Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - k.p.a. oraz z art. 18 ustawy i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez M. w P. Spółka z o. o., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]odmawiające zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wypłaty wynagrodzenia za dozór pojazdu marki TOYOTA COROLLA o nr rej [...], przechowywanego na parkingu depozytowym przy ul. [...]w P.w okresie od 30 maja 2009r. do 26 czerwca 2010r. w wysokości 15.681,49 zł.
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.
Pojazd marki TOYOTA COROLLA o nr rej. [...] został usunięty z drogi w dniu 29 listopada 2008r., na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i umieszczony na parkingu depozytowym M.w P.Spółka z o. o. Z uwagi, iż przedmiotowy pojazd nie został odebrany przez właściciela z parkingu w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, został uznany za porzucony z zamiarem wyzbycia się i z mocy ustawy przeszedł na rzecz Skarbu Państwa.
Sąd Rejonowy w P.I Wydział Cywilny wyrokiem z dnia [...] czerwca 2010 r. sygn. akt [...]nakazał Skarbowi Państwa - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P.usunięcie pojazdu marki TOYOTA COROLLA o nr rej. [...] z terenu strzeżonego parkingu depozytowego prowadzonego przez M.Spółka z o. o. w P.. Pojazd został odebrany w dniu 26 czerwca 2010r.
W dniu 24 sierpnia 2010r. do Urzędu Skarbowego w P.wpłynęło pismo złożone przez M.Spółka z o.o. w P.o przyznanie na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór w kwocie 15.681,49zł. Do przedmiotowego pisma załączono fakturę VAT.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Naczelnik Urzędu Skarbowego w P.postanowieniem nr [...]z dnia [...] sierpnia 2011r., odmówił zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wypłaty wynagrodzenia za dozór pojazdu marki TOYOTA COROLLA o nr rej. [...], przechowywanego na parkingu depozytowym przy ul. [...]w P., w okresie od 30 maja 2009r. do 26 czerwca 2010r., w wysokości 15.681,49zł.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Prezes Zarządu M.w P.Spółka z o. o. złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie w całości przedmiotowego postanowienia i przyznanie Spółce zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu w żądanej kwocie 15.681,49zł. lub uchylenie w całości przedmiotowego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż nieprzeprowadzenie stosownej procedury likwidacyjnej przedmiotowego pojazdu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.nie zwalnia tego organu z obowiązku uiszczenia kosztów związanych z jego parkowaniem i dozorem na parkingu depozytowym i wypłaty wynagrodzenia za dozór, zwłaszcza w przypadku gdy organ odebrał przedmiotowy samochód z parkingu dozorcy.
Ponadto powołał wyroki sądów administracyjnych, m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2011r. sygn. akt VII SA/Wa 258/11 w sprawie ze skargi M.w P.Spółka z o.o.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w zażaleniu wskazał, że podstawę materialnoprawną dokonanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.rozstrzygnięcia stanowi art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z treścią § 2 tego przepisu organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1.
Organ zauważył, że obowiązująca do dnia 12 czerwca 2009r. treść art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) stanowiła, że pojazd usunięty w trybie określonym w tym przepisie i nieodebrany przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Równocześnie o przejściu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. (Dz. U. z 2007 r Nr 191, poz. 1377), orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Jednakże wraz z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. (sygn. akt P4/06, OTK-A 2008 Nr 5, poz. 76), w którym Trybunał orzekł o niezgodności z Konstytucją: art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. ustawy Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu; art. 130a ust. 11 pkt 3 powyższej ustawy, a także § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów - naczelnicy urzędów skarbowych utracili prawo do wydawania orzeczeń o przejęciu własności pojazdu przez Skarb Państwa z dniem 12 czerwca 2009 r., a w konsekwencji utracili również funkcję organu likwidacyjnego w zakresie likwidacji ruchomości tego typu.
W obecnym stanie prawnym realizacja żądań zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór może nastąpić wyłącznie w trybie przewidzianym w ustawie nowelizacyjnej z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2010r. Nr 152, poz. 1018).
