Uzasadnienie
W piśmie z dnia 30 marca 2016 r. strona skarżąca M. Sp. z o.o. w Z. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Mając na uwadze, że wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu PPPr., pismem z dnia 7 kwietnia 2016 r. wezwano stronę skarżącą do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie do nadesłania formularza uznano za skutecznie doręczone w dniu 26 kwietnia 2016 r., stosownie do art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
W wyznaczonym terminie strona skarżąca nie wykonała jednak zarządzenia i nie nadesłała formularza PPPr przedstawiającego jej sytuację majątkową.
Zarządzeniem z dnia 18 maja 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządził wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania, z uwagi na nienadesłanie wniosku na urzędowym formularzu w wyznaczonym terminie, na podstawie art. 257 p.p.s.a.
Strona skarżąca, w ustawowym terminie, wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia z dnia 18 maja 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że postępowanie sądowe zostało w niniejszej sprawie wszczęte w dniu 10 lutego 2016 r., a więc po wejściu w życie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), które weszły w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r.
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym po dniu 15 sierpnia 2015 r., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Z akt sprawy wynika, że prawidłowo strona skarżąca, pismem z dnia 7 kwietnia 2016 r., została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu PPPr - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłka, zawierająca wezwanie, była dwukrotnie awizowana (w dniu 12 i 20 kwietnia 2016 r.) i nie została przez stronę skarżącą podjęta w terminie. Zatem, dniem doręczenia tego wezwania był dzień 26 kwietnia 2016 r. Natomiast termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 4 maja 2016 r. Pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy strona skarżąca nie wykonała powyższego wezwania, bowiem nie nadesłała wniosku na urzędowym formularzu PPPr.
Podkreślić należy, że nienadesłanie wniosku na urzędowym formularzu PPF nie pozwala na nadanie wnioskowi o przyznanie prawa pomocy dalszego biegu.
Wobec tego Sąd uznał, że starszy referendarz sądowy zasadnie zarządził pozostawienie wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na nienadesłanie wniosku na urzędowym formularzu, w wyznaczonym terminie stosownie do art. 257 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.