Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2005 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżących, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2004 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą G. K. pozwolenia na budowę stacji [...] wraz z budynkiem obsługi z częścią handlową i infrastrukturą towarzyszącą, tj. ścianą oddzielenia przeciwpożarowego i zbiornikiem na nieczystości ciekłe na działce nr ewid. [...], położonej w [...] przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, przywołując art. 32, art. 33 ust. 2 i art. 35 Prawa budowlanego wskazał, że inwestor spełnił wymogi nałożone powyższymi przepisami, co dało podstawę organowi I instancji do wydania pozwolenia na budowę i brak jest podstaw do uchylenia tej decyzji. Odpowiadając zaś na zarzut skarżących co do usytuowania stacji paliw i ewentualnego zagrożenia, organ odwoławczy stwierdził, że warunek stawiany w § 75 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (Dz. U. 98/00, poz. 1067) co do odległości od budynków mieszkalnych, został spełniony, co wynika jednoznacznie z projektu zagospodarowania przedmiotowej inwestycji.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli S. i T. S., właściciele sąsiedniej działki nr [...] zarzucając, że odległość zbiornika od ich domu jest znacznie mniejsza niż nierzetelnie podana [...] m a projekt planowanej inwestycji narusza też prawo budowlane w przedmiocie projektowania miejsc parkingowych, tj. § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.
Skarżący podnieśli, że decyzja I instancji zawiera błędy formalne, gdyż została wydana dla działki nr [...], której właścicielem nie jest G. K., czyli inwestor uzyskał pozwolenie na budowę stacji na działce innej niż objęta projektem inwestycji (dz. [...]). Organy obu instancji wydały decyzje bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego a więc z naruszeniem art. 7 i art. 77 kpa.
Skarżący zarzucają też, że organy nie ustosunkowały się do protestu społecznego mieszkańców ul. [...] a organ II instancji błędnie przyjął, iż uciążliwość przedmiotowej stacji będzie zamykała się w granicach działki inwestora. Stacja paliw zakłóci bowiem spokój mieszkańców i zwiększy zagrożenie ich zdrowia i życia. Działka, na której ma być realizowana inwestycja, jest na tyle wąska (od ulicy [...] m a od strony dz. [...] – [...] m), że nie spełnia wymagań odnośnie stref ochronnych.
Nadto z uwagi na istnienie chodnika tylko po jednej stronie ulicy i brak przejścia dla pieszych zasadne są obawy o obniżenie stopnia bezpieczeństwa pieszych.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z zapisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy.
Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Jak trafnie zarzucają skarżący, pozwolenie na budowę wydano na inną działkę niż objęta projektem budowlanym i wnioskiem o pozwolenie. Inwestor we wniosku wskazał działkę nr [...] położoną przy ul. [...] w [...], podczas gdy decyzja zatwierdzająca projekt budowlany (sporządzony dla działki [...]) i udzielająca pozwolenia na budowę stacji paliw obejmuje działkę [...]. Również utrzymująca ją w mocy decyzja organu wojewódzkiego dotyczy działki [...].
Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów działka nr [...] nie należy do inwestora K., jej właściciela nie ustalono, zaś władającym jest S. C.
Zaskarżona decyzja dotyczy tej właśnie działki, choć odwołuje się do wniosku inwestora G. K., który przedstawił projekt i wystąpił o pozwolenie dla działki nr [...].
Skoro zatem organy administracji obu instancji odniosły swe decyzje o pozwoleniu na budowę do działki, której nie dotyczył ani projekt budowlany, ani wniosek inwestora należy stwierdzić, iż organy orzekały bez wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszając art. 7 i 77 kpa. Nadto decyzja organu wojewódzkiego wydana na podstawie art. 138 kpa, nie spełnia wymogów rozstrzygnięcia ponownego sprawy w jej całokształcie, jak również wymogów art. 107 § 3 kpa, bowiem ogranicza się tylko do przytoczenia przepisów prawnych, nie wyjaśniając natomiast jaka jest odległość działki skarżących od projektowanej stacji paliw i dlaczego w ocenie organu uciążliwość tej stacji zamknie się w granicach działki inwestora.
Nie bez znaczenia są też protesty lokalnej społeczności, do których organy nie odniosły się, mimo zasady ogólnej uwzględniania słusznego interesu obywateli.
Naruszenie powyższych przepisów proceduralnych, mających wpływ na wynik rozstrzygnięcia, stanowi podstawę do uchylenia obu decyzji administracyjnych w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).
Przy orzekaniu zastosowano art. 152 oraz art. 200 cytowanej wyżej ustawy.