Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2005 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r., Dz. U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołań: E. i B. L. oraz B. i J. N., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].02.2005r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Gminie Miasto [...], rozbudowę (modernizację) odcinka drogi krajowej nr [...] obejmującego Al. R. w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Opisaną wyżej decyzją Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie Miastu [...] pozwolenia na budowę polegającą na rozbudowie rozbudowę (modernizacji) odcinka drogi krajowej nr [...] obejmującego Al. R. w [...]
- 1. rozbudowę drogi do dwóch jezdni po dwa pasy ruchu każda (wraz z rozbudową skrzyżowań)
- 2. budowę ścieżek pieszo rowerowych
- 3. budowę drogi dojazdowej do terenów położonych po zachodniej stronie Al. R.
- 4. budowę chodników i dojść dla pieszych
- 5. rozbudowę i budowę kanalizacji deszczowej
- 6. budowę oświetlenia
- 7. likwidację kolizji z urządzeniami obcymi zgodnie z warunkami wydanymi przez ich gestorów (przebudowę: ciepłociągu Dz [...], [...] i Dn [...] z podporami, sieci telekomunikacyjnej, sieci elektroenergetycznej średniego i niskiego napięcia, wodociągów, przepustów,
- 8. budowę ekranów akustycznych w granicach pasa drogowego drogi krajowej nr [...].
Odwołanie od wyżej wymienionej decyzji Wojewody [...] wnieśli E. i B. L., podnosząc, że projektowane ekrany akustyczne biegnące wzdłuż Al. R., o wys. 4m., stworzą zagrożenie całkowitej utraty przewidzianych zysków oraz gigantycznej straty wynikającej z niemożności sprzedaży całych obiektów a ich firma w ramach działalności gospodarczej wznosi budynki na sprzedaż na rynku pierwotnym.
Ponadto, zdaniem odwołujących się, zaprojektowana droga zbiorcza narusza obowiązujące przepisy w zakresie ustalenia najmniejszego promienia zewnętrznego drogi pożarowej, powoduje "odcięcie" narożników ich placu przed pawilonami usługowymi, co w konsekwencji narzuca służebność na ich gruncie na rzecz pozostałych współwłaścicieli. Ponadto połączenie drogi z ulicą M. w obrębie skrzyżowania z Al. R. jest niebezpieczne z uwagi na strefę oddziaływania skrzyżowania głównego.
W odwołaniu J. i B. N. kwestionowali lokalizację drugiej jezdni pomiędzy ul. R. i M., która ich zdaniem winna być zlokalizowana po stronie zachodniej ul. R., jak również nie wyrażali zgody na jakiekolwiek naruszenia ich posesji przy rozbudowie skrzyżowania ul. R. z ul. R.. Ich zdaniem poszerzenie drogi tylko na pewnym odcinku jest działaniem bliskowzrocznym i nie osiągnie właściwego celu.
Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II-ej instancji stwierdził, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organ I-ej instancji zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa budowlanego.
Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w dacie swej ważności daje podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę (art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane)
Inwestor złożył wniosek w sprawie wydania pozwolenia na budowę załączając projekt budowlany wraz z wymaganymi przepisami, szczególnymi uzgodnieniami i opiniami innych organów oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Decyzja organu I instancji została wydana w dacie, kiedy decyzja Wojewody [...] z dnia [...].08.2004r. znak:[...], nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, była ostateczna (potwierdzenie jej uprawomocnienia z dnia [...].12.2004 r.).
Postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz udziału społeczeństwa w postępowaniu zostały przeprowadzone zgodni z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 200lr.- Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. nr 62 poz. 627 z późn. zm.).
W aktach sprawy znajduje się decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 01.2005r. znak: [...] uzgadniająca projekt budowlany rozbudowy Alei R. w [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] L-S--[...] [...] z zastrzeżeniem przeprowadzenia po wykonaniu inwestycji analizy określającej rzeczywisty zasięg uciążliwości drogi, oraz pozwolenie wodnoprawne wydane przez Prezydenta Miasta [...], z dnia [...].12.2004r. znak: [...].
Tym samym inwestor spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane.
Skoro więc zostały dopełnione wszystkie formalności prawem przewidziane, określone w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ do wydania pozwolenia na budowę nie mógł odmówić wydania takiej decyzji (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).
