Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął na formularzu PPF wniosek W. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż W. B. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada dom o powierzchni 130 m2 z lat 70-tych XX w., otrzymany w formie darowizny od rodziców oraz działkę o powierzchni 1,5 ha. Skarżący wskazał, że jest osobą bezrobotną, nie posiada żadnych dochodów, pomagają mu rodzice. Jednocześnie W. B. oświadczył, że posiada zadłużenie na karcie kredytowej w wysokości ok. 6 000 zł., zadłużenie w KRUS w wysokości 6 000 zł. oraz zaległości w płaceniu alimentów ok. 3 000 zł. Do wniosku dołączono kserokopię decyzji o uznaniu za bezrobotnego.
W sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej zw. p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez pojęcie uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny należy natomiast rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i finansowej strony w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych.
Biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione w złożonym wniosku uznano, iż zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku W. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca jest osobą bezrobotną posiadającą zadłużenie z kilku tytułów. Okoliczności te wskazują na brak możliwości osobistego sfinansowania udziału profesjonalnego pełnomocnika w sprawie.
Jednocześnie orzekający informuje, że w myśl zaś art. 253 p.p.s.a. o wyznaczenie adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej (odpowiednio: rady okręgowej izby radców prawnych, Krajowej Rady Doradców Podatkowych lub Krajowej Rady Rzeczników Patentowych). Jeżeli adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy ustanowiony w ten sposób ma podjąć czynności poza siedzibą sądu orzekającego, właściwa okręgowa rada adwokacka, rada okręgowej izby radców prawnych, Krajowa Rada Doradców Podatkowych lub Krajowa Rada Rzeczników Patentowych, na wniosek ustanowionego adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, wyznaczy w razie potrzeby adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego z innej miejscowości.
Z powyższego wynika w sposób jednoznaczny, że brak jest podstawy prawnej do wyznaczenia przez Sąd konkretnego (z imienia i nazwiska pełnomocnika), WSA nie ma wpływu na decyzję w tym zakresie; nie ma również oparcia w prawie dokonywanie przez Sąd zmiany wyznaczonego stronie pełnomocnika czy występowanie przez Sąd z takim wnioskiem. To strona, dla której ustanowiono a następnie wyznaczono pełnomocnika, może zwrócić się do właściwego organu samorządu zawodowego (w rozpoznawanej sprawie do okręgowej rady adwokackiej) z wnioskiem o jego zmianę.
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.