Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].06.1998r. Nr [...] Prezydent [...] działając na podstawie art. 28 ustawy z dnia 07.07.1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14.06.1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz.1071 tekst jedn. z późn. zm.) udzielił [...] Sp. z o.o. w [...]e, Agencji Rozwoju Regionu [...] i [...]Sp. z o.o. i Spółka Jawna [...] pozwolenia na budowę dla inwestycji drogowej poza pasem drogowym drogi krajowej nr [...], przebudowa układu komunikacyjnego w rejonie ul. [...] – etap I przebudowy, na terenie położonym: ul. [...] w [...] działki nr nr [...], w obrębie [...].
W wyniku rozpatrzenia wniosku z dnia 06.03.2000r. Z., J., J. i K.S. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Prezydenta [...] Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].11.2004r. znak: [...] działając na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. odmówił stwierdzenia jej nieważności.
Organ stwierdził, że podniesiony przez wnioskodawców fakt skierowania decyzji do nie istniejącej spółki "[...]" (nie istniejącej, gdyż zmieniła ona nazwę w trakcie postępowania na "[...]), nie jest naruszeniem przepisu art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotowe pozwolenie na budowę zostało, na wniosek "[...]" Sp. z o.o. w [...] z dnia [...].03.1998r. udzielone w dniu [...].06.1998r. i skierowane również do spółki "[...]". Mająca miejsce w kwietniu 1998r. zmiana nazwy spółki na "[...]"[...] w [...] winna być uwzględniona przez organ prowadzący postępowanie. Uchybienie to jednak nie jest tożsame z zaistnieniem przesłanki art. 156 § 1 pkt 4 Kpa (decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie).
Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli Z. S.a J S., J. S. i K. S. wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].06.1998r. Nr [...] ze względu na skierowanie jej do osoby nie będącej stroną w sprawie.
Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...].03.2005r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].06.1998r. Nr [...]. Organ stwierdził, że podstawowy zarzut skarżących odnoszący się do skierowania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].06.1998r. do podmiotu nie będącego stroną w sprawie, wypełnia przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu wniósł [...] Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].03.2005r. oraz utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...].11.2004r. oraz decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].06.1998r. Nr [...].
Skarżący podnosi, że nie jest możliwe uznanie za zgodne ze stanem prawnym stwierdzenie organu odwoławczego, że na podstawie aktu notarialnego z dnia 6 kwietnia 1998r. przestała istnieć spółka [...] Sp. z o.o. oraz na mocy tego aktu powstała spółka [...] Sp. z o.o. Skarżący podkreśla, że od dnia wszczęcia postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę do dnia jej wydania, stroną był ten sam podmiot, który zmienił jedynie w trakcie postępowania swoją nazwę. [...] Sp. z o.o. nie jest bowiem następcą prawnym [...] Sp. z o.o. lecz jest tą samą osobą prawną i w żadnym przypadku nie miały tu zastosowania przepisy o połączeniu spółek, czy sukcesji generalnej.
Zdaniem skarżącego uzasadnienia nie znajdują również zarzuty organu odwoławczego, dotyczące faktu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na większą niż jeden liczbę podmiotów. Inne podmioty przystąpiły do wszczętego na skutek wniosku [...] Sp. z o.o. postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji drogowej na podstawie art. 62 Kpa. Złożenie odrębnych wniosków o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tej samej inwestycji przez każdy z podmiotów mogło doprowadzić do wszczęcia i prowadzenia kilku odrębnych postępowań zakończonych kilkoma odrębnymi, wzajemnie naruszającymi się decyzjami, co stanowiłoby rażące naruszenie prawa.
Skarżący dodaje, że inwestycja objęta przedmiotową decyzją pozwolenia na budowę została już zakończona, a przebudowany na jej podstawie układ komunikacyjny został dopuszczony do użytkowania na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przyznał rację zarzutom dotyczącym spółki z o.o. [...], natomiast utrzymał swoje stanowisko w pozostałym zakresie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Decyzją z dnia [...].06.1998r. Nr [...] Prezydent [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. w [...], Agencji Rozwoju Regionu [...] i [...] Sp. z o.o. i Spółka Jawna. Z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę w dniu [...].03.1998r. wystąpiła [...] Sp. z o.o. w [...]e, która wniosek złożyła w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].07.1997r. nr [...].
Agencja Rozwoju Regionu [...] S.A. pismem z dnia 4 maja 1998r. zgłosiła swój udział w toczącym się postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie art. 62 K.p.a. Decyzją z dnia [...].07.1997r. nr [...] uzyskała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jednakże nie wystąpiła z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na budowę. Podmiot posiadający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest zobligowany do występowania z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę.
Wskazać jednak należy, że pozwolenie na budowę może być udzielone tylko tej osobie, która wystąpiła z wnioskiem o jego wydanie. Decyzja w zakresie rozstrzygnięcia o pozwoleniu na budowę dla osób, które z wnioskiem nie wystąpiły, jest bowiem wydana przez organ z urzędu. Przepisy Prawa budowlanego stanowiące materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie nie przewidują natomiast możliwości wydania pozwolenia na budowę przez organ z urzędu, tj. bez wniosku podmiotu zainteresowanego realizacją inwestycji (wyrok NSA z 17.8.1998r. IV SA 585/96; Wspólnota 1998, Nr 48, str. 27). Skierowanie pozwolenia na budowę do podmiotu, który z takim wnioskiem nie występował należy uznać za rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, co wypełnia przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.
Jak wynika z treści art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei art. 34 tej ustawy, normując jakie wymagania taki projekt winien spełniać, wskazuje jako warunek spełnienie wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wreszcie także art. 35 nakłada na kompetentny organ sprawdzenie zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Pozwolenie na budowę wydane podmiotowi, który posłużył się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której adresatem jest inny podmiot powinno być traktowane jako wydane na rzecz podmiotu nie posiadającego w ogóle decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, wobec rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego.
W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...]5.06.1998r. Nr [...] Prezydent [...] udzielił pozwolenia na budowę m.in. dla [...] Sp. z o.o. i Spółka Jawna, która nie legitymowała się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji powoduje naruszenia prawa materialnego, którą to okoliczność Sąd jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.
Należy podzielić stanowisko przedstawione przez skarżącego, iż zmiana nazwy spółki prawa handlowego z "[...]" Sp. z o.o. w [...] na "[...]" Sp. z o.o. nie oznacza, iż powstał nowy podmiot a poprzedni przestał istnieć, była to wyłącznie zmiana nazwy tej samej osoby prawnej. Natomiast pozostałe zarzuty co do Spółki [...] i Agencji Rozwoju Regionu [...] jak to wspomniano wyżej wypełniają przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.
Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy powinien ocenić zebrany materiał dowodowy w kontekście zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 K.p.a. Stwierdzenie zaistnienia w/w przesłanek wobec tylko jednego inwestora, który jest adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę nie może powodować stwierdzenia nieważności decyzji w całości jeżeli co do drugiego inwestora brak jest takich przesłanek.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję na postawie art. 145 § 1 pkt 1 a w związku z art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz.1270 ze zm.).