Uzasadnienie
Pismem z [...] lutego 2020 r. [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2020 r., nr: [...]w przedmiocie nałożenia obowiązku przedstawienia dokumentów.
Sąd pismem z 25 marca 2020 r. wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi, wskazanie numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Jednocześnie pismem z 25 marca 2020 r. Sąd wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych.
Powyższe wezwania wróciły do sądu z adnotacją,,zwrot nie podjęto w terminie’’ po dwukrotnym awizowaniu w dniu 18 maja 2020 r. (k. 16 akt sądowych). W związku z próbą doręczenia w terminie zawieszonym z uwagi na przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) sąd wydał zarządzenie o ponownym doręczeniu przesyłki.
Pełnomocnik skarżącej pismem z 14 lipca 2020 r. oświadczył, że cofa skargę. Z kolei ponowne wezwanie do usunięcia braków po dwukrotnym awizowaniu zostało uznane za doręczone w dniu 3 sierpnia 2020 r. (k. 28 akt sądowych).
Z informacji znajdującej się w aktach sądowych sprawy wynika, że wymagane braki formalne i fiskalne skargi nie zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Na podstawie art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Z kolei zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. należny wpis powinien zostać uiszczony gotówką w kasie sądu lub na rachunek bankowy sądu, o czym pełnomocnik skarżącej został pouczony.
Jednocześnie należy wskazać, że art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 stanowią, że sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W przedmiotowej sprawie korespondencja zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi została nadana 4 maja 2020 r., czyli w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID. Biorąc pod uwagę regulację zawartą w art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w tym okresie bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
W związku z tym Sąd dnia 1 lipca 2020 r., zarządził ponowne doręczenie ww. wezwań do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych.
Ponowne wezwania po dwukrotnym awizowaniu zostały uznane za doręczone w dniu 3 sierpnia 2020 r.
Odnosząc się zaś do wniosku pełnomocnika skarżącej dotyczącego cofnięcia skargi należy podkreślić, że strona może cofnąć jedynie taką skargę, która została skutecznie wniesiona. Oznacza to, że skarga musi być dopuszczalna i nie może zawierać braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, LEX nr 10747). W niniejszej sprawie wniesiona skarga była nieopłacona i zawierała braki formalne. Braki te nie zostały usunięte, tak więc cofnięcie skargi nie było skuteczne. Z tego względu Sąd nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.