Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2010 r. referendarz sądowy odmówił E. M. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W dniu 11 maja 2010 r. na ww. postanowienie E. M. złożyła sprzeciw, tym samym postanowienie z dnia 21 kwietnia 2010 r. straciło moc i dlatego sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Na wstępie wskazania wymaga, że zgodnie z art. 199 p.p.s.a. zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie, a udzielenie stronie prawa pomocy przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe.
Jak wynika z wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami. Rodzina strony utrzymuje się z dochodu w wysokości 4011,75 zł, na który składają się wynagrodzenie za pracę na umowę zlecenia wnioskodawczyni oraz emerytury rodziców. Posiadany majątek obejmuje dom o pow. 60 m2 wg oświadczenia uszkodzony przez wichurę i obecnie niezamieszkały, nieruchomość rolna o pow. 12,9 ha, obecnie wydzierżawiona. Wnioskodawczyni ponadto wskazała, że posiada 6000 zł oszczędności oraz, że wydatki na wykupienie leków przez rodziców wyniosły w I kwartale 521,75 zł. Taki stan majątkowy E. M. przedstawiła w formularzu z dnia 2 kwietnia 2010 r. Opisana wyżej sytuacja majątkowa wnioskodawczyni była podstawą do odmowy przyznania prawa pomocy w całości przez referendarza sądowego.
Natomiast we wniesionym sprzeciwie E. M., opisując swoją sytuację majątkową, nie przedstawiła nowych okoliczności, które świadczyłyby o pogorszeniu jej sytuacji majątkowej. Wnioskodawczyni, przeciwnie jak miało to miejsce w pierwotnym wniosku o przyznanie prawa pomocy, we wniesionym sprzeciwie i złożonym nowym formularzu PPF wskazała, że wcale nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z rodzicami i już nie ma żadnych oszczędności, a jej dochód to 566,60 zł. W tym miejscu na uwagę zasługuje fakt, że w pierwotnym wniosku skarżąca powoływała się na okoliczności, które świadczyły o tym, że pozostaje we wspólnym z rodzicami gospodarstwie domowym. Poza swoimi dochodami, wskazywała także dochód rodziców oraz wydatki ponoszone przez rodziców na wykup leków. Argumentami tym wnioskodawczyni posłużyła się celem przyznania jej prawa pomocy.
Ponadto odwrotnie jak miało to miejsce w pierwotnym wniosku, w sprzeciwie podniosła, że nie ma już żadnych oszczędności. Powyższa argumentacja świadczy o tym, że E. M. wnosząc sprzeciw dopasowała zawartą w nim argumentację do sytuacji majątkowej opisanej w pierwotnym wniosku, którego treść była podstawą do odmowy przyznania prawa pomocy przez referendarza sądowego.
W ocenie Sądu E. M. nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, ponieważ przedstawiała swoją sytuację majątkową w sposób mało wiarygodny, składając sprzeczne oświadczenia, że raz pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z rodzicami, a innym - nie. Ponadto okoliczność wskazana w sprzeciwie, że w przeszłości prowadziła działalność zarobkową za granicą wcale nie świadczy to tym, że nie pozostaje obecnie we wspólnym gospodarstwie domowym z rodzicami. Jak sama przyznała we sprzeciwie, obecnie nie stać ją na samodzielne wynajęcie mieszkania, z tego względu jest zameldowana w domu rodziców, w którym zamieszkuje.
Również wskazana w sprzeciwie okoliczność "odebrania jej mieszkania spółdzielczego przez byłe władze PRL" nie jest okolicznością, która przemawiałaby za przyznaniem jej prawa pomocy. Wnioskodawczyni nie wykazała też, że nie posiada już żadnych oszczędności, poprzez przedstawienie wydruku z konta oraz złożenie oświadczenia na jaki cel środki te zostały wydane, czym uwiarygodniłaby swoje oświadczenia.
W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.