Uzasadnienie
Pismem z dnia [....] lutego 2015 r. (data stempla pocztowego) Starosta M., również jako "skarżący", wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr. [...], znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wskazał, iż podmiotem wydanej decyzji nie powinien być Starosta M. lecz Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę M. Podniósł również, że organy nie zbadały wnikliwie sprawy i nie została ustalona osoba inwestora przedmiotowych obiektów, a także, że na podstawie zaskarżonej decyzji nie jest możliwe dokładne zlokalizowanie przedmiotu rozbiórki.
Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu ustalenia przez organ osoby inwestora oraz osoby obowiązanej do rozbiórki obiektów przedmiotowej samowoli budowlanej.
W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie po jego stronie "stosunkowo wysokich kosztów", których odzyskanie, w przypadku ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji, byłoby obwarowane długą procedurą ich odzyskania. Nadto podniósł, że wykonanie decyzji skutkowałoby nieuzasadnionym zwolnieniem od tego obowiązku inwestora.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (za: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (za: postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.).
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznane za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 09 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10).
Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: orzeczenie NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że Starosta M. we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji co prawda wskazał, w sposób lakoniczny, na konieczność poniesienia "stosunkowo wysokich kosztów" w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji oraz na trudności związane z długą procedurą ich odzyskania w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji oraz podniósł, że wykonanie decyzji skutkowałoby nieuzasadnionym zwolnieniem od tego obowiązku inwestora. Jednakże ograniczył on uzasadnienie swojego wniosku o wstrzymanie wykonania jedynie do przedstawienia powyższych twierdzeń, nie popierając ich również jakimikolwiek dowodami. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu skarżący nie uzasadnił w wystarczający sposób, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla niego zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę prowizoryczny charakter przedmiotowych budowli i adekwatne koszty rozbiórki, należy uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie narazi skarżącego na wyrządzenie znacznej szkody.
Zauważyć w tym miejscu należy, że ochrona tymczasowa służy zabezpieczeniu przede wszystkim interesów strony i innych uczestników postepowania jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z wykonaniem zaskarżonej decyzji, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi.
Na marginesie należy dodać, że dla niniejszego rozstrzygnięcia argumenty skarżącego dotyczące potencjalnego uwolnieniu inwestora od rzekomego ciążącego na nim obowiązku, jak również braku możliwości lokalizacji przedmiotu rozbiórki nie mają znaczenia przy rozpoznaniu przedmiotowego wniosku.
W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżący nie uzasadnił w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji poprzez nienależyte udowodnienie wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Sąd zauważa jednocześnie, że kwestia prawidłowości nakazania Staroście M. dokonania rozbiórki będzie badana na etapie rozpoznawania skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.