Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] wydaną [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...].
W uzasadnieniu organ podał, że kontrolowaną decyzją Wojewoda stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta J. z [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. i T. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z infrastrukturą na dz. Nr [...] w J. z uwagi na rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 76 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe, dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.
Organ podał, że z projektu budowlanego wynikało, iż objęta decyzją inwestycja obejmowała realizację naziemnej zbiornikowej instalacji gazowej o pojemności 2,7 m3. Zgodnie z § 76 w/w rozporządzenia zbiorniki naziemne o pojemności do 65 m3 powinny być oddalone od budynków mieszkalnych jednorodzinnych o 30 m. Tymczasem w projektowanej inwestycji odległość zatwierdzona decyzją wynosi 19 m, od budynku.
Ponadto wbrew § 76 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia zbiornik do magazynowania gazu płynnego objęty pozwoleniem na budowę usytuowany miał być w odległości 3 m od ogrodzenia z sąsiednimi działkami [...] i [...].
Zdaniem organu ponieważ przepisy wykonawcze mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących każde naruszenie takiego przepisu wyczerpuje znamiona rażącego naruszenia prawa, a utrzymanie w obrocie prawnym decyzji obarczonej wadą z art. 156 § 1 pkt 2 kpa byłoby wyrazem pobłażliwości dla społecznie nagannego nierespektowania obowiązującego porządku prawnego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł T. B. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie art. 156 § 1 kpa w zw z art. 6, 7, 8 i 16 kpa poprzez błędną ocenę skutków społeczno – gospodarczych stwierdzonego naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły wobec czego należy uznać, iż skarga jest zasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta J. z [...] wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Kontrolowana decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły w postępowaniu nieważnościowym, którego celem jest ustalenie czy kontrolowane w tym postępowaniu rozstrzygnięcie jest dotknięte którąś z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa.
Stwierdzenie nieważności jest wyjątkiem od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Stwierdzenie nieważności decyzji powoduje, że decyzja ta traci swą moc obowiązującą wstecznie od dnia jej wydania. Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia tej nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji, co oznacza, iż decyzja, której stwierdzono nieważność, wydana została niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, przy czym niezgodność ta spełnia co najmniej jedną z przesłanek, ustawowo określonych, jako przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 8 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1646/97, Lex nr 48679).
Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wadą dotknięta jest sama decyzja, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym tzn. obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa.
W świetle powyższych rozważań sąd w pełni podziela ocenę dokonaną przez organ, iż decyzja Prezydenta Miasta J. z [...] udzielająca skarżącemu pozwolenia na budowę jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. Z § 76 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych.
Jednakże należy podkreślić, że kontrolowana decyzja zatwierdzała projekt budowlany i udzielała pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą – m.in. budowę naziemnej zbiornikowej instalacji gazowej o pojemności 2,7 m3 i to wada rażącego naruszenia prawa tzn. niezachowanie określonych w bezwzględnie obowiązujących przepisach warunków technicznych – odległości w usytuowaniu zbiornika paliwa w stosunku do budynku mieszkalnego – była jedyną podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji.
Wobec tego - biorąc pod uwagę złożoność objętej kontrolowaną decyzją inwestycji, a także konsekwencje jakie rodzi fakt wyeliminowania decyzji ze skutkiem ex tunc – zdaniem Sądu – organy winny ponownie ocenić kontrolowaną decyzję i rozważyć czy, w tej sytuacji gdy wadą dotknięta jest jedynie część decyzji nie byłoby zasadnym wyeliminowanie decyzji jedynie w tej części. Możliwe jest bowiem stwierdzenie nieważności części decyzji administracyjnej, gdy tylko ta część zawiera wadę z art. 156 § 1 kpa, która nie wywiera wpływu na treść pozostałego rozstrzygnięcia mogącego samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.