Uzasadnienie
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Stronie, która nie brała udziału w postępowaniu, przysługuje prawo do wniesienia skargi wówczas, gdy podmiot, któremu organ nie doręczył ani nie ogłosił decyzji (a jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa) wnosi odwołanie w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję doręczono. Po upływie tego terminu stronie przysługuje jedynie wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 kpa (por. Wyrok NSA z dnia 16 lipca 2002 r., sygn. akt: IISA 2230/00, Monitor Prawny 2002/20/916). Termin do wniesienia skargi określony jest w art. 53 § 1 powołanej ustawy i wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W przedmiotowej sprawie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. stwierdzającej nieważność decyzji
Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. odwołanie wnieśli B. i T. G. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...].
Skarżącemu J.K. nie była doręczana ani decyzja I – instancji, ani decyzja organu odwoławczego w związku z tym skarżący mógł wnieść skargę do Sądu ale w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, tj. do dnia 10 listopada 2004 r., gdyż 11 października 2004 r. została odebrana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r. przez uczestników postępowania
B. i T. G. Skarga J. K. została złożona dopiero 26 kwietnia 2005 r. zatem po upływie terminu jaki przysługiwał B. i T. G. do wniesienia skargi.
Z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt. 2 w/w ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.