Zdaniem organu II instancji podniesione w odwołaniach w/m. zarzuty są bezprzedmiotowe w tym postępowaniu, z tego względu, że zjazdy z projektowanej drogi dojazdowej jak również sama droga dojazdowa i rozbudowa skrzyżowania ul. R. z ul. R. znajdują się w pasie drogowym drogi Nr [...] i nie naruszają własności skarżących.
Dotyczy to również kwestionowanej przez skarżących J. i B. N. budowy drugiej jezdni pomiędzy ul. R. a ul. M.. Wzdłuż ul. R. pomiędzy ul. R. a ul. S. przy której znajduje się posesja skarżących B. i J. N., projektuje się jedynie chodniki i ścieżki pieszo-rowerowe wraz z trawnikami.
Konieczność zaprojektowania w projekcie budowlanym ekranów akustycznych wynikała z opracowanego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Zaprojektowane ekrany spełniają swoją funkcję w zakresie ochrony przed nadmiernym hałasem terenów zabudowanych wzdłuż modernizowanej Al. R., co zostało potwierdzone w w/w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...].
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt a, b i c, Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: -zgodność projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Organ ten nie jest uprawniony do weryfikacji i oceny projektu budowlanego, w tym rozwiązań projektowych, oraz sprawdzania projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Obowiązek ten jest nałożony na projektanta i wynika on z przepisu art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego.
W związku z tym, zdaniem organu II instancji, brak było podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...].02.2005r. Nr [...], znak: [...] Wojewody [...]..
Skargę na wyżej opisaną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli E. i B. L., dochodząc jej uchylenia.
Skarżący podnieśli, że część zjazdów na działkę [...] znajduje się poza pasem drogi nr [...] na działce [...], stanowiącej własność skarżących. Zgodnie z projektem wewnętrzne promienie zjazdów naniesione na działce [...], odcinają jej narożniki. Skarżący wskazali, że wprawdzie część działki [...] nie jest objęta decyzją Wojewody [...], ale zjazd stanowi całość techniczno-użytkową z drogą dojazdową nr [...] i przebudowanym skrzyżowaniem, wobec czego bezzasadnym pozostaje rozpatrywanie prawidłowości rozwiązań projektowych objętych pozwoleniem z pominięciem ich wpływu na zagospodarowanie nieruchomości poza granicami opracowania zważywszy, że wymuszają one wprowadzenie rozwiązań albo naruszających prywatną własność (narzucających służebność albo przepisy techniczno-budowlane).
Zdaniem skarżących położenie drogi dojazdowej nr [...] tak blisko z działkami [...] i [...] (stanowiącymi ich własność), przy szerokości drogi 5,5m wyklucza możliwość podłączenia działki [...] przy zastosowaniu wymaganego przepisami prawa promienia R=11m. podłączenie działki [...] przez zaprojektowane zjazdy do drogi publicznej pozostanie w sprzeczności z projektem zagospodarowania działek [...] i [...] zatwierdzonym w decyzji pozwolenie na budowę nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Prezydenta Miasta [...]..
Zdaniem skarżących projekt zatwierdzony przedmiotową decyzją Wojewody [...] jest wadliwy, bowiem włączenie drogi dojazdowej nr [...] w ul. M. w strefie oddziaływania skrzyżowania głównego (skrzyżowanie ulic. Al. R. i M.) stwarza zagrożenie kolizji pojazdów. Zaprojektowano skrzyżowanie drogi dojazdowej pod kątem ostrym, podczas gdy kąt ten winien być zbliżony do kąta prostego (Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie – Dz. U. nr 43, poz. 430).
Promienie łuku przy skręcie w prawo drogi dojazdowej nr [...] mają wartości R=5m. Jest to niezgodne z § 71 przywołanego wyżej rozporządzenia. Właściwą wielkością jest R=10m.
Skarżący podnieśli też, że "miało miejsce korygowanie projektu budowlanego po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Korekta, której dokonano polega na tym, iż w części rysunkowej zlikwidowano zjazdy zaprojektowane na działkach [...] i [...], poprzez: usunięcie tła wykonanego kredką w obrębie zjazdów (dotyczy planszy zbiorczej w załączniku nr 1 do decyzji [...]) oraz przekreślenie czarnym tuszem zjazdów naniesionych na planie sytuacyjnym w postaci komputerowego wydruku z różowym tłem) w projekcie drogowym stanowiącym załącznik nr [...] do decyzji nr [...]. naniesiono ponadto adnotację: NIE WYKONUJE SIĘ ZJAZDÓW NA DZIAŁCE NR [...] i [...], podpis asystenta i data [...].12.2004r.".
