Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną [...] października 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 kpa po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Budynków Komunalnych [...] od decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] kwietnia 2000 r. nakazującej wykonanie robót remontowych w budynku przy [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ podał, że w postępowaniu organu I instancji ustalono, iż budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. W ekspertyzie stanu technicznego wykonanej w sierpniu 1999 r. wskazano na konieczność osuszenia ścian i fundamentów, wykonania ocieplenia ścian, wymiany stolarki okiennej i drzwiowej, wykonania izolacji fundamentów, likwidacji grzybopleśni oraz modernizacji sieci wodno – kanalizacyjnej.
Organ podał także, że w jego ocenie o charakterze wykonywanych przez Zarząd Budynków Komunalnych obowiązków wobec przedmiotowego budynku świadczy sama nazwa przedmiotu, a więc odwołujący się zdaniem organu odwoławczego jest niewątpliwie zarządca budynku i decyzja została skierowana do właściwego adresata.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Zakład Gospodarowania Nieruchomościami [...].
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 w zw. z art. 66 Prawa budowlanego i art. 7, 10, 28 i 61 § 4 kpa. W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a wiec prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, ze doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za zasadną.
Podstawą prawną kontrolowanej decyzji jest art. 66 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Usytuowanie tego przepisu w rozdziale 6 – tym ustawy zatytułowanym " Utrzymanie obiektów budowlanych " dotyczącym utrzymania obiektów w należytym stanie technicznym adresowane jest do właścicieli i zarządców tych obiektów.
Adresatem więc decyzji przewidzianych w tym rozdziale może być wyłącznie właściciel lub zarządca.
W ocenie Sądu decyzja zapadła z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W postępowaniu administracyjnym wydanie bowiem prawidłowej decyzji, w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego, stosownie do art. 7 i 77 kpa.
Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd Administracyjny wydanej decyzji.
Należy podkreślić także, że również istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie.
Zgodnie z art. 140 kpa organ ten, jest tak samo jak organ I instancji związany przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Ma również możliwość na podstawie art. 136 kpa przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy podnieść, że obowiązkiem organu przed wydaniem rozstrzygnięcia opartego o przepis art. 66 Prawa budowlanego było ustalenie jego adresata i ustalenie to właściwie uzasadnić w wydanej decyzji.
Obowiązkiem zaś organu odwoławczego było nie tylko skontrolowanie zaskarżonej decyzji ale po dokonaniu samodzielnych ustaleń, z uwzględnieniem zarzutów i argumentów wniesionego odwołania, rozstrzygnąć sprawę na nowo co do jej istoty.
Tego obowiązku organ nie wypełnił.
Organ odwoławczy mimo, że postępowanie przed tym organem trwało kilka lat, nie poczynił żadnych samodzielnych ustaleń, nie ocenił ani zarzutów odwołania, ani też faktu, iż decyzją z [...] marca 2007 r. zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości na rzecz spadkobierców dawnych właścicieli, a więc istotnej zmiany stanu faktycznego. Nadto należy podnieść, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia rozstrzygnięcia co nie pozwala Sądowi na dokonanie jego kontroli.
Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy obowiązkiem organu odwoławczego będzie przeprowadzić ponowne postępowanie z uwzględnieniem powyższych uwag i rozstrzygnięcie uzasadnić zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1, pkt. 1 c, ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.