Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 lutego 2012 r. skarżąca A. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione.
Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Wniosek nie został uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Rozpoznając niniejszy wniosek Sąd przede wszystkim zauważa, iż strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Z konstrukcji normy prawnej art. 61 § 3 ww. ustawy wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w tym przepisie. Brak uzasadnienia wniosku powinien skutkować jego nieuwzględnieniem. Takie stanowisko prezentuje również Naczelny Sąd Administracyjny (por. OZ 741/04 niepubl., II OZ 962/05 niepubl.). Należy również wskazać, że Sąd nie ma obowiązku poszukiwania takich okoliczności w sytuacji, w której strona ich nie podaje.
Strona w niniejszej sprawie nie podała argumentów wskazujących jakie trudne do odwrócenia skutki lub jaka znaczna szkoda może się w sprawie pojawić, a która będzie następstwem niewstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Już z tej przyczyny wniosek o wstrzymanie wykonania podlega oddaleniu. Należy również zauważyć, że zdaniem Sądu postanowienie uznające zarzuty zobowiązanego w stosunku do tytułu egzekucyjnego, za nieuzasadnione, nie nakłada na zobowiązanego żadnych podlegających wykonaniu obowiązków. Obowiązki takie wynikają z tytułu egzekucyjnego. A zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżanych orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji (tytułu egzekucyjnego) nie posiada podstawy w przepisach regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi.
Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i nie jest właściwy do wydawania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać jedynie w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Kwestie wstrzymania czynności egzekucyjnych reguluje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.).
Z ww. powodów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.