Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada nr [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 200lr. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2001r. znak [...] w sprawie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 1999r. dotyczącej pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego murowanego. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wznowienie nastąpiło na skutek wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt 7/IV SA 3637/02 z dnia 16 kwietnia 2004r.
Po przeprowadzeniu postępowania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 200lr. Na podstawie analizy akt sprawy organ ustalił, że nie było przesłanek do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta [...] o pozwoleniu na rozbiórkę w dniu [...] lipca 200lr., ponieważ na ten dzień, przerwa w robotach rozbiórkowych trwała krócej niż 2 lata.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył D. D. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż w sprawie nie zaistniały nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które skutkować mogłyby uchyleniem rozpatrywanego rozstrzygnięcia.
Skargę na powyższą decyzje wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. D. W skardze podniósł, iż błędnie wznowiono postępowanie zamiast wydać nową decyzję w trybie zwykłym, ponieważ roboty rozbiórkowe zostały przerwane na okres dłuższy niż dwa lata, nie było natomiast wątpliwości, iż roboty rozbiórkowe, tak jak przyjął to organ wydający decyzję z dnia [...] lipca 200lr. o odmowie wygaśnięcia decyzji rozbiórkowej, zostały rozpoczęte w okresie 2 lat od wydania decyzji pozwalającej na rozbiórkę.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosiła w skardze strona. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, zaś podstawę rozstrzygnięcia stanowią okoliczności, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu.
Wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją następuje wyłącznie na podstawie przesłanek taksatywnie wyliczonych w art. 145 § 1 kpa. Jest to bowiem postępowanie nadzwyczajne, które zmierza do uchylenia bądź zmiany ostatecznej decyzji, stanowiąc tym samym odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnych, o której mowa jest w art. 16 k.p.a.
W przedmiotowej sprawie postanowienie o wznowieniu postępowania nie wskazuje żadnej przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania w myśl art. 145 § 1 k.p.a. Podstawą wznowienia nie mogą być wytyczne sądu administracyjnego zawarte, co należy podkreślić, w uzasadnieniu wyroku orzekającego co do innej decyzji niż obejmuje to przedmiot obecnego postępowania. Takiej przesłanki nie przewiduje również art. 145 k.p.a.
Wprawdzie organ I instancji w podstawie prawnej wydanego postanowienia wskazał na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jednakże nie przywołał żadnych okoliczności, z których wynikałoby, iż wyszły na jaw jakiekolwiek nowe dowody lub okoliczności o których nie wiedziałby organ wydający decyzję o odmowie wygaśnięcia decyzji rozbiórkowej, a które miałyby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę nie wyliczoną art. 145 § 1 kpa, jak i rozszerzającą wykładnię podstaw wyliczonych w art. 145 § 1 stanowi naruszenie zakreślonych ram wznowienia, kwalifikowanych jako rażące naruszenie prawa. Orzeczenie zaś wydane z takim przekroczeniem jest orzeczeniem wydanym z rażącym naruszeniem prawa, będącym podstawą stwierdzenia jego nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.).Tak też wyrok NSA z dnia 12.10.1999r. sygn. akt IV SA 1754/97, Lex nr 47869.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.