Uzasadnienie
Skarżąca T. J. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
We wniosku skarżąca podaje, że gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie. Utrzymuje się z emerytury w wysokości 1 671,57 zł. Wnioskodawczyni podała, że pokrywa stałe miesięczne opłaty: czynsz 498 zł., media 150 zł., kredyt 117 zł., leczenie 200 zł. Wnioskodawczyni posiada mieszkanie o pow. 48,10 m2.
W dodatkowym piśmie złożonym na wezwanie Sądu wskazała, że nie posiada rachunku bankowego, nie otrzymuje świadczeń społecznych, ani pomocy finansowej od rodziny. Do pisma dołączyła kopie przekazu emerytury, kopie potwierdzeń rat kredytu, zaświadczenia lekarskie, kopię dokumentu PIT 40A za 2016 r.
W sprawie zważono, co następuje.
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawczyni uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni utrzymuje się ze świadczenia z ZUS (emerytura) w wysokości 1 671, 57 zł. Po opłaceniu niezbędnych koniecznych wydatków wnioskodawczyni pozostaje nieco ponad 800 zł. na żywność i inne bieżące wydatki. W tej sytuacji uznano, że wnioskodawczyni po opłaceniu niezbędnych życiowych (koniecznych) wydatków nie jest w stanie samodzielne ponieść kosztów sprawy, tym samym wniosek o przyznanie prawa pomocy uznano za zasadny.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji.