Uzasadnienie
W dniu 24 września 2014r. do Sądu wpłynął wniosek M. S. o przyznanie prawa pomocy w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przestawiła swoją sytuację finansową i majątkową.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.)
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z rodzicami. Podała, że wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 1.987,99 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się wynagrodzenie uzyskiwane przez wnioskodawczynię z tytułu pracy dorywczej w wysokości 1.200,00 złotych miesięcznie oraz emerytura uzyskiwana przez matkę w wysokości 787,99 złotych.
Wnioskodawczyni oświadczyła, że zarówno ona jak i rodzice nie posiadają żadnego majątku, nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Podała, że zamieszkuje u rodziców w mieszkaniu lokatorskim o pow. 48 m ².
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni zaznaczyła, że jej ojciec jest osobą przewlekle chorą, posiadającą umiarkowany stopień niepełnosprawności, całkowicie i trwale niezdolną do pracy. Dodała, że nie posiada on żadnego dochodu. Załączyła do wniosku kserokopię decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2014r., którą odmówiono Z. S. przyznania prawa do emerytury. Dołączyła także kserokopię orzeczenie o stopniu niepełnosprawności ojca z dnia [...] czerwca 2013r. oraz kserokopię potwierdzenia wysokości wypłaty emerytury matki.
Wnioskodawczyni podała, że ponosi opłatę za czynsz w wysokości 616,36 złotych, opłatę za energię w wysokości 48,90 złotych. Nadto podała, że z uzyskiwanych dochodów ponoszą wydatki na zakup lekarstw ojca – Z. S. w wysokości 200,00 złotych oraz dla matki G. S. w wysokości 120,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni podniosła, że ze wskazanych wyżej okoliczności nie stać ją na ponoszenie kosztów sądowych w sprawie, jak również nie stać ją na ustanowienie pełnomocnika z wyboru.
Mając na względzie powyższe uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Dochód z jakiego utrzymuje się wnioskodawczyni wraz z rodzicami jest niewielki i nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu.
Z tych też względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.