Organ podał, iż w nowym stanie prawnym ciężar obowiązków związanych z inicjowaniem stosownego postępowania w tym przedmiocie i wykonania orzeczenia sądu przypisany został staroście. Zaś w przypadku spraw niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowej ustawy Prawo o ruchu drogowym, zastosowanie ma tryb określony w art. 12 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej. Wskazuje on, że "w przypadkach, w których termin określony w art. 130a ust. 10 ustawy zmienionej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, przepis art. 10 stosuje się odpowiednio." Natomiast z przepisu art. 10 ustawy nowelizacyjnej wynika, że w takich przypadkach starosta ma obowiązek wystąpić do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu.
Organ wskazał, że samochód marki TOYOTA COROLLA o nr rej. [...], został usunięty z drogi w dniu 29 listopada 2008r. i do dnia 26 czerwca 2010r. przechowywany był na parkingu prowadzonym przez M.Spółka z o.o. w P.. Z dniem 29 maja 2009r. upłynął sześciomiesięczny termin, wymagany w poprzednim stanie prawnym jako przesłanka wszczęcia postępowania kończącego się decyzją o przejęciu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Decyzja taka nie była wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.i nie przeprowadzono likwidacji pojazdu do dnia 4 września 2010 r., tj. do dnia wejścia nowelizacji ustawy z dnia 22 lipca 2010 r.
Zauważył, że istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjnoprawnym, które jest realizowane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Skoro zatem jest to zadanie wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to również te jednostki wykonują zadanie z zakresu administracji publicznej. Wobec tego łączy te jednostki także z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym oparty na założeniu, że otrzymają one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że Spółka prowadząc parking strzeżony i wykonując zlecone jej zadanie publiczne nie może być pozbawiona należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów. Jednak w obecnym stanie prawnym brak jest jakichkolwiek przepisów prawa pozwalających Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P.na sprawowanie funkcji organu likwidacyjnego zobligowanego do zwrotu kosztów parkowania pojazdu usuniętego w trybie art. 130 a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 608/10 "w okresie od 12 czerwca 2009 r. do 3 września 2010 r. brak było podstawy prawnej do wydania przez naczelnika urzędu skarbowego orzeczenia w sprawie przejścia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, bez którego nie jest możliwe obciążenie Skarbu Państwa kosztami i opłatami".
Dodatkowo organ zauważył, że zarzut bezczynności Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.w zakresie niewydania orzeczenia o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu samochodowego marki TOYOTA COROLLA o nr rej. [...], jak również nieprzeprowadzenia w stosunku do tego pojazdu postępowania likwidacyjnego był przedmiotem skargi z dnia 5 sierpnia 2009r. złożonej przez M.Spółka z o.o. w P.. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi z dnia 17 września 2009r., uznał skargę za bezzasadną.
Odnosząc się do powoływanych w zażaleniu orzeczeń sądów administracyjnych organ wskazał, że zapadły one na tle poprzedniego stanu prawnego i w oparciu o inne stany faktyczne. Także powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2011r. (sygn. akt VII SA/Wa 258/11), w sprawie ze skargi M.w P.Spółka z o.o., dotyczył stanu faktycznego, w którym wydana była już decyzja o przejęciu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a spór dotyczył wyłącznie wysokości opłaty za amortyzację lawety.
Biorąc pod uwagę, iż stan sprawy obligował Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.do podjęcia rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowił przedmiotowe postanowienie utrzymać w mocy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. złożył M.w P.Sp. z o. o., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości jako naruszającego art. 735 i art. 836 Kodeksu cywilnego oraz art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Strona skarżąca powołała orzecznictwo sadów administracyjnych, zgodnie z którym terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania pojazdu porzuconego z zamiarem wyzbycia się stał się moment, w którym upłynął 6-miesięczny okres liczony od dnia jego usunięcia. Dla ustalenia początkowego terminu, od jakiego Skarb Państwa winien ponieść opłaty za parkowanie pojazdu nie ma znaczenia, kiedy organ skarbowy otrzymał dokumenty niezbędne do wszczęcia procedury dotyczącej wydania decyzji o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.
