Uzasadnienie
W dniu 18 lutego 2015 r. (data stempla Kancelarii Ogólnej Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego) A. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...]. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty P. z dnia [...] czerwca 2014 r., znak [...], wskazując, że wykonanie tej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Pismem, które wpłynęło do Sądu w dniu 24 czerwca 2015 r., skarżąca uzupełniła wniosek, wskazując, że obecny stan prawny sprawy powoduje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem nadal obowiązuje decyzja udzielająca pozwolenia na budowę szkoły, a inwestor prowadzi prace zmierzające do rozpoczęcia budowy. W efekcie nastąpi znaczne zaawansowanie robót, choć należy przewidywać, że kolejna decyzja Starosty P. będzie dla inwestora negatywna, a on sam będzie mógł zażądać wysokich odszkodowań i zadośćuczynienia. Zniszczeniu przez ciężkie maszyny budowlane ulec może ulica C., ponadto może wystąpić niebezpieczeństwo dla pieszych, w tym dzieci idących do pobliskiej szkoły, bowiem przy ul. C. nie ma chodników.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w § 1 art.
61. Z przepisu tego wynika więc, że, po pierwsze, wstrzymanie wykonania aktu może nastąpić tylko na wniosek skarżącego, ale jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku (sąd nie może orzekać o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu), a po drugie, wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć zaskarżonego aktu. Dopiero w przypadku, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także aktów wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Oznacza to, że powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Użyty w treści art. 61 § 3 p.p.s.a zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga, zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej.
W związku z tym treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty zaskarżone, jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 683/12).
Strona skarżąca zaskarżyła do sądu decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydaną w postępowaniu będącym postępowaniem nadzwyczajnym w stosunku do postępowania zwykłego, w którym została wydana decyzja Starosty P. Wnioskiem o wstrzymanie wykonania strona skarżąca objęła zaś wyłącznie tę ostatnią decyzję Tak sformułowanego wniosku nie sposób uwzględnić, albowiem strona wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, nie wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, wydanych w postępowaniu nadzwyczajnym.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.