Uzasadnienie
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, po przeprowadzeniu postępowania z urzędu – stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta Z. nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę pawilonu stacji paliw, wiaty nad dystrybutorami oraz baru szybkiej obsługi w Z. przy ul. [...] i ul. [...] (w pasie drogowym – droga [...] i [...]).
W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestycja zatwierdzona kontrolowaną decyzją została zaprojektowana na terenie pasa drogowego skrzyżowania dróg wojewódzkich nr [...] i [...], stanowiących części działek: nr ew. [...] (teren gminy Z.) i nr ew. [...] (teren Gminy Z.).
Organ powołał się na brzmienie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838) w brzmieniu obowiązującym na datę wydania decyzji, z którego wynikał obowiązek rezerwacji w planach zagospodarowania przestrzennego, pasa terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego pod przyszłą budowę lub modernizację dróg.
W zarezerwowanym pasie terenu mogą być wznoszone tylko tymczasowe budynki lub konstrukcje budowlane. W ocenie organu przedmiotowa inwestycja nie stanowi obiektu tymczasowego w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, o czym świadczy projekt budowlany, a także decyzja Burmistrza Miasta Z. nr [...] z dnia [...] marca 2001 r., ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Nadto zdaniem organu kontrolowana decyzja narusza art. 82 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, bowiem w projekcie zagospodarowania terenu, usytuowano zjazdy umożliwiające włączenie się do ruchu na drogi wojewódzkie, a pozwolenie na budowę takich zjazdów i dojazdów może być wydane jedynie przez Wojewodę Mazowieckiego.
Dodatkowo organ zauważył, iż projekt zagospodarowania terenu narusza ustalenia art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 8 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego – jest bowiem sporządzony na nieodpowiedniej mapie (tj. nie pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu dotyczącego niezbadania przez organ zgodności projektu budowlanego z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, obowiązującymi wówczas na przedmiotowym terenie. Organ podkreślił, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu determinuje decyzję o pozwoleniu na budowę i dopóki pozostaje w obiegu wiąże organ architektoniczno-budowlany.
W pozostałym zakresie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił argumentację organu I instancji o wypełnieniu przesłanki art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Skargę na powyższą decyzję złożyło Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o.
Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił własną decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. oraz decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2006 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] marca 2002 r., nr [...].
Organ uwzględniając w całości skargę inwestora, wskazał, iż projekt budowlany zatwierdzony decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] marca 2002 r. nr [...], nie obejmował zjazdów i wjazdów na drogę wojewódzką, a co za tym idzie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 82 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.
Nadto organ podkreślił, iż z decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] marca 2001 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji nie wynikał obowiązek uzgodnienia projektu z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym i Wojewodą Mazowieckim w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko.
W ocenie organu, również okoliczność sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na mapie nie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Skargę na powyższą decyzję wniósł Starosta Powiatu W., powołując się na wniosek w tej sprawie R. W., jednak nie przedstawiając w uzasadnieniu skargi żadnych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż skarżącemu nie przysługuje legitymacja do wniesienia skargi.
Uczestnik postępowania Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. w W. wniosła o odrzucenie skargi, względnie jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem.
Tak ustanowiona kontrola jest ograniczona ramami ustanowionymi precyzyjnie przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). art. 3 cytowanej ustawy określa przedmiotowy zakres kontroli sądowej działalności administracji publicznej, zaś kolejne przepisy formułują inne warunki dopuszczalności przeprowadzenia tej kontroli, wskazując między innymi podmioty uprawnione do jej inicjowania, terminy w jakich jest to dopuszczalne oraz procedury poprzedzające wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny, przy czym ograniczenie to nie dotyczy prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznych w zakresie ich statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brały one udział w postępowaniu administracyjnym, a także innych podmiotów, którym ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Oznacza to, że poza wyjątkami wymienionymi wyżej, skarżący musi wykazać, iż w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną prawnie gwarantowaną sytuacją (nie tylko faktyczną), a zaskarżonym przezeń aktem, polegający na tym, iż akt ten narusza (pozbawia lub ogranicza) właśnie jego interes prawny lub uprawnienie (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7.03.2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114).
"Źródłem interesu prawnego" lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) albo też jednostkowa i konkretna. Skarga winna zawierać uzasadnienie, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.02.2005 r. sygn. akt OSK 1563/04).
Skarżący nie wskazuje, z czego wywodzi interes prawny do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r.
W tym miejscu należy podkreślić, iż jedynie przepis prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony.
Skład orzekający całkowicie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie administracyjnym, iż sam fakt doręczenia decyzji określonemu podmiotowi (zwłaszcza "do wiadomości), nie kreuje samoistnie interesu prawnego tegoż podmiotu (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.02.2006 r., sygn. akt II OSK 357/05).
Nie ulega wątpliwości, iż aktualnie Starosta jest organem administracji architektoniczno-budowlanej, w którego kompetencji pozostaje udzielenie pozwolenia na budowę, ale z faktu tego nie wynika interes prawny skarżącego do udziału w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Burmistrza Miasta Z. w dniu [...].03.2002 r., w oparciu o porozumienie pomiędzy Zarządem Powiatu W., a Zarządem Miasta Z. w sprawie przyjęcia prowadzenia spraw i wydawania decyzji administracyjnych w I instancji z zakresu geodezji, budownictwa i ochrony środowiska (Dz. Urz. Woj. Mazow. Nr 67, poz. 701 ze zm.).
Interesu prawnego do zaskarżenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2007 r. nie wykazał skarżący, nie posiada go także gmina, której organ wydał decyzję kontrolowaną w trybie nadzorczym (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1.02.2006 r. sygn. akt I OSK 386/05, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.02.2006 r. sygn. akt I OSK 460/05).
Brak legitymacji czynnej do wniesienia skargi stanowi przesłankę materialnoprawną skutkującą oddaleniem skargi, bez możliwości merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu.
Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).