Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2003r. nr [...] po wszczęciu na wniosek właściciela sąsiedniej nieruchomości J. K., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] listopada 2002r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę budynku pensjonatowo - hotelowego na działkach o nr [...], [...] i [...] położonych przy ulicy [...] w T., odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.
Po analizie materiału dowodowego Wojewoda [...] uznał, iż zarzuty wnioskodawcy podniesione w stosunku do badanej decyzji, tj. zmiana zabudowy z łańcuchowej na wolnostojącą, przekroczenie 50% powierzchni zabudowy, niezgodność ścianek kolankowych, budowa na dwóch kondygnacjach zamiast na 1,5 kondygnacji nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności orzeczeń administracyjnych i może być stosowany jedynie w przypadkach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie organu inwestor dysponował ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, zaś kwestionowana we wniosku wielkość powierzchni zabudowy, typ zabudowy, wysokość budynku i ściany kolankowej oraz kąt nachylenia połaci dachu nie narusza ustaleń tej decyzji.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. K. Zakwestionował w nim zgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz wielkość zabudowy. Odwołujący się wskazał, iż plan zagospodarowania przestrzennego tego terenu nie przewidywał zabudowy pensjonatowo - hotelowej,
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jak ustalił organ projekt zagospodarowania działki jest zgodny z załącznikiem graficznym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Bezzasadne jest zatem kwestionowanie zgodności projektu budowlanego z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto organ nie jest uprawniony do badania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. K. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił organom nierozpatrzenie jego zarzutów zawartych w jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
W ocenie Sądu kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja zapadła z oczywistym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa. co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności powoływanych przez skarżącego. W szczególności organ II instancji nie zbadał zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności oraz w odwołaniu.
Dwuinstancyjność postępowania administracyjnego stosownie do brzmienia art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że przed organem odwoławczym następuje powtórne rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności i dochodzenia prawdy obiektywnej w każdym stadium postępowania, chyba, że zachodzi wyjątkowa sytuacja objęta dyspozycją art. 138 § 2 kpa. Organ odwoławczy ma możliwość nie tylko skontrolowania decyzji organu I instancji lecz również zbadania sprawy pod kątem zgłoszonych w toku postępowania wniosków i zarzutów osoby niezadowolonej z wydanej decyzji.
Ocenie organu odwoławczego podlega całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przed organem I instancji, przy czyni organ odwoławczy może w inny sposób ocenić materiał dowodowy zebrany i zanalizowany przez ten organ. Dowodzi to, iż organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w całym jej zakresie. Bez znaczenia jest w tym wypadku tryb w jakim toczy się postępowanie. W każdym bowiem postępowaniu administracyjnym aktualność zachowują podstawowe zasady procedury administracyjnej jakimi są obowiązek organu ustalenia stanu faktycznego oraz wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie. Z zasady tej wynika również obowiązek dokonania oceny podniesionych zarzutów. Wprawdzie w postępowaniu nieważnościowym ocena kontrolowanej decyzji jest zawężona jedynie do ustalenia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., niemniej organ winien był wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, iż zarzuty skarżącego pozostają bez związku z oceną ważności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odniesienie się przez organ do zarzutów skarżącego polegające na jednozdaniowym stwierdzeniu, iż organ nie dopatrzył się naruszenia ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, należy ocenić jako naruszenie zarówno art. 7 i 77 k.p.a., jak również art. 138 k.p.a. i to w stopniu mającym niewątpliwy wpływ na rozstrzygnięcie.
i
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.).