Decyzja właściwego urzędu skarbowego o stwierdzeniu nabycia własności pojazdu nie miała zatem charakteru konstytutywnego, lecz wyłącznie deklaratoryjny. Skarb Państwa powinien więc ponieść koszty związane ze sprawowaniem dozoru przedmiotowego pojazdu od dnia, w którym upłynął 6-miesięczny termin jego parkowania w dacie obowiązywania art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Od tej bowiem chwili Skarb Państwa stał się właścicielem pojazdu i wszedł w prawa i obowiązki dotychczasowego właściciela.
Również zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt. I OPS 1/10 z dnia 29 listopada 2010 r., jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 i ust. 2 p.r.d. nie odebrał pojazdu w określonym w ustawie terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) przysługuje wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 i: o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2002 Nr 50. poz. 449).
W świetle uchwały, czynności usuwania pojazdów z drogi na podstawie w/w przepisów przez jednostki wyznaczone przez starostę wiążą się bezpośrednio z zapewnieniem porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym i ze względu na fakt, że mają one charakter publicznoprawny, należą do zadań państwa i to jego organy decydują o podjęciu właściwych działań.
Nieprzeprowadzenie stosownej procedury likwidacyjnej przedmiotowego pojazdu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.nie zwalnia tego organu z obowiązku uiszczenia kosztów związanych z jego parkowaniem i dozorem na parkingu depozytowym oraz wypłaty wynagrodzenia za dozór jednostce go przechowującej, zwłaszcza, że ww. organ odebrał przedmiotowy samochód z parkingu dozorcy jako nowy właściciel.
W ocenie strony skarżącej nowy stan prawny, obligujący starostę do występowania do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdów, odnosi się do tych pojazdów, które nie zostały odebrane z parkingu strzeżonego przez osobę uprawnioną przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, tj. do 4 września 2010 r. W związku z faktem, że przedmiotowy pojazd przeszedł zgodnie z poprzednio obowiązującym stanem prawnym na rzecz Skarbu Państwa i został fizycznie przejęty z parkingu skarżącego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.przed dniem 4 września 2010 r., organ ten winien ponieść koszty jego przechowywania od dnia, w którym stał się jego właścicielem z mocy prawa, czyli przed wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu.
Stan faktyczny sprawy jest między stronami bezsporny, a rozstrzygnięcie sprawy sprowadza się w istocie do oceny prawidłowości zastosowanych przez organ przepisów prawa.
Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż przepis art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu, bez prawomocnego orzeczenia Sądu jest niezgodny z Konstytucją. Zgodnie z rozstrzygnięciem Trybunału przepis ten we wskazanym zakresie utracił moc obowiązującą z dniem 11 czerwca 2009 r. Trybunał uznał także niezgodność przepisu art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym z Konstytucją, z uwagi na brak dopuszczalności formułowania upoważnień ustawowych do uregulowania w drodze aktów wykonawczych kwestii związanych z ograniczaniem prawa własności, a tym bardziej pozbawieniem tego prawa, które to materialnie zostało zastrzeżone do unormowania na poziomie ustawowym.
Bezpośrednim skutkiem wyroku Trybunału stało się to, że przepisy, na mocy których urzędy skarbowe orzekały w sprawie odebrania prawa własności pojazdów ich właścicielom, z dniem 11 czerwca 2009 r. utraciły moc.
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie został wykonany w zakreślonym terminie, gdyż stosowną nowelizację ustawy Prawo o ruchu drogowym uchwalono dopiero w dniu 22 lipca 2010 r., a weszła ona w życie z dniem 4 września 2010 r. Od tej daty nie było już podstawy prawnej do prowadzenia postępowania przez organy skarbowe, w szczególności podstawy do prowadzenia postępowania likwidacyjnego i następującego po nim postępowania egzekucyjnego w przedmiocie zwrotu kosztów dozoru nad usuniętym pojazdem.
Z dniem 4 września 2010 r., weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (D. U Nr 10, poz. 1018,), w której znowelizowany został m.in. art. 130a ust. 10 i wprowadzono nowe unormowania w ustępach 10a - 10 l. W przepisach przejściowych tej ustawy uregulowano zaś zasady postępowania i orzekania w odniesieniu do postępowań nie zakończonych.
Według nowej treści art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, organy skarbowe utraciły nie tylko prawo do orzekania w kwestii odjęcia własności pojazdu, ale wszelkie poprzednio posiadane uprawnienia w postępowaniach związanych z usunięciem pojazdu z drogi.
