Uzasadnienie
Prezydent W. decyzją nr [...] wydaną [...] października 2007r. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane zgłosił sprzeciw wobec zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania nośnika reklamowego wolnostojącego przy ul. W. róg ul. C. na dz. [..] w W. W uzasadnieniu organ podał, że w załączonym do zgłoszenia oświadczeniu o prawie do terenu inwestor powołał się na umowę najmu z Firmą "R", zaś zgodnie z ewidencją gruntów właścicielem terenu na którym ma być wykonana inwestycja jest W. Firma "R" jest jedynie dzierżawcą terenu i nie ma zgody właściciela na dzierżawienie terenu na cele budowy nośnika. Brak prawidłowego wykazania prawa do dysponowania terenem na cele budowlane stanowi nie spełnienie wymogu z art. 32 ust. 4 pkt 4 Prawa budowlanego.
Nadto w załączonym do dokumentacji projekcie zagospodarowania terenu nośnik nie został zwymiarowany, a projekt zagospodarowania terenu nie został podpisany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane właściwej specjalności co stanowi naruszenie art. 30 ust. 4 Prawa budowlanego.
Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka A. zarzucając organowi naruszenie:
- 1) art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wniesieniu sprzeciwu pomimo tego, że zgłoszenie nie zawierało braków, a poza tym spółka nie została wezwana do uzupełnienia braków,
- 2) art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez doręczenie sprzeciwu po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia
- 3) art. 7, 77 i 107 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną dnia [...] lutego 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy urządzenia reklamowego.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 30 ust. 2 w/w ustawy, bowiem postanowieniem wydanym na podstawie tego przepisu można nakładać obowiązek uzupełnienia zgłoszenia jedynie o dokumenty przewidziane w art. 30 Prawa budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu musi być opatrzony podpisem projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane w przypadku obiektu budowlanego wymienionego w art. 29 ust. 1 pkt 4, 19 i 20 Prawa budowlanego. Organ uznał, że w rozpatrywanej sprawie winien wnieść sprzeciw do dokonanego zgłoszenia gdyż w jego ocenie wykonanie projektowanego urządzenia posadowionego na nieprzestawialnym, zagłębionym w gruncie fundamencie a więc trwale związanego z gruntem, posiadającego tablicę o wymiarach 6,16 x 3,16 m umiejscowioną na stalowym słupie o wysokości 5 m, winno być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę.
Zarzut niezachowania terminu 30 dniowego na doręczenie sprzeciwu zdaniem Wojewody [...] należy uznać za bezzasadny, gdyż zgłoszenie dotyczące inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę nie jest skutecznym zgłoszeniem w rozumieniu art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego i wobec tego brak reakcji organu przez 30 dni nie może stanowić usprawiedliwienia i legalizacji inwestycji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A. SA. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 30 ust. 5, art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz art. 7, 77 i 107 kpa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r Nr 153 poz. 1270 późn. zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły dlatego skargę należało uznać za zasadną.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008r. uchylająca decyzję Prezydenta W. wydaną dnia [...] października 2007r,. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i wnosząca na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego sprzeciw wobec zamiaru budowy nośnika reklamowego na dz. nr [...] przy ul. W. w W..
Zdaniem Sądu zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 29 i 30 Prawa budowlanego.
W przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy prawa budowlanego po jego nowelizacji w 2003r. Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remontowaniu tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlonych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przedmiotowe – objęte zgłoszeniem w niniejszej sprawie roboty budowlane wymagają zgodnie z powyższym zgłoszenia o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, zgłoszenie jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego. Sprzeciw przewidziany w art. 30 ust. 2 i ust. 6 w/w ustawy wyraża brak zgody właściwego organu na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonych robót. Podstawowym zarzutem sformułowanym wobec zaskarżonej decyzji jest zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, z uwagi na wniesienie sprzeciwu od dokonanego przez inwestora zgłoszenia zamiaru wykonania objętych nim robót budowlanych po upływie terminu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia.
Zgłoszenie inwestora wpłynęło bowiem do organu w dniu 8 października 2007r., a zatem termin do skutecznego wniesienia sprzeciwu upłynął 7 listopada 2007r.
W terminie tym nie została doręczona skarżącemu decyzja wnosząca sprzeciw.
Przewidziany w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu będzie zachowany, jeżeli przed jego upływem sprzeciw ten w formie decyzji administracyjnej zostanie doręczony inwestorowi.
Podkreślić należy, iż decyzja administracyjna jest aktem zewnętrznym, zawierającym władcze rozstrzygnięcie organu administracyjnego w konkretnej sprawie konkretnej osoby. Zawiera oświadczenie woli organu o zakresie dokonania czynności generalnie dozwolonej. Dopiero zatem ujawnienie tego oświadczenia na zewnątrz i umożliwienie zapoznania się z jego treścią kończy proces decyzyjny.
W niniejszej sprawie stwierdzić zatem należy, że decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamiaru realizacji nośnika reklamowego należy uznać za wydaną (a sprzeciw za zgłoszony) najwcześniej z dniem doręczenia jej stronie.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] października 2007r. została doręczona skarżącemu po upływie terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż w orzecznictwie sądowo – administracyjnym prezentowany był także pogląd, iż "termin 30 – dniowy, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy zachowany, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006r., II OKS 79/06). Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że w literaturze prawa brak było zgodności poglądów co do możliwości stosowania art. 57 § 5 kpa do czynności organu administracji publicznej. Możliwość taką wyklucza
J. Borkowski, którego zdaniem w art. 57 ust. 5 kpa uregulowano zasady zachowania terminów, które dotyczą tylko strony i innych uczestników postępowania, a nie odnoszą się one do czynności podejmowanych w postępowaniu przez organy (J. Borkowski, B. Adamiak Postępowanie administracyjne i sądowoadministarcyjne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wyd. 5, W - wa 2007r. s. 191).
Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 października 2008r., II GPS4/08 (nie publ.)
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.