Uzasadnienie
VII S.A./Wa 632/05
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2005r po rozpatrzeniu odwołania R. S. od decyzji Starosty P. Nr [...] z dnia [...] lipca 2004r zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i T. K. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego położonego na działce nr ew [...] obr [...] przy ul. P. [...] w P. na podstawie art. 138§1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy ustalił, iż " projekt budowlany przewiduje rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego wzniesionego w latach 1960- tych, polegającą na dobudowie parteru przeznaczonego na usługi i nad nim piętra stanowiącego powiększenie istniejącej funkcji mieszkaniowej".
Dobudowa ta, stanowi kontynuację pierzei ul. B., narożnik i uzupełnienie pierzei ul. A. w śródmiejskiej zabudowie miasta P. Zdaniem Wojewody [...], kwestionowana decyzja Starosty P. jest prawidłowa bowiem inwestor spełnił wszystkie wymagania art. 32, 33 i 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane (Dz.U. Nr 207, poz 2016 z późn zm) w związku z czym organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania przedmiotowej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu R. S., które dotyczyły odgrodzenia jej budynku od ulicy poprzez zaprojektowaną inwestycję oraz ograniczenie dostępu światła do pomieszczeń na I piętrze i parterze, Wojewoda [...] stwierdził, że zarzuty te są bezpodstawne.
Podkreślił, iż projektant przeprowadził analizę zacienienia budynku stanowiącego własność R. S., która wykazała, że w dniach równonocy przesłaniane okno ma zapewnione ponad 5 godzin nasłonecznienia.
W związku z powyższym, zachowane zostały wymogi § 13 oraz § 60 ust 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. Nr 75 z 2002r, poz 690 z późn zm).
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła R. S. Skarżąca podnosi, iż przedmiotowa inwestycja spowoduje odgrodzenie jej nieruchomości od ulicy i w bardzo znacznym stopniu ograniczy dostęp światła i ciepła słonecznego.
Nadto, zarzuca naruszenie art. 73 kpa poprzez odmowę sporządzenia kserokopii z planu zagospodarowania działki inwestora, projektu budynku z podaniem jego wysokości oraz technicznych rozwiązań przez co pozbawiono skarżącą zasięgnięcia opinii ekspertów.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Prawidłowo Wojewoda [...] ustalił, iż zaskarżona decyzja zgodna jest z przepisami prawa budowlanego.
Z akt sprawy wynika, iż inwestor stosownie do art. 32, 33 i art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane (Dz.U.z 2003r, Nr 207, poz 2016) do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] maja 2004r, dołączył projekt architektoniczno-budowlany wraz z zaświadczeniem o którym mowa w art. 12 ust 7, zaopiniowany bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę do spraw higieniczno-sanitarnych, projekt zagospodarowania działki nr ew [...] obr [...] w P., oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję Prezydenta Miasta P. Nr [...] z dnia [...].11.2003r o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Projektant przeprowadził również analizę zacienienia budynku skarżącej położonego na działce Nr [...], która została dołączona do projektu budowlanego.
Z analizy zacienienia wynika, iż okno i drzwi balkonowe budynku skarżącej poddane analizie znajdują się w nieprzepisowej odległości od granicy działki wynoszącej 2,16m, a taras jest zadaszony płytami falistymi.
Analizie poddano zacienienie w przypadku gdyby nastąpiło usunięcie zadaszenia nad tarasem.
Wykazała ona, iż w dniach równonocy wiosennej i równonocy jesiennej okno jest całkowicie nasłonecznione od godziny 8,15 do godziny 14.
Zgodnie z § 60 ust 1 i ust 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz 690 ze zm) wymagany czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w dniach równonocy w godzinach od 7 do 17 powinien wynosić ci najmniej 3 godziny.
Natomiast, ust 2 wyżej powołanego rozporządzenia dopuszcza ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 w przypadku gdy nieruchomość położona jest w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej.
W rozpatrywanej sprawie, nieruchomość skarżącej położona jest w śródmiejskiej zabudowie, a przeprowadzona analiza dowiodła, iż w dniach równonocy przesłaniane okno ma zapewnione ponad 5 godzin nasłonecznienia co jest zgodne z powołanym wyżej przepisem.
Nieuzasadniony jest zatem zarzut skarżącej ograniczenia dostępu światła i ciepła słonecznego do pomieszczeń na parterze i pierwszym piętrze.
Odnosząc się do zarzutu odgrodzenia od ulicy nieruchomości skarżącej przez projektowaną inwestycję należy stwierdzić, iż działka skarżącej nie jest położona przy ulicy.
Z projektu zagospodarowania działki Nr [...] wynika, że działka inwestora jest położona na rogu ul.B i ul.A. natomiast działka skarżącej znajduje się za działką inwestora i nie graniczy z żadną z ulic.
Inwestor ma prawo zabudować swoją działkę w taki sposób aby nie naruszyć przepisów prawa budowlanego.
Z projektu budowlanego(rzutu piętra i parteru) wynika, iż odległość ściany budynku inwestora nie posiadającej okien i usytuowanej równolegle do granicy działki z nieruchomością skarżącej wynosi 3,16m.
Odległość ta zgodna jest zatem z § 12 ust 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r- w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz 690 ze zm).
Niezasadny jest też zarzut dotyczący naruszenia art. 73 kpa.
Z akt sprawy wynika, iż skarżąca kilkakrotnie przeglądała akta i mogła sporządzać z nich notatki i odpisy.
Ponadto, zarzut naruszenia przepisów postępowania mógłby odnieść skutek tylko wtedy gdyby takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego w rozpatrywanej sprawie sąd nie stwierdził.
W świetle powyższych rozważań skarga jest nieuzasadniona, dlatego stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270), Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił.