Uzasadnienie
Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna uchwałą z dnia [...] września 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanego, utrzymała w mocy uchwałę nr [...]Okręgowej [...] Izby Lekarsko-Weterynaryjnej we W. z dnia [...] lipca 2005 r. w sprawie stwierdzenia utraty prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii przez lekarza wet. M. S. i skreślenia z rejestru członków.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja I instancji zapadła w wyniku stwierdzenia, że zainteresowany zalegał przez okres ponad 1 roku z płaceniem składek członkowskich na rzecz Izby. Obowiązek opłacenia składek wynika z ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych, która w art. 6a stanowi, iż w przypadku nieziszczenia składki przez okres 1 roku okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna stwierdza utratę prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii. Taką uchwałę podjęła [...] Rada.
Badając sprawę w wyniku odwołania, organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom zainteresowanego, bowiem nie udowodnił on a nawet nie uprawdopodobnił braku środków finansowych. Zdaniem organu odwoławczego dowodem takim byłyby PIT składane do urzędu skarbowego lub rejestracja w urzędzie pracy jako osoby bezrobotnej.
Nadto, jak wskazał organ, zainteresowany nie wystąpił do [...] Rady Lekarsko-Weterynaryjnej o umorzenie należnych składek lub rozłożenie ich spłaty na dogodne raty.
Skargę na powyższą uchwałę wniósł zainteresowany domagając się jej uchylenia, zobowiązania Izby do pomocy w znalezieniu pracy i umorzenia zaległych składek. Skarżący zarzucił, że nieopłacanie składek wynikało z niedostatku w jakim się znalazł, że kilkukrotnie zwracał się do Wojewódzkiego i Powiatowego Inspektoratu weterynarii z prośbą o jakąkolwiek pracę, o czym informował Izbę oraz że Krajowa Rada posłużyła się argumentem niezgodnym ze stanem faktycznym, bowiem skarżący zwracał się do [...] Izby o umorzenie zaległych składek jednakże uzyskał informację, że jest to niemożliwie.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, wskazując na zapis art. 6a ustawy zasadniczej z dnia 21 grudnia 1990 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.
Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na uchybienia proceduralne w postępowaniu.
Skarżący jako lekarz weterynarii podlega przepisom ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz. U. 187/02, poz. 1567 ze zm.). W myśl art. 6a pkt 5 i art. 18 pkt 5 tej ustawy okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna stwierdza utratę prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii w przypadku nieziszczenia składki członkowskiej przez okres dłuższy niż 1 rok i skreśla lekarza weterynarii z rejestru członków okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej. Co do tego zapisu ustawy nie ma żadnych wątpliwości.
Jak wskazał organ administracji, skarżący nie opłacał składki od 1 stycznia 2002 r., jednakże jak twierdził skarżący stało się to w wyniku braku pracy i związanego z tym braku środków finansowych.
Organ I instancji w lakonicznym uzasadnieniu uchwały stwierdził fakt zalegania z zapłatą składek i powołał przepisy ustawy.
Kontrolując powyższą uchwałę w postępowaniu instancyjnym organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego obowiązany był ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą kontrolowaną uchwałą, a więc nie mógł ograniczyć się tylko do kontroli uchwały objętej odwołaniem, ale obowiązany był rozpoznać ponowne sprawę merytorycznie w jej całokształcie, z czym wiąże się obowiązek rozpatrzenia wszystkich żądań strony i ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu rozstrzygnięcia II instancji.
W postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy nie może też ograniczyć się do stanu sprawy z daty wydania uchwały I instancji, lecz musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania.
W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy ograniczył się tylko do stwierdzenia, iż nie dał wiary twierdzeniom zainteresowanego, bo nie udowodnił on braku środków finansowych, ani nie występował o umorzenie należnych składek. Jednakże organ nie wypowiedział się w kwestii dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych jak PIT-36 z lat 2000, 2001, 2002, 2003 i 2004 (k. 8-13 akt), decyzje o pomocy w postaci zasiłków celowego i okresowego (k. 19, 21 i 20).
Nie wypowiedział się również w kwestii twierdzeń skarżącego o informowaniu Izby o jego staraniach o pracę i problemach finansowych.
Lakoniczne uzasadnienie uchwały mającej dla zainteresowanego ogromne znaczenie, bo wpływającej na jego sytuację życiową, nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa, a nadto wskazuje na brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co decyduje o naruszeniu art. 7 i 77 kpa.
Powyższe uchybienia przepisom proceduralnym, jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowią podstawę uchylenia zaskarżonej uchwały w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy szczegółowo i w sposób wyczerpujący rozpatrzy cały materiał dowodowy sprawy i ustosunkuje się do wszystkich żądań strony.
Przy orzekaniu zastosowano art. 152 w/w ustawy.