Zdaniem skarżących uprawnionym pozostaje twierdzenie, że inwestor projektując zjazdy na działkach [...] i [...] ni posiadała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tym samym nie spełnił przesłanek zawartych w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, a nieudolna korekta projektu jest jedynie ucieczką przed konsekwencjami postępowania.
Skarżący zasygnalizowali też, że nie wyrażą zgody na rozbiórkę linii energetycznej wzdłuż Al. R. i nad ich posesjami w nawiązaniu do wystąpienia Urzędu Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa.
W ocenie Sądu przedmiotowa sprawa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została rozpoznana przez organ II instancji w jej całokształcie.
Prawidłowe jest stanowisko organu, że inwestor spełnił wszystkie warunki określone w przepisie art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a w tych okolicznościach zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ I instancji zobowiązany był do wydania decyzji.
Organ prawidłowo uznał zarzuty odwołujących się za bezpodstawne.
Przedmiotowe pozwolenie na budowę i zatwierdzony projekt budowlany odnoszą się do inwestycji realizowanej w pasie drogowym drogi nr [...], a zatem nie naruszają własności skarżących. Potwierdzili to sami skarżący, wskazując w skardze do tutejszego Sądu "wprawdzie część działki [...] nie jest objęta decyzją Wojewody [...]".
Skarżący podnieśli, że zjazd stanowi całość techniczno-użytkową z drogą dojazdową nr [...] i przebudowanym skrzyżowaniem, wobec czego bezzasadnym pozostaje rozpatrywanie prawidłowości rozwiązań projektowych objętych pozwoleniem z pominięciem ich wpływu na zagospodarowanie nieruchomości poza granicami opracowania zważywszy, że wymuszają one wprowadzenie rozwiązań albo naruszających prywatną własność (...), albo przepisy techniczno-budowlane.
W kontekście tego stanowiska wskazać należy, że rzeczą Sadu jest badanie kontrolowanej i poprzedzającej ją decyzji, ta zaś nie dotyczy wjazdów i zjazdów. Zakres dopuszczanej rozbudowy (modernizacji) decyzja Wojewody [...] wymienia enumeratywnie. Również projekt nie przewiduje ingerencji w obszar stanowiący działki skarżących. Pozostaje to w zgodzie z § 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999.43.430) – zjazdy publiczne pozostają w pasie drogowym.
Zdaniem Sadu bez znaczenia dla oceny zgodności z przepisami prawa decyzji pozwolenia na przedmiotową inwestycję pozostaje zarzut co do połączenia w przyszłości działki nr [...] z drogą publiczną.
Prawidłowo organ II instancji uznał za bezprzedmiotowy zarzut skarżących, co do ekranów akustycznych. Stanowią one zgodnie z § 179 w/w rozporządzenia urządzenie ochronne przed hałasem podstawowe i w realiach przedmiotowej inwestycji ich zastosowanie było obowiązkiem projektanta.
Podnoszona przez odwołujących się utrata wartości ich inwestycji związana z instalacją ekranów nie stanowi sprawy administracyjnej, a ma charakter cywilnoprawny, co skutkuje, że w niniejszym postępowaniu jest okolicznością bezprzedmiotową.
W nawiązaniu do podnoszonej przez skarżących wadliwości projektu budowlanego inwestycji wskazać należy, że organ nie jest uprawniony do weryfikacji i oceny projektu budowlanego, w tym rozwiązań projektowych oraz zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Obowiązek ten w świetle art. 20 Prawa budowlanego spoczywa na projektancie. Projektant odpowiada za zgodność projektu z wymaganiami technicznymi.
W tych warunkach bez znaczenia w sprawie są ekspertyzy krytyczne wobec przedmiotowego projektu.
Podnoszona przez skarżących okoliczność dokonywania korekty projektu, po tym jak został zatwierdzony decyzją organu I instancji, pozostaje poza oceną w niniejszej sprawie, w przypadku zarzutu fałszerstwa dokumentu skarżący mogą rozważyć powiadomienia organów ścigania.
Poza niniejszą sprawą jest też stanowisko skarżących co do linii energetycznej. Ta nie jest objęta przedmiotowym pozwoleniem.
Decyzja Wojewody [...] przewiduje likwidację kolizji z podporami sieci elektroenergetycznej średniego i niskiego napięcia, ale zgodnie z warunkami wydanymi przez ich operatorów.
Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).