Uzasadnienie
W dniu 16 maja 2014 r. zostało J. P. przyznane prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie na pełnomocnika dla skarżącego wyznaczyła radcę prawnego K. B. W dniu 16 grudnia 2014 r. zostało złożone w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez r. pr. K. B. dla r. pr. J. H., który udzielił dalszego pełnomocnictwa aplikantowi radcowskiemu A. O. W dniu 16 grudnia 2014 r. na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w niniejszej sprawie aplikant radcowski A. O. złożyła wniosek o zasądzenie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie złożyła oświadczenie, że koszty te nie zostały opłacone w całości, ani w części.
W sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Brzmienie powyższego przepisu jednoznacznie wskazuje, że wynagrodzenie otrzymuje wyznaczony adwokat/radca prawny. Przez wyznaczonego pełnomocnika należy rozumieć osobę wskazaną przez właściwy organ samorządu zawodowego (Okręgowa Rada Adwokacka, Okręgowa Izba Radców Prawnych). W niniejszej sprawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie jako pełnomocnika skarżącego działającego w ramach prawa pomocy wyznaczyła radcę prawnego K. B., natomiast wniosek o zasądzenie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu złożył pełnomocnik pełnomocnika substytucyjnego r. pr. J. H. - aplikant radcowski A. O..
Przyznanie wynagrodzenia wyznaczonemu pełnomocnikowi w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków następuje wyłącznie na wniosek pełnomocnika – wyznaczonego przez właściwą radę korporacji zawodowej (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2010 r. II SA/Wa 349/09 - LEX nr 637743). Pełnomocnictwo substytucyjne nie stanowi natomiast podstawy do ubiegania się przez dalszego pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i to niezależnie od tego, czy ubiega się on o wynagrodzenie na swoją rzecz, czy też na rzecz radcy prawnego wyznaczonego. Znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo substytucyjne nie stanowi podstawy do uznania, że wobec pełnomocnika substytucyjnego ma zastosowanie art. 39 pkt 4 p.p.s.a.
Udzielenie dalszego pełnomocnictwa nie powoduje zwolnienia wyznaczonego radcy prawnego od udzielenia pomocy prawnej z urzędu, nie oznacza też, że substytut może wystąpić o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w imieniu wyznaczonego pełnomocnika. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa powoduje powstanie określonego stosunku jedynie pomiędzy substytutem i stroną (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt II OZ 1288/10, postanowienie NSA z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt I OZ 184/10). Sąd administracyjny nie może ingerować w kwestie rozliczeń pomiędzy wyznaczonym adwokatem a pełnomocnikiem substytucyjnym.
W wyniku udzielenia dalszego pełnomocnictwa nie następuje zmiana osoby pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wyznaczonego przez właściwą korporację.
Oznacza to także, iż wymagane oświadczenie dotyczące opłacenia kosztów udzielonej pomocy prawnej powinno być złożone przez radcę prawnego wyznaczonego przez Okręgową Izbę Radców Prawnych.
Z tych przyczyn, orzeczono na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 1 pkt 8 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.