Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 7 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 596/12

Uzasadnienie

Zaskarżonym pismem, w odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 4 stycznia 2012 r. zatytułowane "Wniosek o zwolnienie J.M.– Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M." - [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował skarżącego, iż powołanie na stanowisko powiatowego inspektora nadzoru budowlanego osoby posiadającej dyplom ukończenia Wydziału Inżynierii Lądowej Politechniki [...] oraz uprawnienia budowlane – przygotowanie do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie projektanta oraz kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w dacie [...] czerwca 1999 r. należy uznać za zgodne z obowiązującymi wówczas przepisami, podobnie jak późniejsze pozostawanie jej na stanowisku.

W treści skargi skarżący zarzucił, iż organ nie obalił tezy, że J.M. została zatrudniona niezgodnie z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, że zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Stosownie do art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z mocy art. 3 § 3 w/w ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.

Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. Wskazane regulacje prawne określają właściwość rzeczową sądów administracyjnych w sprawowaniu kontroli nad działalnością organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje (jak wynika z cyt. normy prawnej) w szczególności orzekanie w sprawach skarg na indywidualne akty administracyjne (takie jak decyzje, postanowienia).

Zaskarżone w niniejszej sprawie pismo o charakterze informacyjnym nie stanowi żadnego z wyżej wymienionych aktów, objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. W szczególności, nie stanowi ono decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, ani też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż skarga nie dotyczy spraw należących do właściwości sądu administracyjnego.

Z tego też względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).