W przypadku zaś spraw nie zakończonych przed dniem wejścia w życie nowej ustawy Prawo o ruchu drogowym, zastosowanie ma tryb określony w art. 12 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej, z którego wynika, iż w przypadkach, w których termin określony w art. 130a ust. 10 ustawy zmienionej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, przepis art. 10 stosuje się odpowiednio."
W ocenie Sądu, organ konstatując fakt, że nie wydał stosownej decyzji, a obecnie żaden przepis nie upoważnia go do sprawowania funkcji organu likwidacyjnego, nie dokonał niezbędnej oceny tego, czy postępowanie w sprawie nie zostało w istocie wszczęte. To, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie podjął czynności procesowej polegającej na powiadomieniu o wszczęciu postępowania pomimo upływu 6 miesięcznego okresu, o którym mowa w art. 130a ww. ustawy skutkującego przejściem z mocy prawa własności samochodu na rzecz Skarbu Państwa nie oznacza, że postępowanie to nie rozpoczęło biegu.
Stan prawny obowiązujący przed zmianą nowelizacyjną art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym dawał podstawę do przyjęcia, że od momentu usunięcia pojazdu z drogi do jego likwidacji, po przejściu własności na Skarb Państwa, toczyły się trzy odrębne postępowania. Pierwsze - postępowanie prowadzone przez organy policji trybie ww. art. 130a, rozpoczynające się od wydania dyspozycji w sprawie usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na wyznaczonym parkingu strzeżonym. Drugie - postępowanie inicjowane powiadomieniem prowadzącego parking o nieodebraniu pojazdu w terminie 6 miesięcy, kończące się deklaratoryjną decyzją o przejęciu pojazdu na rzecz Skarb Państwa. Trzecie - to postępowanie egzekucyjne prowadzone według przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na taką kolejność postępowań wskazywano wielokrotnie w orzecznictwie sądowym, które też podziela Sąd Wojewódzki w składzie orzekającym w tej sprawie (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 780/09 i III SA/Kr 813/09 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II SA/Po 169/10).
Postępowanie przed organem orzekającym w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, było inicjowane przez powiadomienie prowadzącego parking, wszczęte zostało zatem z datą powiadomienia właściwego naczelnika urzędu skarbowego.
W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, zastosowanie powinien mieć przepis art. 12 ust. 1 opisanej wyżej ustawy nowelizującej ustawę Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z jego dyspozycją, postępowanie w sprawach przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdów nieodebranych, przez uprawnione osoby, w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, nie zakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy umarza się, a sprawy przekazuje właściwym starostom.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że sześciomiesięczny termin, upłynął przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, postępowanie zostało wszczęte, a decyzja deklaratoryjna nie została wydana.
Zdaniem Sądu, w świetle powyższej argumentacji nie było podstaw do wydawania przez organ skarbowy postanowienia odmawiającego zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wypłaty wynagrodzenia za dozór pojazdu.
Organ w dacie orzekania nie był już właściwy do wydania jakiegokolwiek orzeczenia kształtującego sytuację prawną skarżącego. Jak wywiedziono wyżej, trzecia faza - postępowanie egzekucyjne prowadzone według przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest skutkiem i wynikiem postępowania go poprzedzającego. To, że osoba prowadząca parking domagała się uiszczenia kosztów przechowywania pojazdu od Naczelnika Urzędu Skarbowego nie oznaczało, że nie powinien on zbadać przed wydaniem postanowienia swojej właściwości do załatwienia sprawy zwrotu kosztów.
Orzekając jak w wyroku, Sąd miał na uwadze to, że pozostawienie w obrocie postanowienia, merytorycznie rozstrzygającego o odmowie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wypłaty wynagrodzenia za dozór pojazdu, uniemożliwiałoby rozstrzygnięcie tej sprawy przez właściwy organ tj. starostę.
Prawidłowe zastosowanie wskazanych przez Sąd przepisów, winno skutkować zastosowaniem przez organ skarbowy art. 12 ust. 1 przepisów nowelizacyjnych i przekazaniem sprawy do starosty, organu właściwego w sprawie.
Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie przepisów - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152 i art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.).