczególnych elementów, z których dla części wykonywanych robót wymagane jest pozwolenie na budowę, a dla części wystarczy tylko zgłoszenie.
Uzasadniony jest również zarzut " błędnych ustaleń faktycznych odnośnie miejsca oraz sposobu posadowienia przedmiotowego nośnika reklamowego".
Z akt sprawy wynika, iż do zgłoszenia zamiaru ustawienia urządzenia reklamowego skarżąca spółka załączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Wbrew treści art. 7 kpa i art. 77 kpa organ nie wyjaśnił kwestii zlokalizowania przedmiotowej inwestycji, lecz bezpodstawnie przyjął, iż planowane prace budowlane zostały zlokalizowane w obszarze pasa drogi.
Z uwagi na naruszenia art. 30 Prawa budowlanego oraz art. 7 i 77 kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy.
O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w/w ustawy.