Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znal: (...) wydaną (...).12.2010r. na podstawie art. 138§1kpa utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z (...).08.2010r. odmawiającą stwierdzenia na wniosek J. B. nieważności decyzji Starosty I. z (...).12.2009r. udzielającej pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Starosta I. decyzją z (...).12.2009r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. B. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części parteru w budynku mieszkalno- usługowym na loka małej gastronomii wraz z wewnętrzną instalacją gazową przy ul.(...) w I., na działce nr.ew. (...).
Pismem z dnia (...).05.2010r. J. B. wystąpiła o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Starosty I., w części pkt 2 w/w pozwolenia na budowę, informującego inwestora o obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowania obiektu budowlanego. Jako podstawę prawną przywołano przepisy art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.
Wnioskująca kwestionuje nałożenia przez organ w/w obowiązku oraz podnosi, nie wskazano jego postawy prawnej, co stanowi przesłankę nieważności decyzji przewidzianą w art. 156§ 1 pkt 2kpa.
Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 36ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego, w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby zamieszcza informację o obowiązkach i warunkach wynikających z art. 54 lub 55 w/w ustawy. Stosownie do przepisu art. 55pkt 1 Prawa budowlanego, należy uzyskać ostateczna decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy. Zgodnie z ww. załącznikiem do kategorii XVII zaliczone zostały m.in. budynki gastronomii i usług.
W rozpatrywanym przypadku, co prawda nie mamy do czynienia z budową obiektu budowlanego, lecz zmianą sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na lokal usługowy małej gastronomii, wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę.
Z dokonanej analizy projektu budowlanego zatwierdzonego objętą wnioskiem decyzją wynika – w ocenie organu, że w części budynku objętej zmianą przeznaczenia zaprojektowano dźwig dla osób niepełnosprawnych. Mimo braku w projekcie budowlanym szczegółowych informacji o sposobie instalacji dźwigu osobowego z inwentaryzacji obejmującej parter, oraz z rzutu parteru wynika, ze jego zainstalowanie wymaga wykonania otworu w stropie, a tego rodzaju roboty budowlane wymagają ingerencji w układ konstrukcyjny budynku, kwalifikowanych jako przebudowa (art. 3 pkt.7a Prawa budowlanego),tj. m.in. zmiana parametrów użytkowych i technicznych budynku.
W związku z powyższym mając na uwadze rodzaje i charakter robót budowlanych organ stwierdził, iż roboty których dotyczyło pozwolenie na budowę z dnia 02.12.2009r., będą objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Oznacza to, że inwestor jest zobowiązany przed przystąpieniem do użytkowania obiektu, do uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła J. B. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 156§1 pkt 2 kpa i art. 6 i 7 kpa.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153,poz. 1269 ze zm) kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje wówczas, gdy Sąd stwierdza, że doszło do naruszenia prawa (art. 145§1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. z 2002, nr 153,poz. 1270 ze zm), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest zasadna.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zapadła bez należytej oceny prawnej kwestionowanej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 i 77kpa. Kontrolowana przez sąd decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w postępowaniu nadzorczym.
Należy podkreślić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczającym się do ustalenia, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156§1 pkt 1-7 kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji opierać się musi na nie budzącym wątpliwości ustaleniu istnienia do tego przesłanek, natomiast gdy przesłanką tą jest stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, ustalenie właściwych przepisów i ich analiza w zakresie wymaganym dla tego typu postępowania niezbędne.
O rażącym naruszeniu prawa decydują bowiem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki które wywołuje decyzja.
Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.
Z uwagi na powyższe, organ w postępowaniu nadzorczym winien zbadać czy decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności nie była obarczona w dacie jej wydania wadą kwalifikowaną.
Przede wszystkim należy podkreślić, że objęta wnioskiem skarżącej decyzja Starosty Inowrocławskiego nie jest typową decyzją zezwalającą na budowę obiektu lub wykonania robót budowlanych określoną w przepisach 28 i nast. Prawa budowlanego. Została wydana w sytuacji zmiany sposobu użytkowania części istniejącego budynku z tym, że ze zmianą tą wiązała się konieczność wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.
Sytuacja taką normuje przepis art. 71 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego stanowiący, iż rozstrzygnięcie organu w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę.
Wobec tego organ winien ocenić objętą wnioskiem część decyzji pod kątem jej treści, z uwzględnieniem art. 71 ust. 6 pkt. 1 Prawa budowlanego, rozważają czy dodatkowe rozstrzygnięcie tj. zobowiązanie adresata decyzji do uzyskania samodzielnej decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie nie stanowi orzeczenia w sprawie która już została rozstrzygnięta.
Na marginesie należy wskazać również że obowiązkiem organu jest odnieść się również do każdego zarzutu wniosku, ocenić go pod kątem przesłanek wskazanych w art. 156§1 kpa, a dokonane ustalenia i ocenę przedstawić w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, w sposób odpowiadający wymogom z art. 107kpa tj. w taki sposób aby przedstawić stronom poczynione ustalenia i ich ocenę i umożliwić sądowi dokonanie weryfikacji rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że sprawa nie została wyjaśniona w sposób dostateczny, pozwalający na bezsporne ustalenie, iż doszło do rażącego naruszenia określonego przepisu prawa. Dlatego nie przesądzając wyników postępowania administracyjnego powinno być ono powtórzone. Organy ponownie powinny przeprowadzić analizę przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w dacie wydania kwestionowanej decyzji i ocenić czy zostały one naruszone, a jeśli tak, czy naruszenie to ma charakter rażący.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit.z i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.