Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...]marca 2005r. na podstawie art. 57 ust 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016) nałożył na R. B. i M. B. karę w wysokości 75.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania części handlowej (I piętro) obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu podał, iż w dniu [...] lutego 2005r. otrzymał wniosek inwestorów R. B. i M. B. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie części handlowej – pierwszego piętra budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego, zrealizowanego na działce nr ewid. [...] przy [...] w [...].
Dwukrotne oględziny budynku wykazały faktyczne użytkowanie pierwszego piętra na którym urządzono wypożyczalnię kaset.
Organ pierwszej instancji ustalił, iż obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie został nałożony decyzją Starosty [...] – pozwolenie na budowę Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003r.
W związku z przystąpieniem do użytkowania pierwszego piętra budynku bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie, organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 55 prawa budowlanego nałożył na inwestorów karę z tytułu nielegalnego użytkowania.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia inwestorów, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2005r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Organ odwoławczy uznał za bezsporny, w świetle przeprowadzonych oględzin, fakt samowolnego użytkowania pierwszego piętra budynku.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie wynikał z decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie ma zastosowania art. 54 prawa budowlanego co wynika również z treści samego wniosku w którym inwestorzy zwrócili się o wydanie pozwolenia na użytkowanie, a nie dokonali zgłoszenia zamiaru przystąpienia do użytkowania.
Odnosząc się do zarzutu zastosowania maksymalnej wysokości kary, organ odwoławczy stwierdził, iż wysokość kary jest ściśle określona przepisami prawa budowlanego i w tej kwestii nie ma możliwości uznania administracyjnego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli M. B. i R. B. Skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając naruszenie art. 54 prawa budowlanego.
Skarżący twierdzą, iż wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie z dnia [...] lutego 2005r. faktycznie stanowił zgłoszenie zamiaru przystąpienia do użytkowania, które uregulowane jest przepisem art. 54 prawa budowlanego.
W związku z brakiem wniesienia sprzeciwu w ustawowym terminie skarżący uważają, iż mogli przystąpić do użytkowania pierwszego piętra.
Ponadto, kwestionują wysokość nałożonej grzywny jako "niewspółmierną i wręcz niebotyczną".
W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niezasadna.
Przed wszystkim nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżących, iż wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie z dnia [...] lutego 2005r. stanowił w rzeczywistości zgłoszenie zamiaru przystąpienia do użytkowania, które uregulowane jest przepisem art. 54 prawa budowlanego.
Należy zauważyć, iż obowiązek zawiadomienia nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 54 prawa budowlanego, nie dotyczy obiektu budowlanego, dla którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na użytkowanie.
Z treści art. 54 ust 1 prawa budowlanego wyraźnie wynika, iż "do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę, można przystąpić z zastrzeżeniem przepisów ust 3 oraz art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy,.....".
Art 55 prawa budowlanego stanowi natomiast, iż uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wymagane, jeżeli właściwy organ nałożył taki obowiązek w wydanym pozwoleniu na budowę.
W rozpoznawanej sprawie, inwestor został zobowiązany do uzyskania pozwolenia na użytkowanie, co wynika z treści pkt 5 decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
W związku z powyższym, organy nadzoru budowlanego prawidłowo zakwalifikowały wniosek inwestorów z dnia [...] lutego 2005r., jako wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.
Wbrew zarzutom skargi w rozpoznawanej sprawie nie miał w ogóle zastosowania art. 54 prawa budowlanego, z uwagi na obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie nałożony na inwestora w pozwoleniu na budowę.
Nieuzasadniony jest również zarzut dotyczący wysokości kary z tytułu nielegalnego użytkowania części handlowej pierwszego piętra obiektu budowlanego.
Wysokość kary jest uregulowana przepisami prawa budowlanego i brak jest w tym zakresie możliwości uznania administracyjnego.
Zgodnie z art. 57 ust 7 prawa budowlanego do kary stosuje się odpowiednio przepisy z art. 59 f ust 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.
W art. 59 f ust 1 prawa budowlanego podany jest sposób obliczania kary, która stanowi iloczyn stawki opłaty 500 zł, współczynnika kategorii obiektu budowlanego wynoszącego 15 i współczynnika wielkości obiektu wynoszącego 1.
Obliczona w ten sposób kara wynosi 7.500 zł (500 zł x 15 x 1) i podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu co daje kwotę 75.000 zł.
Organy nadzoru budowlanego prawidłowo zakwalifikowały część handlową pierwszego piętra obiektu budowlanego do kategorii XVII według załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1994r.
Do kategorii tej należą bowiem budynki handlu, gastronomii i usług, a skarżący na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2006r. zgodnie oświadczyli, iż pierwsze piętro według projektu budowlanego stanowiło lokal usługowy podobnie jak parter, który również był pomieszczeniem usługowym natomiast pomieszczenia mieszkalne miały znajdować się na poddaszu.
W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.